دریاسالار (42)
برخورد ناو آمریکایی ساموئل. بی. رابرتز با مین در خلیج فارس در فوریه سال 1988، ناوشکن آمریکایی ساموئل بی. رابرتز (FFG -58)، به منظور حفاظت از نفتکشهای کویتی (با پرچم آمریکا) به خلیج فارس اعزام میگردد. این ناو برابر اعلام مدرسان آموزشهای تاکتیکی"خلیج گوانتانامو" و سختگیریهای فرمانده یگان، از بهترین ناوهای همکلاس خود در آن سال به شمار میرفت.

در حین انجام مأموریت در خلیج فارس، نیروها دریافتند که مأموریت آنها نه تنها اسکورت نفتکش‌های کویتی با پرچم آمریکا در خلیج فارس است، بلکه بایستی همواره در آمادگی دفاعی چه در مقابل جنگنده‌های عراقی و چه در مقابل دیگر شناورهای نظامی باشند.

کمتر از یک‌ سال پیش، یک جت جنگنده عراقی، دو موشک اگزوست به سمت ناوشکن آمریکایی "استارک"(FFG -31) پرتاب می‌نماید که موجب مرگ سی نفر و خسارت بسیار می‌گردد (‌مجله پروسیدینگ، آوریل 2013).

فرمانده ناو علاوه بر موارد فوق، از تهدیدی خاموش که از جنگ جهانی دوم بیشترین صدمه به ناوگان آمریکا را وارد کرد، وحشت داشت و آن چیزی نبود جز "تهدید مین".  

در چهاردهم آوریل 88، ناو "رابرتز" که در حال دریانوردی در  جنوب خلیج فارس و در حوالی قطر بود، متوجه وجود چند جسم کروی و مشکی در روبه‌روی ناو می‌گردد. افسر نگهبان با حدس مین بودن اجسام، فوراً اقدام به ایست موتورها و به عقب گرفتن آنها می‌نماید؛ اما لحظاتی بعد با برخورد بدنه شناور به یکی از مین‌های حاوی 250 پوند تی‌‌ان‌تی، انفجاری بزرگ رخ داده و با در هم شکستن ورق فولادی "HY- 80" کیل ناو، حریقی در بخش مرکزی ناو اتفاق می‌افتد و در همان حال، ستونی از آب به داخل یگان نفوذ می‌نماید.   

عکس‌العمل فوری ملوانان در همان لحظات اولیه، یعنی باز نمودن شیلنگ‌های آتش‌نشانی و مبارزه با حریق، که ناشی از تجارب حاصله از آموزش‌های فراوان و تمرینات سخت بود، جواب نداد، زیرا فشاری پشت نازل‌های آتش‌نشانی وجود نداشت.

از طرفی، آب با فشار وارد محیط موتورخانه اصلی و فضای اطراف گردیده و کمپارتمان سوم نیز به شدت در حال آبگرفتگی بود. 

مسئول موتورخانه ناوشکن آمریکایی ساموئل بی رابرتز (FFG -58)،  هنگامی که خود را به نشان دهنده درجه حرارت توربین گاز می‌رساند، آن را سرسام‌آور در حال بالا رفتن بیش از دو هزار درجه دیده؛ لذا اقدام به خاموش نمودن آن با گاز "هالون" که خاموش کننده آتش است می‌کند، اما اتفاقی نمی‌افتد.

 از طرفی، سه ژنراتور از چهار ژنراتور برق یگان از حالت عملیاتی خارج گردیده و قرار گرفتن فشار مصرف برق روی ژنراتور چهارم باعث شد که آن نیز از مدار خارج و پنج دقیقه بعد از انفجار ناوشکن رابرتز در تاریکی مطلق قرار می‌گیرد. 

سکوتی مرگبار بر کشتی حاکم شده و تنها صدای افرادی شنیده می‌شد که کمدهای کنترل صدمات را که حاوی ابزار و وسائل مبارزه با آبگرفتگی و حریق است شکسته، تا از آنها برای پیشگیری از آبگرفتگی و حریق استفاده کنند؛ البته هر از گاهی صداهای عجیب و غریبی از قسمت‌های درهم شکسته پایین ناو به گوش می‌رسید.

 پس از مدتی، تنها ژنراتور آماده ناو به کار گرفته شده و برق در بخش‌های تعیین شده مورد استفاده تیم‌های کنترل صدمات قرار گرفت. در واقع، یک ربع ساعت پس از انفجار، با آمدن برق، فشار روی لوله‌های آتش‌نشانی احساس و مبارزه با حریق آغاز شد.

فشار آب در بدنه شکسته شده زیر آب همواره رو به افزایش بود، بالأخص پشت دیواره موتورخانه شماره2 که آب کم‌کم وارد آن می‌شد و اگر پیشگیری نمی‌گردید، سرنوشت ناو به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.

 تیم کنترل صدمات با "گوه" اقدام به ترمیم سوراخ‌ها نمود؛ اما به دلیل فشار آب، این کار جواب نداد. تیم کنترل صدمات اقدام به استفاده از پارچه و کتان و لباس و هر آنچه که موجب پیشگیری از ورود آب همراه با "گوه" می‌گردید، برابر استانداردهای کنترل صدمات نمود، تا ورود آب به محوطه را کم نماید؛ البته همزمان اقدام به مکیدن آب و پایین آوردن سطح آن شد.

از نکات برجسته پیشگیری از نشت آب، برابر استانداردهای کنترل صدمات، استفاده از تشک و بالش و ملافه است که چگونگی آن در یک لحظه از خاطر رهبر تیم گذشت؛ از اینرو با استفاده از آنها، نشت آب بیش ‌از پیش گرفته شد.

علیرغم همه اینها هنوز ناوشکن رابرتز در حال غرق‌ شدن بود و هر لحظه بیشتر در آب فرو می‌رفت و این باعث تعجب سرپرستان تیم‌ها و فرمانده یگان بود. در این هنگام، فرمانده یگان متوجه گردید که تیم حریق به ‌منظور مبارزه با حریق با فشار بالا آب دریا را وارد محیط ناو نموده و با این وضعیت هر لحظه به وزن ناو اضافه شده و چون تخلیه آب با آن سرعت انجام نمی‌گردید، ناو بیش ‌از پیش در آب فرو رفته و عملاً افراد یگان با دست خود در حال غرق ‌کردن ناوشکن بودند.

در این شرایط، دستور توقف مبارزه با آتش تا دستور ثانوی، توسط فرمانده صادر گردید؛ ولی تیم مبارزه با آبگرفتگی همچنان به کار خود ادامه داده، تا اینکه وضعیت ناو تثبیت و گزارش تیم آبگرفتگی دال بر کنترل شرایط به مرکز کنترل صدمات ارائه می‌گردد. با اطمینان از کنترل اوضاع، دستور مبارزه مجدد با حریق صادر و خدمه مربوطه کار خود را آغاز کردند.

زمانی که ناوشکن رابرتز در تاریکی فرو رفت، تلاش خدمه جهت کنترل اوضاع آغاز گردید. دو ساعت پس از انفجار، برخی از تعمیرات آغاز و فشار لازم پشت لوله‌های حریق به ‌وجود آمد. یک ساعت پس از آن، آخرین محل حریق گسترده واقع در دودکش مشخص و ساعتی پس از آن حریق تحت کنترل قرار گرفت.   

ناوشکن پس از آنکه تحت کنترل افراد قرار گرفت، به دُبی یدک گردید و پس از تعمیرات اولیه ناوشکن رابرتز سوار بر شناور مخصوص به آمریکا اعزام گردید و با صرف هزینه نود میلیون دلاری به حالت عملیاتی قبل برگشت.

 

منبع: دریاسالار، دریاداردوم ستاد عبدالله معنوی رودسری ، 1398، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده