ناوشکن سبلان علیرغم محدودیتهای قطعات یدکی و تقلیل کارایی سیستمهای فنی به دلیل قدمت خدمت، هیچگاه از شرایط عملیاتی کامل نزول ننمود و با درایت و سختکوشی رزمندگان جمعی و نیز اقدامات ردههای تعمیراتی، همواره در شرایط بسیار خوب فنی به دریا عزیمت و فعالیتهای عملیاتی را در بالاترین سطح، علیرغم حضور نیروهای بیگانه به انجام میرساند.

نبرد هرمز (ناوشکن سبلان در جنگ با ناوگان آمریکا)

  برابر سند شماره1 پیوست[1] هدف وزارت دفاع آمریکا از اجرای عملیات (آخوندک) یا praying mantis حمله به ناوشکن سبلان و انهدام آن بود؛ لیکن با توجه به درگیری‌های بوجود آمده با ناوچه جوشن و ناوشکن سهند و حمله به سکوهای نفتی، هدف عملیات تغییر یافت.

 چرا آمریکایی‌ها به دنبال ناوشکن سبلان بودند را بایستی در حضور بلامنازع ناوشکن سهند در عرصه دریاها، اعمال حاکمیت در هر شرایط عملیاتی، کنترل تردد هرگونه شناوری، حتی آمریکایی، وفق قوانین بین‌المللی، بازرسی و توقیف شناورهای مشکوک، اسکورت کاروان شناورهای خودی، برقراری امنیت تردد در خلیج فارس و امکان صادرات نفت و در نهایت، اعمال "مقابله به ‌مثل" علیه شناورهای کشورهای حامی رژیم بعث عراق در طول سال‌های دفاع مقدس، علیرغم حضور شناورهای آمریکایی در محدوده عملیات نام برد.

ناوشکن سبلان را نمی‌توان هیچ‌گاه تنها در تجهیزات آن خلاصه نمود، بلکه آنچه که مهم بود نیروی انسانیش بود که سبلان را در چشم دشمن به آنجا رساند، که وزارت دفاع آن اطلاعیه یاد شده را بالإجبار صادر می‌نماید.

 نیرویی که با توکل به قدرت لایزال‌الهی و تقویت نیروی معنوی خود تا پایان جنگ تحمیلی چون خاری در چشم دشمن باقی ‌ماند و در نهایت، با رودررویی با ناوگان استکبار جهانی، از شرف و عزت ملت غیور ایران دفاع نمود.

ناوشکن سبلان علیرغم محدودیت‌های قطعات یدکی و تقلیل کارایی سیستم‌های فنی به دلیل قدمت خدمت، هیچ‌گاه از شرایط عملیاتی کامل نزول ننمود و با درایت و سختکوشی رزمندگان جمعی و نیز اقدامات رده‌های تعمیراتی، همواره در شرایط بسیار خوب فنی به دریا عزیمت و فعالیت‌های عملیاتی را در بالاترین سطح، علیرغم حضور نیروهای بیگانه به انجام می‌رساند.

در واقع، ناوشکن سبلان از دیدگاه آمریکایی‌ها به نمادی از صلابت و ایستادگی و نماینده‌ای به حق از طرف ملت و نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مبدل گردید که تمامی مأموریت‌ها را با دقت و شدت کامل به انجام می‌رساند و در این راستا، به احدی اجازه دخالت در کار را نمی‌داد. 

ساختار رزم

علیرغم اعلام بی‌طرفى آمریکا، عملكرد این كشور هیچ‌گاه با قواعد بی‌طرفى منطبق نبوده است. آمریکا مكرراً به عناوین و انحای مختلف علیه جمهورى اسلامى ایران، چه در قلمرو آبى دریایی، سرزمینى، چه در قلمرو خاكى و هوایى به زور متوسل شده و مستقیماً در مخاصمات شركت نموده است.

 صرف‌نظر از علل و انگیزه‏هاى این اقدامات و صرف‌ نظر از توجیهات آمریکا كه هیچ محمل حقوقى ندارند، هر دولتى به ‌محض‌ اینكه به‌ طور مستقیم در مخاصمه شركت كند، یك دولت‏ بی‌طرف تلقى نمى‏شود و نمى‏تواند به حقوق دول بی‌طرف استناد كند.

در واقع، شركت در مخاصمات با مقتضاى ذات بی‌طرفى مغایرت دارد و این دو نمى‏توانند با هم جمع شوند. دولتى كه به هر دلیلى به زور متوسل مى‏شود، نمى‏تواند ادعاى بی‌طرفى كند. از نظر حقوقى، به ‌محض مداخله مستقیم آمریکا در مخاصمه، ایران مى‏توانست این كشور را یك دولت متخاصم تلقى کند و هیچ‌گونه حقوقى برای ناوگان این كشور در ورود به خلیج فارس و آب‌هاى اطراف قائل نشود؛ لیكن ایران بنا به مصالحى كه خارج از بحث این نوشتار است علیه این كشور اعلام جنگ نكرده و با خویشتن‌دارى كامل، حقوق دول بی‌طرف را درمورد آن مرعى داشت.

در مقابل، آمریکا نه ‌تنها تعهدات یك دولت‏ بی‌طرف، بلكه تعهداتى كه حقوق بشردوستانه (حقوق جنگ) براى متخاصمان به ‌وجود آورده است را نقض كرد؛ چرا كه حتى دول متخاصم نیز نباید به غیرنظامیان و بخصوص به هواپیماى مسافربرى حمله كنند.

  • نیروی دشمن

ناوگان دریایی استکبار در این عملیات، نیروهای خود را به سه ناوگروه تقسیم کرد:

گروه عملیات سطحی براوو شامل:

ناوشکن USS Merrill (DD-976) ؛

ناوشکن USS Lynde McCormick (DDG-8)؛

ناو آبی خاکی USS Trenton (LPD-14)؛

نیروی رزمی  Marine Air-Ground Task Force (MAGTF) 2-88؛

ناو هواپیمابر اینترپرایز.

گروه عملیات سطحی چارلی شامل:

کروزر USS Wainwright (DLG/CG-28)؛

فریگیت USS Bagley (FF-1069)؛

فریگیت USS Simpson (FFG-56) ؛

نیروی عملیات ویژه SEAL platoon ؛

گروه عملیات سطحی دلتا شامل:

فریگیت USS Jack Williams (FFG-24)؛

ناوشکن USS O’Brien (DD-975)؛

ناوشکن USS Joseph Strauss (DDG؛

  • نیروی خودی

ناوشکن سبلان، ناوشکن سهند، ناوچه جوشن و شناورهای سپاه پاسداران.

 (شناورهای نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، با توجه به امریه‌های ابلاغی، به ‌صورت جداگانه عمل نموده و فعالیت‌های یگان‌های ارتش و سپاه پاسداران نیز به ‌صورت مستقل و جدا از هم بودند)!!

درگیری کلی

عملیات آخوندک،:Operation Praying Mantis  نامی که آمریکایی‌ها روی عملیات خود گذاشته بودند، همان حمله نیروی دریایی آمریکا به دو سکوی نفتی ایران در اواخر جنگ ایران و عراق بود که از نظر آنها به ‌تلافی برخورد ناوشکن آمریکایی ساموئل بی. رابرتز (USS: Samuel B. Roberts) به یک مین دریایی انجام گرفت.

 در 29 فروردین 1367، نیروهای آمریکایی با سه ناوگروه سطحی و ناو هواپیمابر انترپرایز‌(USS Enterprize)  جنگی را آغاز کردند. در حالی ‌که هیچ‌گونه نشانه و یا اخطاری را از قبل اعلام نکرده بودند. عملیات با هماهنگی دو گروه سطحی آغاز شد، یک گروه به همراه دو ناوشکن و یک واحد تدارکاتی آبی خاکی به سکوی نفتی ساسان حمله کردند. گروه دیگر که شامل یک ناوشکن موشک‌انداز و دو فریگیت بودند به سکوی نفتی سیری حمله کردند. تفنگ‌داران نیروی دریایی آمریکا از شاخه واکنش سریع نیز به سکوی نفتی ساسان حمله کرده و به جمع‌آوری مدارک و کارگزاری مواد منفجره جهت از کار انداختن آن پرداختند.

قایق‌های تندروی سپاه پاسداران از جزیره ابوموسی به سکوی نفتی مبارک در نزدیکی جزیره حمله نموده و چند هدف شامل شناور تدارکاتی و یک شناور با پرچم پاناما مستقر در سکو را مورد هدف قرار داده و بعد از این حمله هواپیماهایA-6E  با راهنمایی ناوشکن‌های‌های آمریکایی به سمت قایق‌های تندرو هدایت شدند و با رها کردن بمب‌های راکی کلاستر (Rockeye Cluster)  باعث غرق ‌شدن یکی و آسیب دیدن دیگر شناورها شدند، که پس از خسارت دیدن قایق‌ها به جزیره ابوموسی پناه بردند.

ناوچه جوشن در پایان اسکورت نفتکش  در حوالی جزیره کیش، مأموریت یافت به سمت سکوهای نفتی ساسان عزیمت و وضعیت را بررسی نماید، که در بین راه، با ناوگروه آمریکایی روبه‌رو شد و در پی تهدید دشمن، اقدام به پرتاپ موشک هارپون(Harpoon missle)  به ‌سوی وین رایت(USS Wainwright)  نمود.

ناوگان استکباری با پرتاب چهار موشک استاندارد (Standard missle) از سوی سیمپسون (USS Simpson)  پاسخ داده و در همین حین، وین رایت هم با پرتاپ دو موشک استاندارد این حمله را ادامه می‌دهد. با این حملات سازه اصلی ناوچه آسیب می‌بیند، ولی باعث غرق آن نمی‌گردد.

 ‌بیگلی(USS Bagley)  هم یک فروند از هارپون‌های خود را به سمت آن شلیک کرد که البته به هدف اصابت ننمود، از اینرو سه ناو آمریکایی با نزدیک ‌شدن به ناوچه جوشن اقدام به غرق آن با استفاده از آتشبار توپخانه می‌نمایند.

از طرفی، ناوشکن سهند که از بندر عباس عازم مأموریت غرب تنگه هرمز گردیده بود، در حوالی جزیره هنگام توسط هواپیماهای اینترودر (Intruder A-6es) که مشغول گشتزنی مراقبتی برای جوزف استراسUss)  (joseph struss   بودند ردیابی شد.

ناوشکن که حمله هواپیما‌ها را مشاهده نمود، با توپخانه ضدهوایی درگیر شد. هواپیماهای مهاجم استکباری با دو موشک هارپون و چهار بمب هدایت شونده لیزری اسکیپر(Laser-guided skipper bombs)  و ناوشکن جوزف استراس هم یک موشک هارپون به سمت ناوشکن پرتاب نمودند. تمام سلاح‌های شلیک شده به ناوشکن برخورد و شعله‌های آتش از روی عرشه سهند به آسمان سر کشید و به ‌تدریج، به انبار مهمات رسید که باعث انفجار آن شد.  ناوشکن سهند با رزمندگان دلاور خود، در حال سوختن به حملات ددمنشانه دشمن جواب داده و آرام آرام به دیدار معبود خود شتافت و غرق شد.

ناوشکن سهند قبل از درگیری

 

(دو سکوی شعله‌ور ایرانی)

 

ناوشکن سهند پس از درگیری

منبع: دریاسالار، دریاداردوم ستاد عبدالله معنوی رودسری ، 1398، ایران سبز، تهران


[1].  این سند در مرکز اسناد نداجا موجود است. به پیوست 1 رجوع شود.

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده