فرماندهان صدام (7)
وودز: ممکن است قدری در مورد تاثیر رهنامه( دکترین) مرکبی که در مراحل اولیه جنگ ایران و عراق علیه نیروهای ایرانی داشتید با توجه به اینکه آنها از آمووزش و تجهیزات آمریکایی بهرهمند بودند و نیز درمورد استفاده از تجهیزات خارجی در این جنگ برایمان صحبت کنید؟ حمدانی: در جنگ ایران و عراق، تعداد تانک های M-60 ایرانیان از دیگر تانکها بسیار کمتر بود. آنها در سطح لشکرها از تانکهای چیفتن انگلیسی استفاده میکردند. ایرانیان تانکهای M60 را در گردانها و برای پشتیبانی از لشکرهای پیاده به کار میگرفتند و تعدادی نفربر زرهی M-113 آمریکایی و خودروهای شناسایی اسکورپین انگلیسی داشتند. زره تانکهای شوروی از زره تانکهایی که ایرانیان داشتند قویتر بود. تجربه مقابله با این تجهیزات ایرانیان را داشتیم، زیرا نیروی زرهیمان در سال 1973م، در جولان با نیروهای رژیم صهیونیستی جنگیده بود.

در ابتدا، تانک‌ها و نفربرهای ایرانی نتوانستند در مقابل ما مقاومت کنند و تانک های فرانسوی و انگلیسی ‌آنها خیلی زود منهدم شدند. تنها در یک عملیات، واحد زیر امر من پنج دستگاه تانک M-60 و چندین دستگاه نفربر زرهی M-113به غنیمت گرفت. ما تانک‌های T-55 و T-62 را در اختیار داشتیم و یکی از تیپ هایمان هم تانک T-72 داشت. چون تانک‌های عراقی بهتر از تانک‌های ایرانی بودند، درنبرد زرهی بر ایرانیان برتری داشتیم. از سوی دیگر، نیروی هوایی ایران در آغاز جنگ بر نیروی هوای ما برتری داشت.البته بعدها هوانیروز عراق بر آنها پیشی گرفت. ایران ازنظر نیروی پیاده تمام طول جنگ بر ما برتری داشت. روح انقلاب اسلامی بر بسیاری از نیروهای ارتش ایران حاکم گردیده، آنها را تحت تاثیر قرار داده بود. اما چون امام خمینی و آیت الله‌های همراه او تعدادی از افسران ارتش را پاک‌سازی کرده بودند، ارتش عراق در اغاز جنگ بر ارتش ایران برتری داشت. ایرانیان نیز همانند عراقی‌ها با مشکل روبرو بودند که رهبران سیاسی‌شان جنگ را اداره می‌کردند.

مورای: یکی از بزرگترین اشتباهات عراق در جنگ 1991م آن بود که تفاوت تانک های آبرامز آمریکایی را با تانک‌های M-60  ایران در نظر نگرفته بود.

حمدانی: در بمباران های جنگ 1991م که 39 روز طول کشید، جنگنده های آمریکایی بسیاری از سامانه های پدافندی و بخش اعظمی از نیروی هوایی مارا منهدم کردند. بالگردهای آپاچی که 16 فروند موشک هلفایر با خود حمل می کنند. یکی از دو عامل بسیار مهمی بودند که توان مقابله ما را با تانک های آبرامز تحت تاثیر قرار دادند.

عامل دیگر، هواپیماهای A-10 بودند. تنها بالگرهای آپاچی و هواپیماهای A-10 توان حمله در شب را داشتند و برد عملیاتی جنگ‌افزارهایشان تا هشت کیلومتر می رسید، در حالی که بیشترین برد عملیاتی جنگ‌افزارهای ما سه کیلومتر بود. تانک های ما به شکل عجیبی هدف قرار داده شده، منهدم می شدند. من در حمله موشکی شب 24 فوریه 1991م مجروح شدم.

در یکی از شبهای سال 1994م وقتی صدام به من اطلاع داد قصد حمله به کویت را دارد، برایش توضیح دادم که تانک های آبرامز می توانند پنج هدف را به طور همزمان بزنند. در حالی که تانک های عراقی از هر پنج هدف فقط یکی از آنها را می‌زنند.گفتم تجهیزات تانک‌های آبرامز بسیار پیشرفته است و در جایگاه یک فرمانده لشکر هیچ نوع تانک دیگری که با آنها قابل مقایسه باشد سراغ ندارم و این تانک‌ها در شب بهتر از روز می‌جنگند چون به سامانه موقعیت یاب مجهزاند و این سامانه می تواند موقعیت هر چیزی را تعیین کند، در حالی که ما از این نظر کوراند. همچنین من به او گوشزد کردم که بالگرد های آپاچی به موشک های خودکار شلیک کن، فراموش کن با برد هشت کیلومتر مجهزاند و افزون بر این، آمریکایی ها جنگنده های تهاجمی F-15  و F-16 ماهواره و مواردی دیگری از این دست نیز دارند.

وودز: همانطور که می‌دانید مهم ترین موارد کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی در سنگر های جنگ جهانی اول و در میدان های جنگ ایران و عراق بوده است. ممکن است در مورد چگونگی تولید جنگ‌افزارهای شیمیایی و  فناوری مورد استفاده در آنها و رهنامه این جنگ‌افزارها در ارتش عراق را توضیح دهید؟

حمدانی: جنگ‌افزارهای شیمیایی ابتدا قرار بود در جنگ جهانی اول برای باز کردن خطوط دفاعی دشمن غیرقابل نفوذ دشمن به کار گرفته می‌شد و درنبرد سوم (somme) و وردن در سال 1916م نقش عمده‌ای بازی کردند.

در ابتدا، عراق نیروهایش را صرفا در چارچوب پروتکل‌های مربوط به محافظت در مقابل جنگ‌افزارهای شیمیایی آموزش می‌داد و این موضوع به درگیری با صهیونیستی مربوط می‌شد. می‌ترسیدیم اسرائیلی‌ها علیه نیروهایمان از جنگ‌افزارهای شیمیایی استفاده کنند و در آن زمان حتی واحدهایی با عنوان "واحدهای مقابله با جنگ‌افزار شیمیایی" نیز داشتیم و سربازهایمان به ماسک ضد گاز و آمپول‌های آتروپین هم مجهز بودند. همچنین در آن زمان فناوری‌ها و تجهیزات رفع آلودگی شیمیایی ساخت شوروی را نیز در اختیار داشتیم. در سال 1984م از برخی دوستان شنیدم که سپاه شیمیایی ارتش عراق طرح محرمانه‌ای برای تولید جنگ‌افزارهای شیمیایی دارد که در فضایی سری در حال اجراست.

در سال 1984م ایرانیان که ازنظر نیروی پیاده بر ما برتری داشتند به رویکردهایی مانند استفاده از مناطق مردابی و آبراه‌ها روی آوردند تا ما برای مقابله با آنها نتوانیم از نیروهای زرهی استفاده کنیم. اولین مورد کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی در منطقه مردابی هورالهویزه اتفاق افتاد. نیروی هوایی عراق این جنگ‌افزارها را که در محفظه‌های مخصوص بود در این منطقه ریخت، ولی از نوع عوامل شیمیایی مورداستفاده و پایدار یا غیر پایدار بودن آنها اطلاعی نداشتم.

منبع: جنگ ایران و عراق از دیدگاه فرماندهان صدام، عبدالمجید حیدری، 1393، مرزوبوم، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده