پیشگامان صنعت رادار در ایران-34
کارگاه ساخت درایور رادار ملّی سرهنگ مسعود حیدری من سرهنگ مسعود حیدری متولد 1330 تهران، پس از طی دوره ابتدائی و دبیرستان در سال1348 دیپلم ریاضی را با معدل 5/16 از دبیرستان دارالفنون گرفتم و همان سال به استخدام نیروی هوایی درآمدم. در تاریخ 1/8/1348، دوره زبان و الکترونیک را در فرماندهی آموزشهای هوایی گذراندم. در اردیبهشتماه1350، جهت طی دوره رادار زمینی به کشور انگلستان اعزام شدم. پس از طی دوره 18 ماهه، در آذرماه سال1351، به ایران بازگشتم و به گروه پدافند هوایی بابلسر منتقل شدم. در سال1355، به گروه پدافند هوایی بندرعباس و سپس در سال1359، به گروه پدافند هوایی تهران سایت رادار کرج منتقل شدم. در سال1366، به گروه پدافند هوایی بهبهان رفتم و سال1367 به فرماندهی لجستیکی نیروی هوایی آمادگاه الکترونیک قصر فیروزه1 منتقل شدم و تعمیرات دستگاه درایور رادارهای تاکتیکی GPS-11 به عهده من گذاشته شد، که تا زمان بازنشستگی بر روی این دستگاه کار میکردم.

بعد از بازنشستگی، به مدت دو سال در شرکتی که کارش تعمیرات کوره‌های ریخته‌گری القائی الکتریکی بود، مشغول به کار شدم، تا زمانی که جناب سرهنگ عظیم‌نژاد از فرماندهی پدافند هوایی بنا به خواست امیر غلامی، به من زنگ زدند و از من خواستند که برای تعمیرات دستگاه درایور رادار GPS-‌11 به فرماندهی پدافند هوایی جهت همکاری بروم، چون تعدادی از رادارهای GPS-‌11 به خاطر دستگاه درایور غیرعملیاتی شده بودند. من گفتم این دستگاه به قطعه‌ای نیاز دارد به نام ماژول خروجی (Output Module) که  قطعه‌ای آمریکایی است و ما نداریم  و کاری نمی‌توان کرد. چون این قطعه در داخل رزین می‌باشد و قابل تعمیر نیست. به‌ هر حال، من در  مجتمع سپهر در کارگاه درایور مشغول به کار شدم.

با معرفی من، با چند مهندس از دانشگاه شریف، درصدد تعمیر یا ساخت این قطعه برآمدیم. همان‌طور که پیش‌بینی کرده بودم، این قطعه قابل تعمیر نبود و شروع به ساخت قطعه کردیم، که با کمک آقایان مهندسین دانشگاه شریف، بعد از یک سال توانستیم این قطعه را بسازیم و خوشبختانه به ‌خوبی کار کرد و باعث شد که رادارهای GPS-‌11 دوباره همه مشغول به کار شوند. البته این قطعه جزئی از دستگاه درایور بود و قطعات دیگر درایور هم مشکلاتی داشت که آنها هم برطرف شد، که به شرح آنها خواهم پرداخت.

در ضمن، خواستم مختصری از کار درایور را شرح دهم. بعد از اینکه گفتم 6 دستگاه رادار GPS-11 از هشت‌ دستگاه منتظر درایور شده بود، مسئولیت قابل خدمت کردن درایورها در سال 1376 به عهده من قرار گرفت.

درایور خود ‌یک فرستنده پرقدرت می‌باشد، که به ‌وسیله 2 عدد لامپ، توان خود را به دست می‌آورد. پس از تهیه ماژول خروجی (‌Output Module‌) که معضل اصلی بود مشکل بعدی لامپ‌ها بودند، که غیرقابل تهیه از داخل یا خارج بود. با تلاش‌های زیادی که کمتر از تلاش‌های تهیه ماژول خروجی نبود، بعد از حدود 6 ماه، با تجربیات من و دوستانم و دانش مهندس عظیمی‌نژاد (یکی از مهندسین مخابرات شرکت هادی امواج)، توانستیم لامپ شماره 1 را هم به‌ صورت ترانزیستوری و حتی بهتر از لامپ آمریکایی درست کنیم و به ‌خوبی جواب داد. حالا این لامپ نیاز به منبع تغذیه خاص خود داشت، که آن‌ هم با زحمات زیاد آماده شد و نیاز ما به این لامپ هم برطرف شد.

در مورد لامپ شماره 2 هم با کارهایی که انجام دادیم، توانستم از همان لامپ‌های کارکرده کار بکشیم و سال‌ها رادارهای GPS-‌11 دوباره به کار خود ادامه دهند. همزمان همکاران دیگر ساخت رادار ملّی را برای سایت‌های مختلف شروع کردند، که آنها هم نیاز به این درایور داشت که تهیه درایور برای آنها هم به عهده تیم درایور قرار گرفت.

بعد از حدود 8 سال، شرکت صا‌ایران درایور به ‌صورت کاملاً ترانزیستوری را ساخت، که چون اندازه فیزیکی بزرگی داشت، فقط در رادارهای ملّی استفاده می‌شد. لامپ شماره 3 درایور را هم شرکت صا‌ایران شروع به ساخت کرد، که تا حدودی استفاده می‌شد، ولی چون قدرت کمی داشتند، من بالإجبار از همان لامپ‌های کهنه قدیمی استفاده می‌کردم.

تا سال1391 که من هنوز سر خدمت بودم، از همان لامپ‌های قدیمی استفاده می‌کردیم. دستگاه درایور کارش راه‌اندازی لامپ اصلی رادار است. یکی دیگر از کارهایی که انجام دادم، برای اولین بار تعمیر منبع تغذیه دستگاه درایور آمریکایی بود، که تا سال1376 هرچه منبع تغذیه خراب می‌شد، در دپو لجستیکی منبع تغذیه نو جایگزین آن می‌شد، که آنها هم تمام شده بود و من به کمک جناب سرهنگ زنگنه، توانستیم این منبع تغذیه را تعمیر و در دستگاه درایور استفاده نمائیم.

تا سال1384، در مجتمع سپهر مشغول به کار بودم، که برای بار دوم به آمادگاه الکترونیک منتقل شدم و تا سال1391 مشغول به تعمیرات همین دستگاه درایور شدم، که بعد از آموزش تعمیرات این دستگاه در اردیبهشت 1391 بازنشسته شدم.

در پایان خواستم یک تشکر و یک گلایه داشته باشم:

تشکر از امیر غلامی به خاطر احترام و ارزشی که ‌برای من و امثال من قائل بودند و به ‌نوبه خود کمال تشکر را از ایشان دارم و گلایه از اینکه بعد از ایشان احترام ما حفظ نشد.

 

منبع: پیشگامان صنعت رادار در ایران، غلامی، براتعلی، 1397، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده