فرماندهان صدام (65)
کعبی: در آغاز جنگ، در اجرای عملیات پایش در خلیجفارس مشکل داشتیم؛ چون هیچ طرح تدوینشدهای در این مورد نداشتیم و نیروی هوایی عراق هم تجربهای در زمینه پرواز بر فراز مناطق آبی نداشت. البته درباره زمانی که جنگ آغاز شد صحبت میکنم. اما بعدها نیروی هوایی عراق بهطور فزایندهای عمق پروازیاش را در خلیجفارس افزایش داد.

 

وودز: نیروی دریایی عراق برای عملیات پایش چه تجهیزاتی داشت و میزان دیدتان را در این عملیات چگونه توسعه دادید؟

کعبی: در آغاز جنگ، در اجرای عملیات پایش در خلیج‌فارس مشکل داشتیم؛ چون هیچ طرح تدوین‌شده‌ای در این مورد نداشتیم و نیروی هوایی عراق هم تجربه‌ای در زمینه پرواز بر فراز مناطق آبی نداشت. البته درباره زمانی که جنگ آغاز شد صحبت می‌کنم. اما بعدها نیروی هوایی عراق به‌طور فزاینده‌ای عمق پروازی‌اش را در خلیج‌فارس افزایش داد.

مورای: در سال ۱۹۸۰م نیروهای دریایی و هوایی عراق اصولا با یکدیگر همکاری داشتند؟

کعبی: خیر، هیچ همکاری باهم نداشتند.

مورای: همکاری این دونیرو در طول جنگ افزایش یافت؟

کعبی: در نوامبر ۱۹۸۰م آنان درگیری شدیدی بین نیروهای دریایی ایران و عراق رخ داد. در این درگیری نیروی هوایی نتوانست پوشش هوایی لازم را برای کشتی‌هایمان فراهم نماید. درنتیجه، ناوهای دریایی‌مان هدف حملات نیروی هوایی ایران قرار گرفتند.

مورای: نیروی هوایی قرار بود این پوشش هوایی را تأمین کند؟

کعبی: خیر، از اواخر ۱۹۸۲م این نیرو تأمین پوشش هوایی عملیات را آغاز کرد.

وودز: علت این تغییر رویه چه بود؟ چه کسی زمینه اجرای عملیات مرکب( مشترک) نیروهای هوایی و دریایی عراق را فراهم کرد؟

کعبی: نیازهای نیروی دریایی در این زمینه سبب شد دامنه این تغییر به سمت همکاری‌های بیشتری کشیده شود. نیروی دریایی در همه نشست‌های مشورتی بین نیروهای نظامی، درخواست پوشش هوایی می‌کرد. به آنها می‌گفتیم ادامه این وضعیت ممکن نیست و باید راه‌حلی برای آن پیدا کنیم، وگرنه نمی‌توانیم به عملیاتمان ادامه دهیم.

وودز: در بغداد هم کسی از نیروی دریایی حمایت می‌کرد؟

کعبی: صدام از جایگاه فرمانده کل نیروهای مسلح عراق به ما دستور داد باهم بنشینیم و راه‌حلی برای همکاری پیدا کنیم. نیروی دریایی عراق به‌جای مناطق عمیق دریا در نزدیکی ساحل و بین دو پایانه نفتی مستقر بود. در چنین شرایطی برای اجتناب از حملات هوایی ایران مجبور بودیم فقط شب‌ها دست به عملیات بزنیم. حتی خلبان‌های بالگردهای ما هم برای اجرای عملیات بر فراز سطح دریا آموزش ندیده بودند و چون بالگردهایشان به سامانه‌های دوست از دشمن مجهز نبود، راهی برای تشخیص کشتی‌های ایرانی از عراقی نداشتند. این وضعیت خطرناکی بود و گاهی هواپیماهای ما کشتی‌های تجاری خودمان را هدف قرار می‌دادند. افزون بر این، در آغاز جنگ هیچ نوع هماهنگی بین نیروی دریایی و اداره بندرها عراق وجود نداشت.

مورای: سفارش خرید موشک‌های اگزوسه فرانسوی برای تجهیز بالگردهای نیروی دریایی عراق از کی آغاز شد؟

کعبی: از اواخر دهه ۱۹۷۰م ، شاید از سال ۱۹۷۸م  اما فرانسه این موشک‌ها را در طول جنگ به ما تحویل داد.

مورای: اما شما بدون پوشش هوایی مایل نبودید بالگردهایتان را روزها به پرواز درآورید و پرواز شبانه آنها هم برای همه و ازجمله کشتی‌های خودتان خطرناک بود، درست است؟

کعبی: گاهی برای پشتیبانی از پایانه‌های خطوط نفتی مجبور می‌شدیم قایقی را غرق کنیم. یک گردان تفنگدار دریایی مسلح به توپ‌های ۵۷ میلی‌متری و تیربارهای سبک بر روی هر پایانه مستقر می‌کردیم تا از آن در مقابل حمله ایرانیان دفاع کنیم. یکی از این پایانه‌ها، پایانه خورالامیه بود که در فاصله ۲۰ مایلی (بیش از ۳۲ کیلومتری) ساحل قرار داشت. پایانه دیگر در ۲۵ مایل دریایی (بیش از 46 کیلومتری) از ساحل فاصله داشت. این پایانه‌ها را در نقشه شماره ۱۲۳۵ در مقاله‌ام مشخص کرده‌ام.

وودز: نیروی دریایی عراق یکی از آتشبارهای موشکی کرم ابریشم را در منتهی الیه شبه‌جزیره فاو مستقر کرد. چه وقت استفاده از این آتشبار را آغاز کردید؟

کعبی: از سال ۱۹۸۳م استفاده از موشک‌های کرم ابریشم را آغاز کردیم.

مورای: چه نوع اطلاعات نظامی داشتید؟

کعبی: از سه ایستگاه راداری دوربرد استفاده می‌کردیم که بیش از ۱۰۰ کیلومتر را پوشش می‌دادند. در سال ۱۹۸۵م  هم یک ایستگاه راداری دریکی از پایانه‌های نفتی مزبور مستقر کردیم. در سال ۱۹۸۳م استفاده از موشک‌های کرم ابریشم را آغاز کردیم و یک ایستگاه راداری هم به آنها اضافه کردیم. ایستگاه راداری دیگری هم درام القصر داشتیم و به‌این‌ترتیب می‌توانستیم کل بخش شمالی خلیج‌فارس را زیر نظر بگیریم.

منبع: جنگ ایران و عراق از دیدگاه فرماندهان صدام، عبدالمجید حیدری، 1393، مرزوبوم، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده