شهید صیاد شیرازی در: خاطرات امیر سرتیپ دوم دکتر ابوالقاسم کیا(1-نماز اول وقت)
در اردیبهشت ۱۳۵۴ بهعنوان داور قوانین تیر توپخانه در آزمایش گردان ۳۸۷ توپخانه ۱۷۵ م­م گروه ۲۲ توپخانه در میدان تیر فراشبند کازرون فارس که فرمانده گردان سرهنگ دوم حقیقتپرست بود،شرکت داشتم.

امیر سپهبد شهید علی صیاد شیرازی هم به‌عنوان داور نقشه‌برداری با درجه سروانی تعیین‌شده و در خلال اجرای آتش مرحله روزانه بود. وقت نماز ظهر و عصر فرارسید. من به سرگروهبان آتشبار ارکان گردان گفتم:  یک زیلو و یا بار پوش مهمات را درجایی مناسب اگر ممکن است پهن کن تا نماز بخوانیم. انجام این کار مدتی طول کشید. اما من ناگهان متوجه شدم که فردی در دوردست بر روی زمین بدون زیرانداز مشغول اقامه نماز است. پس‌ازاینکه نمازش را خواند و به جمع ما پیوست، به ایشان گفتم: صبر می‌کردید زیراندازی انداخته شود؛ سپس نمازتان را می‌خواندید،این‌طوری که خاکی شدید، لبخندی زد و چیزی نگفت. من احساس کردم که ناراحت شده باشد. چون من در آن زمان ستوان یکم بودم و او سروان، خب پر واضح است که این اختلاف درجه در آن دوران ممکن بود موجب تكدر خاطر افسر بالادست شده باشد. به همین دلیل، شب هنگامی که همگی در چادر استراحت جمع شده بودیم، خدمتشان رسیدم و عذرخواهی کردم. ایشان با من دست داد و گفت: نیازی به عذر خواهی نیست؛ نماز باید اول وقت خوانده شود، نماز اول وقت فضیلت فوق‌العاده‌ای دارد. رفتار ایشان و پاسخش برای من بسیار تحسین‌برانگیز بود؛ در روز بعد هم گردان را ترک کرد. (ناگفته نماند در همان زمان در همان گردان تعداد زیادی از پرسنل پایور و وظیفه گردان هریک به‌طور فرادا نماز ظهر و عصرشان را به‌جا آوردند ) .

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده