دفاع مقدس و ارتش در استان سیستان و بلوچستان (17)
تاریخچه و نقش گردان197 پیاده مکانیزه در دوران دفاع مقدس در اوایل سال 1352، به منظور تکمیل ساختار تیپ88 مستقل چابهار مستقر در زاهدان، تعدادی از پرسنل یگانهای نیروی زمینی ارتش در تهران (لویزان) جمعآوری و تعداد دو گردان به نامهای 196 و 197 پیاده را سازماندهی نمودند. تشکیل این دو گردان حدود دو سال به طول انجامید. در سال 1354، گردان197 پیاده از تهران به منظور حفظ از پادگان تیپ84 خرمآباد، که در مأموریت مرزی بود و نیز تکمیل ساز و برگ تجهیزات، به خرمآباد اعزام گردید، که فرماندهی گردان را سرگرد محمد جعفری عهدهدار بود. پس از بازگشت تیپ84 از مأموریت و جابهجایی تعدادی از پرسنل و تأمین کسورات خودرویی و پرسنلی، در مرداد 1355 از طریق دزفول با هواپیمای سی130 به زاهدان انتقال یافت.

 

سال 1358 که دستورالعمل تشکیل لشکر با زیرمجموعه چند تیپ ابلاغ گردید، این گردان در سال 1361 به عنوان گردان سازمانی تیپ3 مشخص و تعیین گردید و از نظر تجهیزات و امکانات گردان قبل از اعزام به زاهدان، تا حدود 90% تکمیل و بقیه تجهیزات و نیازهای گردان به عنوان گردان مکانیزه در زاهدان واگذار گردید. پس از تشکیل تیپ3، گردان197 در 17 اسفند 1360 به منظور شرکت در عملیات فتح‌المبین به فرماندهی مرحوم سرگرد سمیعی، که یکی از بهترین و شجاع‌ترین فرماندهان دفاع مقدس بود، در قالب گروه رزمی سلمان1 به منطقه جنوب زیر امر لشکر92 اعزام گردید. در 15 مهر 1361، به منظور نبرد با دشمن متجاوز به منطقه میمک اعزام گردید و پس از حدود 15 ماه، به مریوان (پنجوین عراق) جابه‌جا گردید و در 27 بهمن 1362، مجدداً به سومار عزیمت نمود و در معیت گردان‌های قدس، در ارتفاعات کهنه‌ریگ بویژه ارتفاع حساس402 به عنوان یگان پدافندکننده مستقر گردید. گردان در عملیات کربلا6 به یگان تک‌ور به سمت پاسگاه ابوعبیده مأموریت یافت و در اولین ساعات، اهداف را تصرف نمود. در طول استقرار یگان در سومار، با هوشیاری و آمادگی کامل در مواضع پدافندی دشمن را سرکوب نمود و یکی از یگان‌های آفندی موفق لشکر بوده است و همچنین، در تصرف ارتفاعات کله‌قندی و کهنه‌ریگ شرکت فعال داشته و شهدای زیادی تقدیم اسلام نمود.

ارتش عراق بیش از ده‌ها مرحله تک‌های سنگین خود را برای باز‌پس‌گیری ارتفاعات کهنه‌ریگ و 402 آزمایش کرد، ولی موفق نشد هیچ خللی در توان و قدرت یگان‌های لشکر، مخصوصاً این گردان وارد نماید. در دفع تک‌های دشمن در 11 بهمن 1363 و 2 مرداد 1366 و 2 خرداد 1367 با رشادت و ایثارگری خیلی خوب استقامت کرد و جلو پیشروی ارتش عراق را سد نمود. در عملیات کربلا6 حضور و شرکت فعالی داشت و بسیار خوب درخشید و اهداف واگذاری را سریعاً تصرف نمود. گردان در عملیات هجوم سراسری عراق در 31 تیر 1367 که جلو دشمن را سد نمود، بسیار مهم بود. سرانجام پس از پایان جنگ در فروردین 1369، به منطقه جنوب (شوش و موسیان) عزیمت نمود و تا سال 1377 از مرزهای ایران زمین حراست و مرزبانی نمود و به دنبال امریه رجعت نیروی زمینی ارتش به منطقه سرزمینی ایرانشهر بازگشت.

صورت اسامی فرماندهان گردان197 پیاده مکانیزه از بدو تشکیل تا سال 1390

R

درجه

نام و نشان

تاریخ انتصاب

مدت انتصاب

سِمت

یگان

1

سرگرد

محمد جعفری

1353

5 سال

فرمانده

گردان197

2

سرگرد

سمیعی

1358

3 سال

فرمانده

گردان197

3

سروان

قریشی

1361

2 سال

فرمانده

گردان197

4

سروان

مهدی چهرزاده

1363

7 ماه

فرمانده

گردان197

5

سروان

عباس حسین‌پور

1364

1 سال

فرمانده

گردان197

6

سروان

محمد زاهدی

1365

2 سال

فرمانده

گردان197

7

سرگرد

غلامحسین اسدی

1367

2 سال

فرمانده

گردان197

8

سرگرد

مسعود کرمانی

1369

4 سال

فرمانده

گردان197

9

سرگرد

مهدیان

1373

2 سال

فرمانده

گردان197

10

سرگرد

علی‌اصغر فرنژاد

1375

2 سال

فرمانده

گردان197

11

سروان

تیمور افشار

1378

1 سال

فرمانده

گردان197

12

سرگرد

محمد شیخ‌اسلامی

1379

1 سال

فرمانده

گردان197

13

سرگرد

محمدرضا مهری

1380

4 سال

فرمانده

گردان197

14

سرهنگ2

علی مرتضائی‌زاده

1384

2 سال

فرمانده

گردان197

15

سرهنگ2

ناصر سهرابیان

1386

2 سال

فرمانده

گردان197

16

سرگرد

خیراللهی

1388

2 سال

فرمانده

گردان197

 

 

منبع: دفاع مقدس و ارتش در استان سیستان و بلوچستان ، سرهنگ غلامحسین زرگر ، 1398، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده