عراق که اینهمه به ما ظلم کرده، تجاوز کرده، مردم ما را کشته، اسرای ما را شکنجه داده، چرا ما باید با آنها روابط داشته باشیم و بگوییم کشور برادر عراق؟ پاسخ زیر بر اساس نظرات تعدادی از پیشکسوتان و اساتید معارف جنگ شهید صیاد شیرازی به این پرسش ارائه شده است، آیا شما بازدید کنندۀ عزیز به ویژه محققین و پژوهشگران و پیشکسوتان گرانقدر عرصۀ دفاع مقدس این پاسخ را تأیید می کنید؟ یا شاید نظر تکمیلی یا نظر دیگری دارید، در هر صورت خوشحال می شویم اگر نظر خود را در ذیل همین مطلب درج نمائید تا برای استفادۀ دیگران منتشر نمائیم.

همه ما از دوران جنگ آسیب دیده‌ایم. بیشتر از همه رزمندگانی هستند که زنده مانده‌اند و خانواده‌های شهدا که مصیبت زیاد دیده‌اند. اما نباید مقصر را ملت عراق بدانیم. زیرا آنها هم گرفتار یک رژیم بعثی بودند. ما هم در صحبت‌هایمان می‌گوییم دشمن بعثی، نه مردم عراق. به هر حال ما دو ملت همسایه هستیم که قرن‌ها در کنار هم زندگی کرده‌ایم. علایق مشترکی داریم، اعتقادات مشترکی داریم، فرهنگ‌مان به هم نزدیک است، منافع مشترکی داریم، عتبات عالیات که ما حساسیت و علاقه بسیاری به آن داریم در آن کشور قرار دارد و مردم ما دوست دارند به آنجا تردد کنند. لذا ما نمی‌توانیم تا ابد روابط‌مان را قطع کنیم. جنگی اتفاق افتاده و مردم هر دو کشور از آن لطمه دیده‌اند و حزب بعث و صدام منهدم و نابود شده‌اند.

آثار و تبعات جنگ باید در جای خودش مدیریت بشود، ولی قطع ارتباط جایز نیست و هیچ‌کس، چه از لحاظ عقلی و چه دین و اخلاق این وضعیت را توصیه نمی‌کند و باتوجه به اینکه سربازان بیگانه در آن کشور هنوز هم حضور دارند، کدورت و دعوا بین ما باعث سوءاستفاده قدرت‌ها خواهد شد. ضمن اینکه دولت دوست و طرفدار ایران در عراق حاکمیت دارد؛ علاوه بر این منافع اقتصادی، سیاسی، امنیتی و اجتماعی مشترک داریم که از این طریق نیز منافع خاصی نصیب ما می‌شود که باید در این خصوص نیز طبق منافع ملی و آرمان‌های نظام اقدام کنیم. این است که به هر حال بهتر است دوست باشیم تا دشمن و فرصت دشمنی به دشمن مشترک ندهیم.

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده