عملیات انتقام پاسخی دندان شکن در کمتر از 2 ساعت (3)
اشاره : در قسمت قبل عنوان شده که نیروی هوایی ارتش عراق با استفاده از اصل غافلگیری، به پایگاه های نیروی هوایی ایران در شهرهای بوشهر، تهران، همدان، تبریز، سنندج، کرمانشاه و اهواز حمله کرد که خوشبختانه به دلیل عدم مهارت خلبانان عراقی در این حملات خسارت جدی به نیروی هوایی وارد نشد. در پی این حمله جلسه ای در ستاد نیروی هوایی برگزار شد که در پی آن تصمیم بر آن شد که از پایگاه های سوم شکاری همدان و ششم شکاری بوشهر به ترتیب به پایگاه های هوایی کوت و الشعبیه با استفاده از اصل غافلگیری، حمله شود. و اینک ادامه مطلب :

شماره دو پرواز، سرتیپ سپیدموی آذر و خلبان کابین عقب وی، جناب خرازیان بود. شماره سه جناب حق پرست، و خلبان کابین عقب جناب قدیری مقدم و سرانجام شماره چهار جناب بختیاری و خلبان کابین عقب جناب فضل الله امینی بود.

هدف، پایگاه هوایی شیعبیه بود. لیدر دسته ضمن تشریح مسیر پروازی ماموریت هر فانتوم را در زمان رسیدن به هدف مشخص کرد و خلبانان بعد از تحویل چتر و کلاه سوار بر مرکب آهنین بال خود آماده پرواز بودند. هماهنگی های لازم صورت پذیرفت. عقربه های ساعت حدود ساعت 15:45 دقیقه را نشان می دهد. گروه پروازی البرز متشکل از چهار فروند فانتوم مسلح بر روی باند پروازی قرار گرفتند و سپس یکی پس از دیگری دل آسمان را شکافتند تا اولین تجربه جنگی خود را کسب کنند.

هر چهار فروند فانتوم در کنار هم از روی بندر دیلم، قروه و خسروآباد گذشتند و پس از عبور از اروندرود با رساندن ارتفاع به حداقل، وارد خاک عراق شدند و مسیر را بسمت پایگاه شعبییه در استان بصره پیش گرفتند. آنها اولین خلبانان ایرانی بودند که بعد از شروع رسمی جنگ وارد خاک عراق شده بودند. در بین راه، هواپیماها از روی پادگان ام القصر و بصره هم گذشتند ولی عراقی ها که فکر نمی کردند نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در این زمان کم بتواند عملیاتی را طرح ریزی و آن را اجرا کند، در خواب فرو رفته بود. هیچ پدافندی به سوی فانتوم ها شلیک نمی کرد. فانتوم ها برای بمباران هدف می بایست ارتفاع گرفته و از سمت چپ پایگاه برای رها کردن بمب ها (( پاپ آپ)) می کردند.

در همین زمان بود که لیدر دسته متوجه موضوع مهمی شد. پایگاه شعیبیه به جای یک باند دارای سه باند پروازی بود.  او باید سریع تصمیم می گرفت که چگونه طرح را عوض نماید. بی درنگ با خلبانان همران تماس گرفت و روی رادیو اعلام کرد که من باند وسط،  شماره دو باند سمت چپ، شماره سه باند سمت راست و شماره چهار شلترهای انتهای باند را هدف قرار دهد.

شیرجه فانتوم ها برای زدن هدف آغاز شده بود که پدافند پایگاه متوجه حضور خلبانان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران شده بود، بی امان شروع به شلیک کرد. آسمان به سرخی می زد و پراز گلوله شده بود، باید به عراق درس فراموش نشدنی داده می شد. دیگر زمانی برای بازگشت نبود. لیدر نمی توانست عملیات را متوقف کند. او به عنوان اولین نفر باند پروازی را هدف قرار داد و در پی آن شماره دو و سه نیز هدف های خود را به خوبی بمباران کردند.

شماره چهار نیز شلترهای هواپیما را که در انتهای باند اصلی قرار داشت، هدف قرار داد. لیدر دسته با مهارتی مثال زدنی ارتفاع هواپیما را به جایی رساند که هر آن احتمال برخورد با علائم کنار باند با هواپیمایش می رفت. شاید او می خواست مهارت خلبانی ایرانی را به رخ عراقی ها بکشد. به خواست خدا حتی یک تیر هم به فانتوم ها برخورد نکرد و ساعتی بعد همگی سالم در پایگاه هوایی بوشهر به زمین نشستند.

 این اولین ضربه سهمگین نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بر پیکره دشمن بود، اما ضربه دوم نیز در راه بود. کیلومتر ها دورتر در پایگاه هوایی همدان، چهار فروند فانتوم مسلح آماده پرواز بودند. تا قبل از شروع جنگ، برای آماده سازی جنگنده ها معمولا دو تا سه نفر از کارکنان فنی حضور داشتند، ولی در آن زمان در کنار هر هواپیما 25 تا 30 نفر مشغول آماده سازی جنگنده ها بودند. 

کمی آن طرف تر، در اتاق بریفینگ (توجیه) پایگاه، خلبانان در حال بررسی نهایی هدف بودند. آنها می بایست پایگاه هوایی کوت را بمباران می کردند.علت انتخاب پایگاه هوایی کوت نزدیکی آن به پایگاه هوایی همدان و دزفول بود؛ زیرا عراق هر آن از آنجا می توانست این پایگاه را مورد تهاجم هوایی قرار دهد. خلبانان این گروه نیز مشخص شده بودند. سرهنگ پوررضایی به عنوان شماره یک و لیدر دسته پروازی مشخص شده بود. سرتیپ دهقان نیز به عنوان خلبان کابین عقب مشخص شده بود.

 شماره دو شهید سرتیپ خلبان محمد صالحی و خلبان کابین عقب شهید سرتیپ خلبان خالد حیدری، شماره سه  سرتیپ کریمی نیا و خلبان کابین عقب سروان کوپال بود. شهید سروان خلبان کوپال بعدها در یک عملیات برون مرزی به درجه رفیع شهادت نائل آمد. شماره چهاره سرهنگ خلبان رجبی مقدم و خلبان کابین عقب مرحوم سرهنگ خلبان جانفشان بودند. برنامه پروازی به این شکل بود که با رسیدن به هدف، شماره یک، یک سوم ابتدایی باند، شماره دو یک سوم وسط،  شماره سه یک سوم انتهای باند و شماره چهار شلترهای انتهای باند را هدف قرار دهند.  عقربه های ساعت حدود 16:30 روز 31 شهریور ماه سال 1359 را نشان می داد که صدای غرش سهمگین فانتوم های پایگاه شکاری همدان فضای آسمان را پر کرد.

 

منبع: مجله صف شماره 359، مهر 1389، ساعس اجا، ص91

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده