هوانیروز و حماسه بزرگ خیبر- بخش سیزدهم
نیمهشب چهارمین روز عملیات خیبر بود. تازه از پرواز بازگشته و در سوله مشغول استراحت بودیم که به سراغمان آمدند و گفتند: - " هواپیماهای دشمن نیروهایمان را در جزیره بمباران شیمیایی کرده­اند و حال بیش از صد بسیجی وخیم است و اگر تخلیه نشوند، همه از دست خواهند رفت." بی­درنگ بهسوی بالگردها دویدیم و استارت زدیم.

شیمیایی

راوی: سرهنگ خلبان حبیب الله ملکوتی خواه

برای انجام پرواز در عملیات خیبر به ما گفته بودند:

  • "در حین پرواز اگر مواجه با اشکال یا هدف هواپیماهای عراق و تیراندازی نیروهای پیاده دشمن قرار گرفتید، درروی جزیره‌ای که بعد از هویزه واقع‌شده است، فرود آیید".

در آن عملیات به علت وجود هواپیماهای دشمن به‌خصوص هواپیماهای پی اسی.۷، مجبور بودیم که در ساعات شب پرواز کنیم. این هواپیماها که می‌توانستند سرعت خود را با بالگردهای ما تطبیق دهند و به‌سویمان تیراندازی کنند.، بزرگ‌ترین مزاحم و مشکل برای ما در جزایر مجنون به‌خصوص در روز و ساعات روشن بودند.

نیمه‌شب چهارمین روز عملیات خیبر بود. تازه از پرواز بازگشته و در سوله مشغول استراحت بودیم که به سراغمان آمدند و گفتند:

  • " هواپیماهای دشمن نیروهایمان را در جزیره بمباران شیمیایی کرده­اند و حال بیش از صد بسیجی وخیم است و اگر تخلیه نشوند، همه از دست خواهند رفت."

بی­درنگ به‌سوی بالگردها دویدیم و استارت زدیم.  چهار فروند بالگرد ترابری 214 و یک فروند بالگرد شینوک بودیم. من با بالگرد214 می­پریدم. همان بالگرد شینوک، لیدر (سرپرست) ما شد و به‌سوی جزیره  پرواز کردیم. مسیری را با چراغ‌های سفید و قرمز برای رفت و بازگشت ما تعیین کرده بودند. در زمان رفت مواجه با چراغ‌های قرمز و در بازگشت چراغ‌هایی با نور سفید می‌دیدیم. آن چراغ‌ها راهنمای خوبی برای پروازهای ما بودند. منتها آن شب خبر نداشتیم که همه چراغ‌ها در اثر باد و طوفان روز قبل واژگون شده بودند. مسیر به‌طور کامل در خاموشی مطلق قرارگرفته است. من به دنبال همان بالگرد شینوکی که راهنما و فرمانده بود پرواز می‌کردم. با دقت اما نگران چشم به نور ضعیف چراغ دم آن شینوک دوخته و سعی می­کردم فاصله­ام را با آن بالگرد و بالگردهای پشت سر حفظ کنم که خدای‌ناکرده اتفاق ناگواری پیش نیاید. مقدار دیگری که جلو رفتیم، هر چه باهم پروازم و کروچیف به زمین نگاه کردیم، چراغ و نوری ندیدیم. مشکوک شدم و از طریق تماس رادیویی از خلبان شینوک پرسیدم:

  • "تو چراغی در زمین می‌بینی؟ ما که هر چه نگاه می‌کنیم نوری نمی‌بینیم."

خلبان شینوک در جوابم گفت:

  • "ما هم مثل شما! انگار بنا بود در موقع رفتن چراغ‌های قرمز ببینیم و در بازگشت سفید، پس کجا هستند؟ "

من بلافاصله به خاطر این‌که مشکل جدیدی پیش نیاید به او گفتم:

  • "پس تو هم چراغ دمت را خاموش‌کن که با استفاده از سرعت و زمان و زاویه سمت، به پرواز ادامه بدهیم!"

بالاخره به محل موردنظر رسیدیم و صدایی هم از رادیو شنیدیم که گفت:

  • "تمام چراغ‌هایتان را خاموش‌کنید!"

بالگرد شینوک فرود آمد و مشغول سوار کردن مصدومین شد. من هم در فاصله­ای نزدیک به او در پشت سرش نشستم. درهای بالگرد را هنوز درست‌وحسابی باز نکرده بودیم که داخل بالگرد تا سقف پر از بسیجی‌های مجروح شد. گویا بیش از صد نفر شیمایی شده بودند که باید تخلیه می‌شدند. با این خیال که تعدادی بالگرد هم در پشت سرم آماده برای فرود هستند، در تماس مجدد با خلبان شینوک، به او گفتم:

  • "اخوی! اگر ظرفیتت کامل است زود پرواز کن که بقیه بالگردها هم بتوانند فرود بیایند."

ایشان در جواب من گفت:

  • "خواب دیدی خیر باشد، کدام بقیه؟ فقط من و تو هستیم که برای تخلیه این بندگان خدا به اینجا آمده‌ایم."

ناباورانه و با تعجب گفتم:

  • "اشتباه نمی‌کنی؟ خودم دیدم. هم‌زمان با ما چند فروند دیگر هم استارت زدند و از زمین بلند شدند."

خیلی مطمئن گفت:

  • " بله با ما از زمین بلند شدند، اما آن سه بالگرد به نقاط دیگری برای انجام مأموریت فرستاده شدند. در حال حاضر فقط من و تو هستیم و باید تمام این مصدومان را تخلیه کنیم."
  • با نگاه به داخل بالگردم که مجروحین روی‌هم نشسته و خوابیده بودند، گفتم: " من که دیگه جا ندارم. تو چی؟ جا داری؟»

در جواب من شتابان گفت:

"نه به خدا، بالگرد من هم تا سقف پر شده. به امید خدا پرواز می­کنیم و نجاتشان می‌دهیم. دنبال من بیا!"

اکثر مصدومانی که سوار کرده بودیم؛ چون شیمیایی بودند حالت خفگی و تهوع داشتند. چشمان آن‌ها پر از اشک و دست‌ها و صورت‌ها هم پر از تاول سرخ بودند. دشمن از بمب‌های خردل استفاده کرده بود که خطرناک‌ترین بمب شیمیایی بعد از سیانور و بمب‌های هسته‌ای هستند.

با دیدن تاول‌های سروصورت آن‌ها، دردهای خودمان از یادمان می‌رفت و اشک در چشمانمان حلقه می‌زد. هر دو بالگرد بیشتر از ظرفیت خود سوار کرده بودیم و باوجود این‌که می‌دانستیم مشکل از زمین برخاستن خواهیم داشت؛ اما به خاطر وضعیت وخیم مصدومین، توکل به خدا کردیم و با هر جان کندنی بود از زمین بلند شدیم و به‌سوی محلی که بنا بود آن‌ها را پیاده کنیم پرواز کردیم. ظرفیت استاندارد و قانونی بالگرد شینوک، 44 نفر و ظرفیت بالگرد ۲14، حداکثر ۱6 نفر است. درحالی‌که شینوک بیش از ۷۰ نفر و من بیش از ۲۰ نفر مصدوم داشتم، به نقطه‌ی فرود رسیدیم و با خوشحالی فرود آمدیم. شادی ما به خاطر آن بود که اگر در بین راه اتفاقی برای ما رخ می‌داد، بدون استثنا تمام آن مصدومین از بین می‌رفتند. اما با دیدن ۱۵ نفر از آن‌ها که در بین راه شهید شده بودند، غم دنیا روی دلمان تلنبار شد. منتها پس از 48 ساعت، صحنه‌هایی دیدیم که دهانمان از تعجب بازماند. همان نفراتی را که نجات داده بودیم، پس از رفع مواد شیمیایی از بدن‌هایشان، در صف ایستاده بودند که دوباره آن‌ها را به جزیره بازگردانیم.

 

منبع: هوانیروز و حماسه بزرگ خیبر؛ سلطانی، مرتضی،1398 ، سوره سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده