از نوهد تا خرمشهر(10)
وضعیت گروهانهای دژ خرمشهر لازم میدانم برای خوانندگانی که این خاطرات ناقابل مرا می­خوانند توضیح دهم که موقعیّت، وضعیّت و مأموریّت گروهانهای پیاده دژ خرّمشهر چگونه بود و همکاری گروهانها با هم چگونه انجام میگرفت. گروهانهای پیاده خرّمشهر چهار گروهان بودند متشکّل از گروهان یک، دو، سه و چهار که بنا به دستور فرمانده گردان، گروهانهای یکم و سوم به دژها میرفتند و حراست و حفاظت از نوار مرزی را عهده­دار میشدند و 48 ساعت آنجا میماندند و بعد از این 48 ساعت، گروهانهای دوم و چهارم را با گروهانهای یکم و سوم در نوار مرزی و دژها تعویض میکردند. برای اینکه تعویض گروهانها خلل و مشکلی برای پاسداری و حفاظت ایجاد نکند به این شرح عمل میکردیم:

گروهان دوم که در پادگان به صورت احتیاط بود، بعد از صرف ناهار (صرف ناهار تا ساعت 12:30 به پایان می‌رسید) به در اسلحه­خانه می‌رفت و ساز و برگ خود را تحویل می‌گرفت و جلو ساختمان خود به خط می‌شد. سرگروهبان­ها و معاون دسته­ها وسایل، تجهیزات و سلاح سربازان را بازدید می‌کردند و به ستون یک بر 6 دستگاه آیفا که از واحد موتوری می­آمد سوار می‌شدند.

 گروهان هم سه دستگاه جیپ داشت که در آن هم تعدادی از درجه‌داران و فرمانده گروهان و معاون سوار و عازم دژ مرکز می‌شدند و از دژ مرکز سربازان را به سایر دژها منتقل می‌کردند و سربازان گروهان مستقر در دژها را تعویض می‌نمودند و با آیفای رفته برمی­گشتند. فردای آن روز گروهان چهارم هم به همین شیوه عمل می‌کرد و دو گروهان در پادگان می‌ماندند و به عنوان احتیاط در پادگان به حالت آماده باش درمی­آمدند. تعدادی از افسران و درجه‌داران برای 48 ساعت استراحت به منزل و نزد خانواده‌هایشان می‌رفتند و در صورت نیاز یا بروز واقعه­ای، فوراً درجه‌داران و افسران را از خانه‌های سازمانی فرامی­خواندند (فاصله خانه‌های سازمانی افسران و درجه‌داران با پادگان حدود 200 متر بود). سربازان با معاون گروهان و تعدادی از درجه‌داران در آسایشگاه می‌ماندند و صبح که بیدارباش نواخته می‌شد، بیدار می‌شدند و در مراسم صبحگاه و رژه شرکت می‌کردند و بعد از اتمام ورزش به درون آسایشگاه می­آمدند و به نواقص و مشکلات گروهان و مشکلات سلاح و تجهیزات رسیدگی می­نمودند. گردان151 دژ خرّمشهر یک گروهان ارکان داشت که عبارت بودند از دسته موتوری، دسته خباز، دسته بهداری، دسته مهندسی، دسته مهمّات و… این دسته گروهان‌های دژ را خدمات­رسانی می‌کردند.

یعنی سلاح، مهمّات، جیره غذایی و ترابری پرسنل گروهان‌ها را فراهم می‌کردند، تا کارایی بهتری در نوار مرزی داشته باشند. تعویض گروهان‌ها در دژها هیچ­وقت با تأخیر انجام نمی‌شد و همه پرسنل اعم از افسر، درجه‌دار و سرباز از وضعیّت موجود راضی بودند و افتخار می‌کردند که حافظ مرز و بوم کشور اسلامی هستند و اجازه ورود اجنبی و نیروهای ستون سوم و دشمن و قاچاقچیان را به خرّمشهر نمی‌دادند. مردم نیز در این خطّه بزرگ به زندگی روزمره مشغول بودند و کلّیه فرماندهان گروهان‌ها با هم صمیمی و مثل برادر بودند و مشکلات همدیگر را با درایت حل می‌کردند.

درجه‌داران گروهان‌ها با درجه‌داران گروهان‌های دیگر صمیمی و اغلب در یک ساختمان (آپارتمان) از خانه‌های سازمانی سکونت داشتند و به همدیگر و خانواده‌های یکدیگر بسیار احترام می­گذاشتند و گرفتاری­های هم را برطرف می­نمودند. این گردان مثل یک خانواده در خانه‌های سازمانی در کنار هم زندگی می‌کردند و بسیار راضی بودند.

 

درب ورودی پادگان دژ خرّمشهر

منبع: از نوهد تا خرمشهر، جعفر ایازی، 1396، ایران سبز، تهران

 

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده