به مناسبت29 فروردین روز ارتش جمهوری اسلامی – انتشار مجدد
ارتش و امام خمینی - ارتش در دوران انقلاب - سرهنگ احمد حسینیا در فرمایشات و کلام امام خمینی (ره) توجه و اهمیت به ارتش از همان ایامیکه به حکومت اسلامی می اندیشیدند، تجلی داشت. آنچه که قبل از انقلاب موجب نگرانی امام میگردید وجود مستشاران خارجی در ارتش بود.

بر همین اساس امام با مجموعه‌ی ارتش مخالف نبودند و نظامیان را، بر خلاف تعدادی از شخصیت های مذهبی و سیاسی هم‌عصر خویش ،عوامل بیگانه و یا متولیان حفظ نظام شاهنشاهی نمی‌دانستند. از سوی دیگر امام با دیدگاه مثبتی که از بدنه‌ی ارتش داشت، در پیام های خود که با اوضاع اجتماعی و سیاسی وقت مقتضی بود، نظامیان را به عدم تابعیت از سلطه‌ی اجانب فرا می‌خواندند:

  «برای افسران جوان پیام فرستادم که به صف ملت بپیوندند که ما آنان را از زیر یوغ مستشاران نظامی نجات داده و با آغوش باز پذیرایی می‌نماییم. افسران محترم جوان از مقابله‌ی خصمانه با برادران و خواهران خود جداً احتراز کنند و با آنان در صف واحد که خواست اسلام است در آیند.  (صحیفه‌ی امام، ج 3، ص 487)

تابعیت ارتش از امام و مردم

ارتشیان که جزیی از ملت و مردم بودند، تحت تأثیر دعوت امام قرار می‌گرفتند و رهبری دینی آن را پذیرا و به آن متمایل می شدند. امام نیز روش و عملکرد نظامیان را تأیید می‌کرد و می‌ستود:

«من از ارتش محترم ایران سپاسگذارم که در راهپیمایی عظیم تهران و سایر شهرستان‌ها به روی مردم وطنخواه خویش، که از ستمکاری پنجاه ساله‌ی دودمان پهلوی به جان آمدند، آتش نگشودند و دست خود را به جنایت بزرگی که کار همیشگی فرمانروایان است آلوده نکردند. من، دراین موقع حساس که کشور و وطنمان در لب پرتگاه و برسر دوراهی سقوط یا استقلال واقع شده است، دست خود را به سوی نیروهای زمینی، هوایی و دریایی وفادار به اسلام و وطن دراز می کنم و برای حفظ استقلال و بیرون آمدن از یوغ اسارت و ذلت، از آنان استمداد می‌کنم.» (همان، ج3، ص456)

امام به آن‌تعداد از نظامیانی که در مورد پذیرش انقلاب تردید داشتند و یا خود را از انقلاب مردم جدا می‌دانستند تذکر می‌داد:

«ارتش وطنخواه ایران! شما دیدید که ملت با شما دوست و شما را گلباران می کند. ومی دانید که این چپاولگران برای ادامه‌ی ستمگری، شما را آلت قتل برادران خود قرارداده اند، به دیگر برادران ارتشی خود که شاه را رها کرده اند و در پشتیبانی مردم، به دشمن حمله نموده‌اند بپیوندید، و به پا خیزید و نگذارید ملت شما نابود و برادران و خواهران شما به خاک و خون کشیده شوند. نام خود را در تاریخ که به سود ملت ایران به راه خود ادامه می دهد، هرچه زودتر ثبت کنید و ریشه‌ی خیانت و ظلم را بکنید.» (همان، ج3، ص460)

 

   آیا از مردم خواهید خواست که علاوه بر شاه  برضد ارتش نیز  قیام کنند؟

  گاهی افرادی که تمایلی به پیوند ارتش و مردم نداشتند، سعی می‌کردند برخی پیام‌های امام را به مخالفت ایشان با ارتش تفسیر کنند، در حالی‌که واقعیت خلاف آن‌را نشان می‌داد:

 «سؤال: اخیراً مخالفت خود را علیه دولت نظامی جدید اعلان کرده‌اید. آیا از مردم خواهید خواست که علاوه بر این‌ که بر ضد شاه  به پا خیزند، برضد ارتش نیز  قیام کنند؟

 جواب: ما اکنون ملت را دعوت به هجوم و حمله به ارتش نکرده‌ایم. تنها از سربازان و افسران ارتش خواسته‌ایم که اطاعت از فرماندهان خود نکنند و به صاحب منصبان ارتش نیز هشدار  داده‌ام که از شاه اطاعت و حمایت نکنند. و من امیدوارم که سربازان و افسران،که پیوندشان با مردم بریده نشده است، هرچه زودتر به آغوش باز ملت بازگردند، تا پیروزی را درآغوش کشند.» (همان، ج4، ص366)

    امام در پاسخ سؤال دیگری مبنی بر احتمال عدم سرپیچی ارتش از شاه، می‌فرمایند که  به غیر از تعدادی از صاحب‌منصبان بقیه‌ی ارتش همگام با مردم هستند و دیر یا زود همه‌ی آن‌ها به آغوش ملت باز می‌گردند:

«این‌که مسلم است درمیان ارتش،صاحب منصبانی هستندکه با حمایتشان از شاه و حمایت شاه از آنان، درغارت مملکت شریک بوده اند، و همچنین درکشتارها و شکنجه‌ها همدست یکدیگر. لیکن سربازان و نیز بسیاری از افسران و درجه داران هستندکه هنوز دلهاشان باملت است و از دست شاه به‌خصوص به علت تسلط مستشاران امریکایی بر آنان رنج می برند. واینان به دلیل پیوندی که با مردم دارند، دیر یا زود به آغوش ملت باز می‌گردند و هم اکنون آثار آن ظاهرشده است.» (همان، ص361)

  یکی از نکات مهم در پیام‌های امام(ره) آن بود که حساب ارتش و ارتشی‌ها را با حاکمیت و دولت شاه جدا می‌دانستند و ارتش را بر خلاف ارکان دولتی مورد تأیید قرار می‌دادند:

  « ارتش معظم ایران، افسران محترم، درجه داران، سربازان- اعزهم الله تعالی

با ابراز احترام خاطرنشان می‌کند، از نظر ملت بزرگ ایران، شورای سلطنتی و مجلسین و دولت ناشی از آنها غیرقانونی و فاقد اعتبار ملی است، و چون ارتش از ملت و ملت از ارتش است و پشتیبانی هر یک از دیگری از وظایف ملی است، لازم است به احترام ملت و رأی قاطع آن، ارتش خود را از دولت غاصب برکنار کند و این مطلب را اعلام کند.

  این‌جانب به واسطه‌ی رهبری مبتنی برحکم شرع و آرای اکثریت قریب به اتفاق ملت، دولت موقت را برای تشکیل مجلس مؤسسان و دیگر امور مقدماتی معرفی می کنم تا ارتش محترم به وظیفه‌ی قانونی و ملی خود رفتار نماید، و ان‌شاء الله تعالی به ناسامانی ها و آشفتگی‌ها خاتمه داده شود. مطمئن باشید در صورتی که به وظیفه‌ی ملی و قانونی خود عمل نمایید، ملت و دولت ناشی از آن، در احترام  و پشتیبانی شما کوشا خواهد بود.

    لازم به تذکر نیست که در این موقع حساس و خطیر، اختلاف کلمه موجب انهدام ارکان کشور خواهدشد و همه‌ی ما مسئول آن هستیم. والسلام علیکم.» (همان، ج6، ص20)

پس از پیروزی انقلاب

  سرانجام نیروهای غیور ارتشی به صف مردم انقلابی پیوستند و با اعلام  همبستگی با انقلاب و مردم در روز 22بهمن 1357 در سرنگونی نظام سلطنتی و شاهنشاهی نقش مهمی را ایفا کردند:

«روز22 بهمن روزی بود که ارتش و ملت به هم پیوستند. و روزی بود که ارتش از طاغوت به الله برگشت، و با تکبیر و پشتیبانی امت بر طاغوت غلبه کرد.»  (همان، ج14، ص86 )

تعیین روز ارتش

    پس از پیروزی انقلاب اسلامی، امام خمینی برای حفظ و انسجام ارتش تلاش فراوانی کرد و در حالی که نیروهای سازمان یافته‌ی زیادی که داعیه‌ی انقلابی و دلسوزی داشتند، با تمهیدات گوناگون سعی می‌کردند ارتش را وابسته به نظام شاه و عوامل آمریکا معرفی کنند و شعار انحلال ارتش را سر می دادند، امام خمینی در برابر همه‌ی آن‌ها ایستادگی کرد و وجود ارتش را برای حفظ تمامیت ارضی ضروری دانست.

امام حتی با پیشنهاد گروه‌های اسلامی و برخی اشخاص مبنی بر تشکیل یک  نیروی مسلح دیگر غیر از ارتش، مخالفت کردند و برای تأکید بر حفظ ارتش و حمایت نظامیان روز 29 فروردین ماه سال 1358 را به عنوان روز ارتش نامیدند و به این وسیله، پشتیبانی خویش را از ارتش تأکید نمودند:

 «روز چهارشنبه 29 فروردین روز ارتش اعلام می شود. ارتش محترم در این روز در شهرستان‌های بزرگ با ساز و برگ به رژه بپردازند و پشتیبانی خود را از جمهوری اسلامی و ملت بزرگ ایران  و حضور خود را برای  فداکاری در راه استقلال و حفظ مرزهای کشور اعلام نمایند.» (همان، ج7، ص20)

 اولین مناسبت پس از پیروزی انقلاب

  در واقع تعیین روز ارتش اولین مناسبتی بود که در نظام جمهوری اسلامی ایران برای تأیید و حمایت یک نهاد دولتی برقرار گردید و چنین واقعیتی حاکی از اهمیت  قائل بودن رهبر و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران نسبت به ارتش بود:

   «الان این ارتش، ارتش اسلام است و ارتش اسلام احترام دارد و کسی حق ندارد این احترام را از آن‌ها سلب بکند. شما دیدید که از اول که این انقلاب به پیروزی رسید، اول قدم این بود که ارتش لازم  نیست دیگر، اول حرف آن‌هایی که تابع سیاست‌های خارجی هستند این بود که این ارتش طاغوتی است، این ارتش طاغوتی باید از بین برود.

   این کلمه را هم رویش گذاشتند که مردم را اغفال کنند! خوب، ما هم می‌دانستیم که مسأله چیست و این‌ها می خواهند چه بکنند. از این جهت، ما هم از روز اول این مطلب را محکوم کردیم و گفتیم که ارتش باید باشد، آن هم ارتشی که با قیام ارتش بود که ملت پیش برد و همه با هم دست به هم دادند و مسائل را پیش بردند. آن‌ها می خواستند که این  قدرت را از ایران بگیرند و ارتش را نابود کنند.» (همان، ج14، ص442)

     آن‌چه که سبب شد امام خمینی از ارتش حمایت و روزی را به عنوان روز ارتش تعیین نمایند، مطالبی بود که از دور و نزدیک نسبت به ارتش می شنیدند. این مطالب پاسخی پیرامون اتهام طاغوتی بودن ارتش و عدم اعتماد به آن بود. علاوه برآن سازمان ارتش بر مبنای سلسله مراتب و انضباط خاصی استوار بود که چنین ساختاری را گروهی از نیروهای انقلابی و به خصوص سازمان های التقاطی بر خلاف جامعه‌ی انقلابی و توحیدی تفسیر می‌کردند.

 

پایبندی به معنویت و اصول اخلاقی

    امام در برابر اندیشه‌های افراط‌ گرایانه ،در پیام ها و سخنرانی‌های خویش به مردم و ارتشیان تذکراتی داده و آنان را نسبت به توطئه‌ی گروه‌های مختلف آگاه می‌ساختند. بر همین اساس امام در سخنرانی‌های خود در جمع نیروهای نظامی آنان را به سمت تقویت ایمان و پای بندی به اصول اخلاقی و مکتبی، خدا محوری و دین باوری، معنویت و کسب خشنودی و رضایت خداوند رهنمون و هدایت نموده و تأکید می‌فرمودند که چنانچه اشخاصی در میان نیروهای نظامی بر خلاف موازین نظامی و اخلاقی عمل کردند، مورد هدایت و تربیت قرار گیرند تا  در این صورت مجموعه‌ی سازمان و نهاد ارتش از هرگونه اندیشه‌های انحرافی و یا افراطی و بدبینانه محفوظ و مصون بماند:

«ارتش اسلام، ارتش هدایت است. سردارهای صدراسلام اساتید اخلاق بودند، کسانی بودند که مردم را در همان حالی که جنگ می کردند، هدایت می‌کردند.» (همان، ج12، ص506)

 

اعتقاد و احترام امام به ارتش

 امام خمینی(ره) از روز ارتش با اعتقاد و احترام خاصی یاد می‌کردند:

   « فرارسیدن روز 29 فروردین روز ارتش شجاع و متعهد به جمهوری اسلامی را به ملت ایران  و به قوای مسلح و ارتش مجاهد تبریک می‌گویم. این سال، تبریک به ارتش وقوای مسلح  و ملت که چنین ارتشی دارند که با مجاهدت بزرگ و فداکاری شجاعانه، کشور عزیز خود را از شر جنود ابلیس-که با پشتبانی دو قدرت بزرگ و سایر قدرت های وابسته، به کشور عزیزمان هجوم نموده اند نجات داده و چون سدی عظیم و بنیانی مرصوص در مقابل آن ایستادگی کرده و می کنند، افزون و مضاعف است.

  روز ارتش در این سال، روز حماسه‌ی ملت است، روز افتخارکشوراست، روز سرافرازی ارتش و سایر قوای مسلح است. تبریک به ارتش و ملت شعار نیست، شعور و حقیقت است، حقیقتی که در جبهه‌های کارزار جلوه‌گر است. حقیقتی که صدامیان و جنود ابلیس آن را لمس نموده و می نمایند.» (همان،ج14، ص300)

 

ارتش مردمی

    امام خمینی ضمن تأیید و پشتیبانی از ارتش به عنوان ضامن تأمین و امنیت مردم در برابر هجوم دشمنان، معتقد بر اتکای ارتش بر ملت بود. از پیام ها و تذکرات امام به نظامیان چنین استنباط می شد که از دیدگاه امام، ارتش باید متکی به مردم باشد تا در مأموریتش موفق گردد. گرچه ارتش قبل از انقلاب به طور ظاهری متکی به رژیم و شاه بود، اما چون همراه و همگام با مردم بود، از اطاعت و پیروی از رژیم خارج شد و به ملت پیوست. امام خمینی در نظر داشت، اتکا و پیوستگی ارتش و مردم  نسبت به یکدیگر نهادینه شود، چنانکه به مردم توصیه می‌فرمودند از ارتش حمایت کنند و به نظامیان تأکید می‌کردند که پشتوانه‌ی مردمی را حفظ نمایند:

«شما انشاء‌الله پشتوانه‌ی ملت را دارید. شما عددتان فرض کنید چند هزار باشد، لکن پشتوانه‌تان سی و چند میلیون است، همه‌ی مردم است. این پشتوانه را حفظ کنید که این پشتوانه آنچنان قدرتی  به  شما خواهد داد که یکی‌تان در مقابل صد تا، در مقابل چند صد تا خواهیدبود. (همان، ج 12، ص 404)

«در رژیم های غیرتوحیدی و غیر اسلامی، دولت‌ها از ملت جدا هستند، ارتش از ملت جدا ست. و با جدا بودن ارتش از ملت و دولت از ملت و رژیم‌ها از ملت، رژیم‌ها متزلزل‌اند، نمی‌توانند استقلال خودشان را حفظ کنند، نمی توانند در مقابل اجانب پایدار باشند.» (همان، ج9، ص34)

 

ارتش محمدی

    امام خمینی ارتشیان را فرزندان خود خطاب نموده، ارتش را ارتش محمدی توصیف و مخالفت با آن را مخالفت با اسلام و پیامبر(ص) می‌دانستند:

  «شما نظامیان، شما ارتشیان، از ما هستید، برادرهای عزیز ما هستید، فرزندان عزیز و برومند ما هستید، و ما از شما هستیم. ملت ما پشتیبان شماست و شما پشتیبان ملت. شما حافظ استقلال مملکت هستید و هر کس با شما مخالفت کند با استقلال مملکت مخالفت کرده، با اسلام مخالفت کرده. من اعلام می کنم که اگر کسی با ارتش ما امروز مخالفت بکند با اسلام مخالفت کرده است، با پیغمبر اسلام مخالفت کرده است. امروز ارتش ارتش طاغوتی نیست، ارتش محمدی است. (همان، ج7، ص24)

  « ملت ایران موظفند از ارتش اسلامی استقبال کنند و احترام برادرانه از آنان نمایند. اکنون ارتش در خدمت ملت و اسلام است و ارتش اسلامی است، و ملت شریف لازم است آن را به این سمت رسماً بشناسد و پشتیبانی خود را از آن اعلام نمایند. اکنون مخالفت با ارتش اسلامی که حافظ استقلال و نگهبان مرزهای آن است جایز نیست.» (همان، ص20)

 

پرهیز از دخالت در سیاست 

    برای آن که میان مردم و ارتش پیوندی دایمی برقرار باشد، امام ارتش را به عدم دخالت در امور سیاسی توصیه می‌فرمود و این نکته از چنان اهمیتی برخوردار بودکه حتی در وصیت‌نامه‌ی ایشان‌ هم یادآوری شده است:

«وصیت اکید من به قوای مسلح آن است که همان طورکه از مقررات نظام، عدم دخول نظامی در احزاب و گروه‌ها و جبهه ها است، به آن عمل نمایند، و قوای مسلح مطلقاً، چه نظامی و انتظامی و پاسدار و بسیج و غیر این‌ها، در هیچ حزب و گروهی وارد نشده و خود را از بازی‌های سیاسی دور نگه دارند. در این صورت می‌توانند قدرت نظامی خود را حفظ و از اختلافات درون گروهی مصون باشند.» (همان، ج21، ص432)

 

ضرورت نظم  و انضباط در ارتش

  یکی دیگر از نکاتی که امام  بر حفظ و استمرار آن در ارتش تأکید داشتند، رعایت نظم و انضباط و سلسله مراتب در ارتش بود. امام خمینی نظم و انضباط را از ارکان استحکام و تقویت، انسجام و دوام ارتش می دانست و بی نظمی و عدم رعایت سلسله مراتب را  نشانه‌ی اضمحلال و هرج و مرج ارتش بیان می فرمود:

«حالا ارتش، اسلامی هستند و ظایفشان با آن وقت که ارتش، ارتش طاغوتی بود فرق دارد. همان طور که موظفند مراتب سلسله را حفظ کنند. بزرگترها، صاحب منصب ها، افسرهای ارشد موظفند که با سایر طبقات به طور سلامت و به طور اسلامیت رفتار کنند.گمان نکنند سربازان که حالا که انقلاب شد ما باید اطاعت نکنیم. اسلام اطاعت فقیه را واجب دانسته است، و من امر می‌کنم ‌به شما که اطاعت کنید از مافوق های خود، و حفظ نظام را بکنید.و من سفارش می کنم به افسرها، افسرهای ارشد و دیگر افسرها که مراعات اسلامی خودشان را بکنند، به زیردستان همان کنند که پیغمبراسلام با زیر دستان می فرمود و امیرالمؤمنین سلام الله علیه.» (همان،ج10، ص327)

  «ارتش اگر نظم نداشته باشد، ارتش نیست و شیاطین که ممکن است  نفوذ کرده باشند هم در ارتش ،هم در ژاندارمری و هم در سایر قوای انتظامی و غیرانتظامیه، آن ها در هر جا به یک صورتی دامن  می زنند به اینکه نظم را از ارتش و ژاندارمری و سایر قوای انتظامیه بگیرند و در باطن خود ارتش، هرج  و مرج ایجادکنند. اگر یک ارتشی با هرج و مرج بخواهد مواجه باشد و بپذیرد این هرج  و مرج را،  معنایش این است که ارتش نیست. هیچ امکان ندارد که او  بتواند با یک قدرتی- هرچه هم (کم) باشد- مقابله کند.»  (همان، ج12، ص407)

«امروز شما نور چشم همه‌ی ما هستید و ما به وجود امثال شما باید افتخار بکنیم و شما باید برای اسلام یک ارتش قوی و یک ارتش مستقل باشید. ارتش یکی از ارکان یک کشور است.» (همان، ج17، ص25)

 

تقدیر و پشتیبانی امام از فعالیت‌های ارتش و رزمندگان ارتش

    امام خمینی همواره از فعالیت‌های ارتش و رزمندگان ارتش و کلیه‌ی عملیاتی که توسط ارتش در جبهه‌های جنگ تحمیلی انجام می‌گرفت، تقدیر و تجلیل می‌کردند. رفتار امام خمینی با ارتش بر مبنای خلوص نیت و علاقه و اعتقاد قلبی دو طرفه امام و ارتشیان نسبت به ایشان بود. از دیدگاه امام کسی مجاز به مخالفت با ارتش و عملکرد ارتش نبود، تا جایی که مخالفان با ارتش را در ردیف منافقان می شمردند. در پایان این مبحث فرازهایی مهم از فرمایشات رهبر کبیر انقلاب در این رابطه نقل می‌شود:

 «کجا شما دیدید که سربازهایش و ارتش‌هایش و رؤسای ارتشش این طور فداکاری کنند؟ از آن‌ها کشته می‌شود، باز جلو بروند. در کجا هست این مسایل؟ یک مسایلی است که جز  در راه صراط مستقیم انسانی حل نمی شود برای این است که ملت ما با دولتش، با ارتشش، با این چیزهایش دو تا نیستند. همه از هم هستند. از هم نمی ترسند.»  (همان، ج13، ص294)

 

 ضرورت همگامی ارتش با ملت

  «مطمئن باشیدکه شما پایدارید، ارتش مطمئن باشدکه پایدار است. ما وظیفه داریم که از ارتش پشتیبانی کنیم، وظیفه‌ی خدایی داریم و شما مطمئن باشیدکه ما از شما پشتیبانی می‌کنیم. آن روزی که منافقین نقشه کشیده بودند که ارتش را کنار بزنند و هی انگ این که این‌ها چه بودند در آن وقت و چه بودند، من آن روز هم اعتقادم بودکه ارتش را ما باید حفظش کنیم، حالا بیشتر شده این اعتقاد، برای این که آن وقت باز یک نزدیکی‌ای به آن زمان داشت و حالا از آن زمان گذشته و تحول پیدا شده.

    امروز من در چهره‌های شما چیزهایی می بینم که آن روز نمی شد ببینی. امروز وضع شما یک وضعی شده است که با آن روز فرق دارد. و شما با کمال اطمینان مشغول خدمت باشید. هیچ‌کس نمی تواند که به وضع شما و به قدرت شما یک تصرفی بکند، و نمی تواند که یک تضعیفی از شما بکند. ملت با شما هستند، همه با شما هستند. شما هم باید با ملت باشید و هستید الحمدالله.

  من از شماها می‌خواهم که هم یک خواستی که یک نفرمسئول نسبت به شما دارد و هم یک خواستی که خدا دارد، من از شماها می‌خواهم که بدون این‌که در ذهنتان خلجان، پیدا کند که ارتش شاید مثلاً آن طوری که منافقین می خواستند بکنند شاید بشود، بدون خلجان به کارخودتان مشغول باشید، قوی باشید، ملت با شماست، ما همه با شما هستیم، و روحانیون با شما مختلطند.

 

نشانه‌های نفاق

   الان می بینید که در جمعیتی که هستید که سابق سابقه ندارد در نظام هیچ جا که این طوری مربوط به هم باشند. هیچ نظامی این طور نیست که روحانی اش و ارتشی‌اش و سپاهی‌اش و مردمش و این‌ها مخلوط به هم باشند، کأنه یک موجود هستند… باز هم تأکید می‌کنم که در ذهنتان نیاورید کسی به این‌که ارتش مثلاً چطور است و ارتش کذا، آن حرف‌های سابق منافقین بود. اگر کسی یک همچو کلمه‌ای بگوید آن هم جزو منافقین است، و الا کسی که مسلمان است، ارتشش را می‌داند باید حفظ بکند. (همان،ج 19، ص456 و459)

 

آخرین پیام امام به مناسبت روز ارتش در روز 28 فروردین1368

   «در آغاز پیروزی انقلاب اسلامی ایادی شرق و غرب و آن‌ها که صداقت و امانت و دینداری و میهن‌داری ارتشیان را در حماسه‌ی پیروزی درک نکرده بودند، کمر به نابودی ارتش بستند و با شعارهای به ظاهر انقلابی  و فریبنده مصمم به انحلال آن و غارت سلاح‌ها و نابودی امکانات دفاعی کشور شدند؛

    و چه بسا ساده لوحان نیز تحت تأثیر القائات آنان راه این هدف شوم را هموار نمودند که خداوند متعال کشور و انقلاب اسلامی ما را از توطئه‌ی شوم آنان رهایی بخشید و ارتش سرافراز ایران اسلامی همچون برق و صاعقه برسرتوطئه‌گران که در گوشه وکنار مرزها خواب تجزیه‌ی ایران را در سر پرورانده بودند فرود آمد و کردستان و گنبد و ترکمن صحرا گورستان کوردلان گردید که همه‌ی این‌ها از افتخارات تاریخی و فراموش ناشدنی ارتش قهرمان است.»  (همان، ج21، ص355)

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده