بر مخمل گل سرخ (17)
مهدی کاظمی طریق عاشقی زمان غصه و رنج و گداز است تمام حرف من در این فراز است طریق عاشقی در خط مولا نماز است و نماز است و نماز است.

مهریه زهرا

تو را در حال عرفان سر بریدند

به صحرای غریبان سر بردیند

اگر مهریه زهرا بود آب

چرا با کام عطشان سر بریدند

تیر جفا

آنان که به سوی من هجوم آورند

بی‌غیرت و بی‌کرامت و نامردند

دیدند که از عطش به خود می‌پیچم

با تیر جفا مرا نوازش کردند

تنها گل لاله

دردا که سلاله مرا دق دادند

تنها گل لاله مرا دق دادند

وقتی که سر بریده را آوردند

زهرای سه ساله مرا دق دادند

منبع:

کاظمی، مهدی، بر مخمل گل سرخ، 1388، نشر صف، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده