بال در بال تیزپروازان – بخش سوم
اشاره: در بخش دوم این مطلب امیر سرتیپ دوم افغان طلوعی از اوضاع پایگاه هشتم شکاری گفت و اینکه چرا گردان 81 که تا قبل از جنگ گردان آموزشی بود، به گردان تاکتیکی تبدیل شد. علاوه بر آن عنوان شد با بالا گرفتن درگیری ها در نوار مرزی در تابستان 59 ، بعلت اینکه نیروی هوایی عراق در پشتیبانی از نیروی زمینی وارد کار شد، نیروی هوایی ماموریت پیدا کرد تا با هدف ایجاد برتری هوایی در منطقه و انهدام پرنده های متجاوز، گشت های هوایی خود را آغاز کند. نکته مهم دیگری که دربخش قبلی به آن اشاره شد، انجام اولین عملیات سوختگیری شبانه از سوخت رسان 707-KC بود؛ که توسط امیر سرتیپ دوم افغان طللوعی و شهید والامقام هاشم آل اقا انجام شد.
  • با آغاز جنگ، ما شاهد شروع پروازهای گشت شبانه روزی اف-۱۴ در مناطق حساس کشور بودیم. از حماسه‌ای که خلبانان تامکت در آن برهه خلق کردند بفرمایید!

بله! جنگ که در روز ۳۱ شهریور شروع شد، ما که تا آن زمان گشت های هوایی نزدیک به مرز داشتیم، مأموریت خود را به حوزه حفاظت از مناطق حساس داخلی نیز گسترش دادیم. در این برهه ناوگان هواپیماهای اف-14، چه در شب و چه در روز، لحظه‌ای مناطق پر اهمیت را تنها نمی گذاشتند و از این رهگذر چه حماسه ها که نیافریدند. انجام پروازهای ۸ تا ۱۰ ساعت به امری عادی تبدیل شده بود و برخی دوستان رکوردی به مراتب بالاتر را در کارنامه پرافتخار خود ثبت کرده اند.

درآن زمان با توجه به این که تحریم‌های جهانی بخصوص تحریم نظامی ما توسط ایالات متحده روز به روز تنگ تر می شد، لزوم استفاده بهینه و افزایش بهره وری از تجهیزات به بهترین نحو در دستور کار تک تک نفرات قرار داشت. به همین علت بود که اگر یک فروند اف-۱۴ پس از اتمام سوخت مخازن هواپیما با زیاد  شدن ساعت گشت در آسمان، جای خود را می بایست به اف-۱۴ بعدی می‌داد.

 خلبانان اف-۱۴ اولی( که این مسئله در رابطه با تمام خلبانان ما صدق می‌کند) برای اینکه به قول خودمان یک سیکل کاری از پرنده‌اش نیز تلف شود و همچنین یک سیکل کاری اف ۱۴ جایگزین نیز صرفه جویی شود، بجای ۳ الی ۴ ساعت پرواز تقریبا دو برابر این مقدار را در آسمان می ماند و به جای یک بار چندین بار سوختگیری هوایی می‌کرد تا حتی یک نشست و برخاست که یک سیکل پروازی حساب شده و مجموعاً عمر قطعات و هواپیما بر اساس اتمام همین سیکل پرواز حساب‌شده، صرفه جویی شده و در آن شرایط سخت تحریم  به واقع کمک بزرگی برای برای نیروی هوایی و مملکت بود.

فراموش نکنیم که در طول شش ماهه نخست جنگ خلبانان هواپیماهای اف-۱۴ ،۲۰ هزار ساعت پرواز گشت برای هرچه امن تر ساختن آسمان کشور، چه برای رزمندگان خط مقدم و چه برای مردم ساکن در شهر و روستا در کتابهای ثبت پرواز وارد کردند. این حماسه بزرگ به انجام نمی رسید مگر با ایثار و از خودگذشتگی خلبانان و مهندسین فنی در پروازی نگهداشتن هواپیماها!

در انجام پروازهای گشت شبانه روزی، پرواز شبانه از چندین منظر سخت‌تر از پروازهای در روز بود.  مهمترین آنها تفاوت لحظات طلوع آفتاب و تابیدن اشعه خورشید به خلبانانی است که ساعت ها در تاریکی مطلق پرواز کرده و به شدت خسته هستند.

 در این لحظات که تقریباً ماموریت گشت نیز به اتمام می‌رسید و اف-۱۴ دیگری جایگزین هواپیمای گشت شب می شد، خلبانان گشت شب برای فرود در پایگاه مبدا در اکثر مواقع دچار سرگیجه می شدند و به اصطلاح باند پروازی برای شان به رقص در می آمد، که این مورد برای من چندین بار در ساعات اول صبح که می خواستیم فرود بیاییم اتفاق افتاد.

در این حالت خلبان به جای یک باند فرود 2 الی3 تا باند در جهت های مختلف به نظرش می آید. خاطرم هست یک روز اول صبح که در پایگاه بودیم و هواپیمای ورودی و خروجی را برای انجام یا اتمام ماموریت راهنمایی می کردیم، مرحوم زندی در حال برگشت از پرواز شبانه بود.

 در لحظات آخری که هواپیما در حال نزدیک شدن به باند بود، من کاملاً متوجه حالت غیرعادی هواپیما برای فرود شدم. مشخص بود که زندی سرگیجه شده! بلافاصله وی را صدا و توصیه کردم یک دور به اصطلاح ((Go Around)) بزند و کمی آرام تر که شد برای فرود اصولی آمد و نشست.

 

منبع: مجله صف شماره 359، مهر 1389، ساعس اجا، ص80

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده