فرماندهان صدام (75)
چند روز پس از حمله ایرانیان، نیروی دریایی عراق با آزادی عملی که داشت همه کشتیهای مستقر در رودخانه بهمنشیر را منهدم کرد تا به نیروی زمینی کمک کند. ایرانیان تعداد زیادی قایقهای کوچک به منطقه عملیات اعزام کردند. ما دو نوع مین روسی در اختیار داشتیم: مینهای مجاورتی کی بی (KB) که مینهای بزرگی هستند و مینهای مجاورتی شناور یوم (Yum) که حدود ۳۵۰ کیلوگرم وزندارند. برای اینکه این گذرگاه را برای دشمن ناامن کنیم، حدود ۱۵۰ مین در آن کار گذاشتیم.

وودز: به عبارتی، فاو در آغاز جنگ حیاط‌خلوتی بود که ایرانیان نتوانستند در آن را باز کنند، درست است؟

کعبی: بله، همین‌طور است. به بحثی که با فرمانده وقت سپاه سوم داشتم برمی‌گردم. به او گفتم: "فرض کنید که عرض این رودخانه در هر نقطه به‌طورمعمول بین یک متر تا سه کیلومتر باشد. در این صورت، می‌توانیم بگوییم که میانگین عرض آن ۵۰۰ متر است و به عبارتی قایق کوچکی با سرعت حدود ۲۰ گره (حدود 5/37 کیلومتر در ساعت) می‌تواند ظرف ۳۰ تا ۵۰ ثانیه آن را طی کند." همچنین به او گفتم که ایرانیان شبانه می­توانند از این جبهه وسیع عبور کنند و اگر در هر قایق ۲۰ تن از سربازانشان را قرار دهند، برای انتقال یک تیپ مستقل که از دو گردان تشکیل شود تنها به ۵۰ قایق نیاز دارند.

به او هشدار دادم که بیشتر از ۱۰ فروند از این قایق‌ها را نمی‌توانیم غرق کنیم. اما او با نظرم موافق نبود و فکر می­کرد دشمن نمی‌تواند از شط العرب عبور کند. زمان این گفت‌وگو سال ۱۹۸۵م بود.

وودز: چرا او فکر می‌کرد این کار غیرممکن است؟

کعبی: فکر می‌کرد مواضع دفاعی‌مان در فاو به‌اندازه کافی مستحکم است.

وودز: این تغییرات را در اواخر ۱۹۸۵م مطرح کردید که ظاهرا موردتوجه قرار نگرفت. در حمله ایرانیان به فاو نیروی دریایی عراق ازنظر مشارکت فعال در جنگ و یا در عملیات جمع­آوری اطلاعات چه نقشی ایفا کرد؟

کعبی: جاده غربی فاو برای مدتی همچنان باز بود و ما می‌توانستیم به‌راحتی و بدون هیچ مشکلی در آن تردد کنیم. وقتی هم حمله ایرانیان به فاو آغاز شد موشک‌های کرم ابریشم را عقب کشیدیم و آنها را سالم به ام­القصر منتقل کردیم.

چند روز پس از حمله ایرانیان، نیروی دریایی عراق با آزادی عملی که داشت همه کشتی‌های مستقر در رودخانه بهمنشیر را منهدم کرد تا به نیروی زمینی کمک کند. ایرانیان تعداد زیادی قایق‌های کوچک به منطقه عملیات اعزام کردند. ما دو نوع مین روسی در اختیار داشتیم: مین‌های مجاورتی کی بی (KB) که مین‌های بزرگی هستند و مین‌های مجاورتی شناور یوم (Yum) که حدود ۳۵۰ کیلوگرم وزن‌دارند. برای اینکه این گذرگاه را برای دشمن ناامن کنیم، حدود ۱۵۰ مین در آن کار گذاشتیم.

وودز: در واقع، ایرانیان از رودخانه بهمنشیر برای رساندن تدارکات به فاو استفاده می‌کردند، درست است؟

کعبی: بله، از رودخانه بهمنشیر و گذرگاه خور موسی استفاده می‌کردند و پشتیبانی­های تدارکاتی و آمادی­شان را از طریق این آبراه­ها به فاو می‌رساندند.

واقعیت مهم دیگر این بود که ایرانیان تلاش می‌کردند پلی بین جزیره آبادان و شبه‌جزیره فاو احداث کنند. ما هم با استقرار دو موشک‌انداز در نزدیکی آن منطقه و تعویض منظم آنها به‌طور مداوم تلاش‌های ایرانیان برای ساخت این پل را مختل می‌کردیم.

وودز: دو قایق در دهانه شط العرب مستقر کردید؟

کعبی: بله، هریک از این قایق‌ها به چهار فروند موشک مجهز بود. همين تلاش ایرانیان برای ساخت پل شناور را با رادار رصد می‌کردیم و تا کار ساخت را تکمیل می‌کردند، آن را منهدم می‌کردیم.

وودز: این عملیات که ظاهرا عملیات مستمری بود چه مدت طول کشید؟

کعبی: یک هفته ادامه داشت.

مورای: سرانجام ایرانیان از کارشان دست کشیدند؟

کعبی: بله، این عملیات سبب شد آنها به‌جای پل شناور به ساخت پل سدها (Dam Bridges) روی بیاورند و با غرق کردن پل‌های شناور، یک پل ثابت بر روی آنها بسازند.

وودز: یعنی آنها آبراه را پر کردند؟ پس آب آن چه شد؟ با این کار، سیل راه نیفتاد؟

کعبی: آنها شکاف‌هایی بین پل‌های شناور غرق‌شده برای عبور آب تعبیه کردند. هنگامی که نیروی زمینی عراق در سال ۱۹۸۸م به فاو حمله کرد و آن را از ایرانیان پس گرفت این پل را هم منهدم کرد.

وودز: جایی خوانده بودم که ایرانیان لوله‌های بزرگ فاضلاب را آوردند و آنها را در کنار هم داخل آبراه قراردادند. به‌این‌ترتیب آب از میان این لوله‌ها عبور می‌کرد و نیروهای ایرانی هم از روی آنها از عرض آبراه عبور می‌کردند. این راهکار نسبتا هوشمندانه‌ای برای پر کردن آبراه بود.

کعبی: در عملیات بازپس‌گیری فاو، نیروی هوایی عراق این پل را هم منهدم کرد.

 

منبع: جنگ ایران و عراق از دیدگاه فرماندهان صدام، عبدالمجید حیدری، 1393، مرزوبوم، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده