حمایت قدرت های جهانی از رژیم بعث عراق در جنگ تحمیلی علیه ایران – بخش پنجم
اشاره: در بخش چهارم مقاله در خصوص کمک های شوری و فروش حجم انبوهی از تجیزات نظامی از جمله انواع تانک ، انواع هواپیمای جنگنده و هواپیماهای سوخت رسان توسط این کشور به دولت بعثی مطالبی عنوان شد. ضمن اینکه اشاره کوتاهی هم به برنامه مشترک روسی، عراقی در خصوص تولید موشک های بالستیک، شد. و اینک ادامه مقاله:
  • کمکهای انگلیس

رونق ناگهانی بازار عراق بر صنایع انگلیس نیز کارساز بود. فروش بیش از 5/31 میلیارد دلار ماشین‌آلات انگلیسی و یک 2/1 میلیارد جنگ افزار در سال ۱۹۸۷ بیانگر جهش همکاری نظامی انگلیس با عراق بود. در ژوئن ۱۹۸۲ صدام تصمیم گرفت برنامه پر هزینه ساخت شبکه پناهگاه‌های  زیرزمینی را به اجرا بگذارد تا بتواند منابع استراتژیک خود را از خطر حملات هوایی مصون بدارد.

بر این اساس شرکت‌های انگلیسی طرحی را ارائه کردند که به موجب آن برای ۴۸ هزار سرباز پناهگاه امن ساخته شود. هر پناهگاه تونل پولادین داشت و می‌توانست ۱۲۰۰ نفر در خود جای دهد. یکی از آنها در کنار کاخ ریاست جمهوری بنا شده بود و پر از تجهیزات الکترونیکی، کامپیوتر، تلویزیون و شبکه های ارتباطی بود و دفتر صدام را با تمام نقاط عراق در تماس قرار می‌داد. حفاظت از این پناهگاه به گونه‌ای بود که اگر کسی به داخل آنها رخنه  می کرد، دوربین های ویدیویی او را می‌دیدند و مسلسل  خودکار نصب شده بر روی دیوارها بر سر و روی او گلوله می باریدند. در راستای همین همکاری ها شرکت مارکونی انگلیس فرستنده‌های مایکروویو نظامی در اختیار عراق قرار داد و شرکت راکال نیز متعهد شد تا کارخانه تولید پیشرفته ترین رادیویی نظامی جهان به نام جاگوار را در عراق احداث نماید.

 

  • حمایت آلمان

اختلاف نظر سیاسی عمده آلمان و ایران به موضوع رژیم‌صهیونیستی و فلسطین مربوط می شود. جمهوری اسلامی ایران بر اساس معیارهای اسلامی و اصول بین المللی موجودیت این رژیم را به رسمیت نمی‌شناسد و حکومت صهیونیستی را حکومت غاصب و متجاوز به حقوق فلسطینیان می داند، در حالی که آلمان روابط بسیار صمیمانه و گرمی با حاکمان تل‌آویو دارند.

 در دوران جنگ گفته می شود که آلمان به دولت صدام مواد شیمیایی می فروشد، که البته این موضوع بیشتر پس از خاتمه جنگ آشکار شد. اقدام شرکت‌های آلمانی در فروش مواد اولیه به صدام، صدمات جبران ناپذیری به رزمندگان ایران اسلامی در طول جنگ تحمیلی وارد ساخت. این موضوع ثابت کرد که بین سیاست بی طرفی اعلام شده و آنچه اتفاق افتاد تضاد کاملی وجود داشته است. در واقع دولت آلمان از سال ۱۹۸۴ به بعد پیرو طرح کیسینجر، وزیر خارجه اسبق آمریکا بوده است که بهترین حالت پایان جنگ را نه پیروزی ایران و نه پیروزی عراق می دانست.

گرچه گنشر، وزیر خارجه آلمان به عنوان اولین مقام غربی عراق را آغازگر جنگ و متجاوز شناخت و با جلب اعتماد جمهوری اسلامی ایران توانست طی یک ماه ریاست خود بر شورای امنیت قطعنامه ۵۹۸ را برای برقراری آتش‌بس تصویب برساند.

  • کمک های فرانسه

فرانسه در مقایسه با سایر کشورهای اروپایی پیشرفته ترین تسلیحات را به کشور عراق واگذار کرد. این کمک ها که از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۶۷ ادامه داشت، به ارزش تقریبی ۱۱ میلیارد دلار بود؛ که حدود ۷ میلیارد دلار آن در قالب وام و اعتبارات به دولت عراق واگذار گردید . واگذاری هواپیما های سوپراتاندارد، موشکهای اگزوست AM39، موشک های هوا به هوای ماژیک 1، از دیگر کمک‌های نظامی پاریس به بغداد بود.  همچنین فرانسه در ساخت راکتور اتمی و فراهم کردن زمینه دستیابی عراق به سلاح اتمی نیز نقش برجسته‌ای داشت .

کمک‌های نظامی فرانسه به عراق حتی به جایی رسید که فرستاده آنها به بغداد آمد و با وزیر دفاع وقت، عدنان خیرالله ملاقات نمود و به او گفت(( فرانسه به طور جدی زمینه اعطای یک بمب اتمی به عراق را بررسی می نماید، که بتوان برای مجبور کردن ایران به توقف جنگ این بوم را هدف مشخصی پرتاب نمود.))

من تا سال ۱۹۸۴ نسخه‌ای از این گزارش را که با امضای وزیر دفاع برای صدام ارسال شده بود در یک صندوق ویژه نگهداری می کردم.  سرلشکر رفیق السامرایی( مسئول اسبق بخش ایران در استخبارات عراق): (( واقعیت این است که تلاش ما ساختن بمب اتم بود،  منتها با قدرت کم، به این خاطر که اگر موفق به پیروزی در جنگ نشدیم آن را علیه ایران به کار ببریم، صدام سال ۱۹۹۰ برای استفاده از بمب اتم در منطقه جنوبی جنگ تعیین کرده بود، آن روز تنها چیزی که برای صدام اهمیت داشت به پایان رساندن ساخت بمب اتم و استفاده از آن علیه ایران بود))

 

منبع: مجله صف شماره 359، مهر 1389، ساعس اجا، ص102

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده