ردای فتح-44
با توجه به این که عراق دارای 5/18 کیلومتر (6 /0درصد) یعنی کمترین طول سواحل خلیجفارس را دارا میباشد، یکی از اهداف عمده صدام در تهاجم به ایران اسلامی، مؤید خروج از تنگنای «ژئوپلیتیک»1 و دسترسی به آبهای آزاد خلیجفارس و افزایش طول سواحل دریایی عراق با الحاق استان خوزستان به کشور خود بود.

ضمن اینکه در صورت الحاق استان خوزستان به خاک عراق، منابع نفتی آن کشور به سطح عربستان سعودی ارتقاء می‌یافت. در صورتی که اگر تنگنای ژئوپلیتیک و موقعیت جغرافیایی عراق دستاویز موجهی برای توجیه تجاوز به کشور همسایه خود محسوب گردد، و اگر چنین تنگناهایی به تجاوز، جنبه قانونی و حقوقی بخشد، بسیاری از کشورهای محصور در خشکی و فاقد مرز دریایی به تجاوز به مرزهای دیگر همسایگان خود محق‌تر خواهند بود.

" برپایه برخی گزارش‌ها، تجاوز عراق به ایران، براساس طرح تجزیه خوزستان ایران – که در وزارت خارجه انگلیس تهیه شده بود – استوار بود. بر اساس این طرح، قرار بود ارتش عراق با کمک شاپور بختیار، غلامعلی اویسی، در مدت یک هفته استان خوزستان را به اشغال خود درآورند. و سپس «جمهوری آزاد ایران» را تحت رهبری بختیار تشکیل دهند. پایتخت جمهوری جدید نیز می‌بایست شهر اهواز باشد. کردستان ایران نیز پس از اشغال، به این جمهوری ملحق می‌شد. طبق این طرح پس از گذشت یک دوره، خوزستان بطور رسمی‌ضمیمه عراق می‌شد."[1]

اخباری که از محافل دیپلماتیک امارات متحده عربی شنیده شد، حکایت از آن بود که، "«سعدون حمادی» وزیر امور خارجه عراق، توافق ضمنی سازمان ملل و آمریکا را جهت تجزیه خوزستان کسب کرده، تا در صورت اشغال آبادان و اهواز، نسبت به اعلام حکومت خودمختار، اقدام کنند."[2]

«توماس. ام. دالین»[3] درباره اهداف اولیه تهاجم ارتش بعث عراق به ایران می‌نویسد: "صدام پس از اشغال خوزستان می‌خواست که «دولت آزاد ایران» در این استان تأسیس کند. و به این وسیله نظام جمهوری اسلامی را سرنگون سازد. به همین دلیل، پس از پیشروی‌های نخستین نیروهای عراقی در خاک ایران، بختیار شتابان به بغداد رفت و در آن جا طرح تشکیل «دولت آزاد ایران» را بررسی کرد. این دولت دست نشانده باید سرپلی برای سقوط تهران می‌شد."[4]

بختیار که به منظور جداسازی استان زرخیز خوزستان، همراه با اویسی، به دامان صدام تمسک جست، در نوزدهمین روز آغاز جنگ برای فریب افکار عمومی‌مردم ایران وقیحانه اظهار نمود: " … من به تمام ایرانیان از زن و مرد، پیام می‌فرستم که اطمینان داشته باشند که یک وجب از خاک ایران، قابل معامله با هیچ کشوری نخواهد بود. و رژیمی‌که موجب عقب افتادگی و عدم امنیت ما گشته، باید ریشه کن شود. به هر قیمتی که باشد. من تا آخرین نفس در این راه کوشش خواهم کرد."[5]

همین نخست‌وزیر متواری و سواحل بخش،[6] که برای فریب مردم امجد ایران در زمان تصدی پست چند روزه نخست‌وزیری گفت: " اجازه نخواهم داد که این سرزمین تاریخی تجزیه شود. "[7] در این زمان نیز به آنان اطمینان می‌دهد یک وجب از خاک میهن را با هیچ کشوری معامله نمی‌کند، در مصاحبه با روزنامه «فیگارو» چاپ فرانسه می‌گوید: " به چه دلیل عراق باید در خلیج‌فارس فقط 40 کیلومتر ساحل داشته باشد، در حالی که ایران 1400 کیلومتر ساحل دارد."[8]

 

 

منبع: ردای فتح؛ کاظمی، محمد، 1398، ایران سبز، تهران

 

 


[1]. لطف الله زادگان علیرضا/ آشنایی با جنگ (پاسخ به ابهامات)؛ ناشر: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، چاپ: پژمان، جلد 2، 1380 ص 15

[2]. روزشما جنگ، کتاب پنجم (هویزه، آخرین گام‌های اشغالگر)؛ ناشر: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ: قدیر 1373 ص160

3. Thomas. M. Dalyn

[4]. عسکری شاداب/ مواضع آمریکا در جنگ تحمیلی (از مساعدت تا مشارکت آشکار)؛ ناشر: انتشارات ایران سبز، تهران، 1393 ص 157

[5]. روزشمار جنگ (کتاب چهارم: هجوم سراسری)؛ ناشر: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، چاپ: صادق، 1372 ص 369

[6]. سواحل ایران در منطقه خلیج‌فارس از دهانه فاو تا بندر عباس (تنگه هرمز) 1375 کیلومتر به خط مستقیم، یعنی 3/45درصد کل سواحل خلیج‌فارس و از بندر عباس تا خلیج گواتر 784کیلومتر محاسبه گردیده است. در دریای مازندران ایران دارای 657 کیلومتر دارای ساحل دریایی است. در صورتیکه عراق با 5/18کیلومتر ساحل در خلیج‌فارس یعنی 6/0درصد، کمترین ساحل را در اختیار دارد. با احتساب مرز دریایی آن کشور با کویت از جزیره بوبیان تا بندر ام‌القصر، مرز دریایی عراق به حدود 40 کیلومتر می‌رسد.

[7]. هایزر رابرت/ مأموریت به تهران؛ مترجم: نعمت الله عاملی، ناشر: انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ: چاپخانه مرکز اسناد انقلاب اسلامی، تهران 1390 ص 228

[8]. بنی لوحی سیدعلی/ امام خمینی (ره) در دفاع مقدس؛ ناشر: مؤسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، چاپ: انتشارات ایتا، 1378 پاورقی ص 149

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده