ترابری هوایی تاکتیکی؛ گره گشای جبهه ها (2)
اشاره: در بخش نخست این مصاحبه اشاره ای کوتاه به نقش موثر و تعیین کننده بخش ترابری نیروی هوایی کردیم و برای روشن تر شدن چرایی این موضوع گفت و گویی را آغاز کردیم با سرهنگ خلبان حسن جعفری. و اما ادامه گفت و گو:
  • از آغاز جنگ و حماسه  بی سابقه ای که یگان ترابری هوایی نیروی هوایی در این برهه حساس از خود بجای گذاشت،بفرمایید.

بله! همانطور که مطلع اید، با مسجل شدن حمله سراسری ارتش عراق به مرزهای کشور، لشکرهای مرزنشین نیروی زمینی که پس از پیروزی انقلاب تا آن زمان، تقریبا حالت عملیاتی داشتند، این بار دیگر با تمام توان وارد معرکه شده و در مقابل ارتش عراق قد علم کردند.

این جان برکفان بعدها همانطور که مرحوم ظهیرنژاد گفت، از درصد آمادگی عملیاتی بسیار پایین رنج می بردند که مهم ترین علل آن ضعف فرماندهی، نبود انسجام، کمبود کارکنان به خاطر انتقال کارکنان متخصص و خبره به شهرهای بومی خودشان بود. در این بحبوحه که لشکرهای مرزی در عین ایثار و از خودگذشتگی نفرات خود به همان عللی که عرض کردم، در مقابل انبوه لشکرها و سپاه های ارتش عراق با مشکلات زیادی روبرو بودند و سپاه هم که هنوز سازمان اصلی خود را پیدا نکرده بود، تمام نگاه ها، امیدوارانه به سمت دو لشکر شرقی کشور، یعنی لشکر 77 پیاده خراسان، و لشکر 81 زرهی زاهدان معطوف شد.

 ثانیه ها، ثانیه های سرنوشت سازی بود! یعنی اگر این لشکرها طی کوتاهترین زمان، نمی توانستند خود را به معرکه برسانند، عراق با استفاده از نیروی زمینی آماده اش، مناطق و مراکزی را تصرف می کرد که شاید تا پایین جنگ بازپس گیری آن غیر ممکن بود.

 همانطور که خرمشهر را اشغال کرد و آزادسازی این شهر با فراهم کردن امکانات عظیم رزمی و پشتیبانی، پس از گذشت 19 ماه میسر شد پس، تقویت جبهه ها با استفاده از دو لشکر 77 پیاده و 81 زرهی در سریع ترین زمان ممکن، در دستور کار قرار گرفت. اجرای این ماموریت فقط توسط ترابری هوایی امکان پذیر بود. بلافاصله گردان های ترابری نیروی هوایی ارتش وارد عمل شده و حماسه ای آفریدند که تاریخ هیچ گاه عظمت آن را فراموش نخواهد کرد.

هواپیماهای ترابری نیروی هوایی بخصوص سی-130 با انجام سنگین ترین برنامه پروازی، در زمانی بسیار کوتاه، لشکر 77 را با آن ساز و برگ عظیمش، از خراسان در شمال شرقی به خوزستان در جنوب غربی منتقل کردند و همگان دیدند که با ورود این لشکر قدرتمند به صحنه نبرد، ورق برگشت و عراقی ها که به سرعت در حال پیشروی در خاک عزیز کشورمان بودند، زمینگیر شده و به تقویت خطوط پدافندی خود پرداختند. این لشکر که بعدها به لشکر پیروز 77 ثامن الائمه تغییر نام داد، موثر بودن خود را بعد از توان رزمی بالای کارکنانش مرهون سرعت انتقال و جابجایی از دورترین نقطه شمال شرق کشور به جنوب غرب کشور با کمک هواپیماهای ترابری نیروی هوایی است.

  • اشاره به جابجایی لشکر 77 از شرق کشور به منطقه عملیاتی کردید. تعامل نیروی هوایی با دیگر نیروها بخصوص زمینی در امور ترابری چگونه است؟

همانطور که عرض کردم، در مواقع حساس جنگی که لزوم انتقال سریع یک یگان زمینی بوجود می آید، یگان ترابری هوایی به یاری نیروی زمینی می شتابد، مثل روزهای نخستین جنگ، اما این پایان کار نیست!در همان زمان، نیروی زمینی، طی درخواستی کاملا محرمانه از نیروی هوایی تقاضای پشتیبانی ترابری هوایی برای انتقال یگان هوابرد و ریختن آن در منطقه جنگی می نماید.

در زمان صلح نیز، این یگان احتیاج به آموزش دارد. چه پرنده ای باید نفرات را به آسمان ببرد و آنها سقوط آزاد و فرود با چتر را تمرین کنند؟! بله! سی-130 نیروی هوایی. در جای دیگر، نیروی زمینی به علل مختلف، تقاضای ریختن تجهیزات مثل تانک های سبک و جیپ فرماندهی، آذوقه و مهمات در صحنه جنگ از نیروی هوایی می کند. به این ترتیب سی-130 ها وارد عمل شده و نیاز یگان های زمینی را در کوتاهترین مدت ممکن مرتفع می سازد.

  • ریزش تانک از درون سی-130بر روی کاغذ غیر ممکن می رسد! درباره فرایند این کار برای ما توضیح بفرمایید.

این کار شاید در وهله اول تا حدودی غیر عادی به نظر برسد، اما ترفندی است که سال هاست در سطح ارتش های دنیا در حال اجرا بوده و در واقع یک تاکتیک برتر در زمانی که دشمن فاقد این قابلیت است، به حساب می آید. در این گونه عملیات ها، یگان بارریز نیروی هوایی با یگان بارریز نیروزی زمینی در جلسه ای مشترک شرکت کرده و تمام موارد عملیاتی مثل تجهیزاتی که باید ریخته شوند، محل دقیق ریزش تجهیزات و نحوه ادامه کار در مواقع اضطراری را با هم هماهنگ کرده و هر دو یگان کاملا درباره تمام جوانب کاری که باید انجام شود، توجیه می شوند.

یگان بارریز نیروی هوایی که به آن ها تیم کنترل رزمی نیز اطلاق می شود، از نفرات زبده غیرپروازی نیروی هوایی هستند که سنگین ترین دوره های چتربازی پیشرفته را در نیروی زمینی دیده و در ادامه تحت آموزش عملیات های بارریزی قرار گرفته اند. درباره یگان بارریز نیروی زمینی هم احتیاج به گفتن نیست که تیم بسیار قدرتمندی از استادان چتربازی یگان هوابرد هستند. حال با وجود یگان  بارریز  نیروی زمینی، چه نیازی به تیم کنترل رزمی یا همان یگان بارریز نیروی هوایی است؟! جواب این است که در برخی مواقع، نیروی هوایی می خواهد برای یگان های خودش مثل سایت های پدافند و یا رادار که در موقعیت های صعب العبور استقرار یافته اند، بار مورد نیاز آن ها را بریزد.

 در این گونه مواقع باید یک نیرو خودکفا باشد. به همین علت، لزوم وجود تیم کنترل رزمی در داخل نیروی هوایی توجیه می شود. از لحاظ تصور غیر ممکن بودن آن هم باید بگویم، تجهیزات برخلاف نفرات که فقط از چتر استفاده می کنند،علاوه بر چتر به ضربه گیرهای لانه زنبوری در سطح فرود مجهزند. این ضربه گیرها از مقواهای فشرده که مثل کندوی زنبور از میلیون ها سلول کوچک درست شده است، در زیر بارهای سنگین مثل تانک قرارگرفته و در هنگام فرود، له شده و ضربه فرود را می گیرند تا آسیبی به بار وارد نشود. به یاد دارم در مانوری که ارتش پس از جنگ انجام داد و این افتخار را داشت که در حضور شخص مقام معظم رهبری رزمایش خود را صورت دهد، در مرحله ای از رزمایش ما به همراه چند فروند دیگر، وظیفه ریختن چترباز، تانک و جیپ فرماندهی را به عهده داشتیم.

 چند دستگاه  تانک از سی-130 توسط نفرات بارریز، به بیرون پرتاب شد، و در صحنه عملیات فرود آمد و بلافاصله خدمه های تانک نیروی زمین سوار بر تانک شده، و آن را روشن کرده و به عملیات می پردازند. مقام معظم رهبری که از نزدیک شاهد قضایا بودند، به گفته فرماندهان قرارگاه کاملاً به وجد آمده بودند.

 

منبع: مجله صف شماره 359، مهر 1389، ساعس اجا، ص94

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده