این زمین در آن زمانه(23)
پس بنا بر فرموده خداوند متعال، هدف از خلقت ما چيزي جز عبادت نيست؛ شايد اين معنا نیز برداشت شود كه بدون عبادت پروردگار زنده نيستيم و مرده­ايم. يعني جسم ما حيات دارد، ولی روح ما حيات عبادی و حیات طیّب ندارد. به عبارت دیگر مرگ عبادي داريم. در ادامه مطلب خواهيم ديد كه خانواده محترم شهداء مصاديق يا تجلي عيني اين آيات را شاهد بوده­اند. ايشان هركدام فرزند، برادر يا همسری را شهيد داده­اند.

 

حيات عبادي

حيات عبادي

خداوند بزرگ در بسياري از آيات قرآن با صراحت و هم بطور ضمني بيان فرموده است كه «من شما را نيافريده‌ام مگر اين­كه مرا عبادت كنيد[1]

پس بنا بر فرموده خداوند متعال، هدف از خلقت ما چيزي جز عبادت نيست؛ شايد اين معنا نیز برداشت شود كه بدون عبادت پروردگار زنده نيستيم و مرده­ايم. يعني جسم ما حيات دارد، ولی روح ما حيات عبادی و حیات طیّب ندارد. به عبارت دیگر مرگ عبادي داريم.

 در ادامه مطلب خواهيم ديد كه خانواده محترم شهداء مصاديق يا تجلي عيني اين آيات را شاهد بوده­اند. ايشان هركدام فرزند، برادر يا همسری را شهيد داده­اند.

شهدایي كه عبد پروردگار بوده‌اند و حيات عبادي داشته­اند.

در جاي ديگر خداوند تبارك و تعالي مي­فرمايد: «يا اَيُّهَا الذَّينَ آمَنَوُا إستَجِيُبوا ِللهِ و لِلرّسولِ اِذا دَعاكُم لِما يُحييكُم»[2] «اي كساني كه ايمان آورده­ايد، وقتي خدا و رسول به آنچه كه شما را زنده مي­دارد دعوت مي‌نمايند، استجابت کنید.»

آن امری که به آن دعوت شده­ایم و باید اجابت کنیم چیست؟

 باز هم آيه­اي ديگر كه همه شما حفظ هستيد، برایتان قرائت می‌کنم: «‌ولا تَحسَبَنَّ الذَّينَ قُتِلُوا في سَبيلِ الله‌ِ اَمواتاً بَل اَحياءٌ عِندَ رَبِهِم يرْزَقُون»[3] «آنهايي كه در راه حق كشته مي‌شوند را مرده نپندارید، آنها زنده هستند و نزد خداوند روزي مي­خورند.»

چقدر زيبا است. پاسخ را یافتیم: آن­كس كه نداي خداوند و رسولش را پاسخ داده و به شهادت رسيده، زنده است. مگر خداوند متعال نفرموده است شهدا را مرده مپنداريد، آنها نزد من روزي مي­خورند و قبل از آن هم فرموده اگر دعوت خدا و پيامبر به چيزي كه شما را زنده مي­دارد، پاسخ دهيد جاودانه خواهيد شد. آيا اين دعوت خدا و رسول فراخوان به شهادت نيست؟

البته در تفاسير هست كه اين دعوت، دعوت به اسلام است. بله حتماً همين­طور است، ولي اين امر منافات با دعوت حق به شهادت كه يكي از مصاديق ايمان و اسلام است ندارد. شهدا اين دعوت را پاسخ دادند و به حيات ابدي رسيدند.

حال تكليف ما چيست؟ آيا مي­خواهيم زنده بمانيم يا خداي ناكرده فارغ از عبادت و صرفاً مخلوقی جسمی و مردۀ عبادي باشیم؟

تكليف ما را هم فكر مي­كنم اين آيه معلوم كرده است: «مِنَ المؤُمِنينَ رجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللهِ عَليه فَمِنُهم مَنْ قَضي نَحْبَه وَ مِنُهم مَنْ يَنتَظِر و مَا بَدلُوا تَبْديلا»[4]«برخي از آن مؤمنان، بزرگ­مرداني هستند كه به عهد و پيماني كه با خدا بستند كاملاً وفا كردند. پس برخي به آن عهد ايستادگي كردند (تا به راه خدا شهيد شدند) و برخي به انتظار (فيض شهادت) مقاومت كرده و هيچ عهد خود را تغيير نداده­اند.»

سوال اين است: تا وقتي كه به شهادت نرسيده‌ايم تكليف ما چيست؟ و پاسخ را اين آيات داده­اند: «انتظار براي شهادت و عمل به وعده الهي» و مهم اين­كه «و ما بَدَلوا تَبْديلا» راه شهداء را تغيير ندهيم و از عهدي كه با خدا بسته­ايم تخلف نكنيم، که اين بسیار مهم است. حضرت حق تكليف ما را مشخص كرده است؛ اگر مي­خواهيم زنده باشيم، بايد عبادت كنيم، يعني بندگي كنيم. اگر به آرزوي خود که شهادت است رسيديم، كه زنده­ايم؛ اما اگر نرسيديم چگونه زنده باشيم؟ منتظر مي­مانيم با بندگي خداوند، عدم تبدیل وعده با او و داشتن آرزوي شهادت ـ که اين خود اصل زندگي است ـ تا إن شاء الله پس از مرگ با شهدا محشور شويم. وعده خداي تبارك و تعالي را تبديل نمي­كنيم، پيمان خودمان را با خدا تغيير نمي‌دهيم و راه شهدا و حيات جاودانه، يعني همان عبوديت حضرت حق و زندگي عبادي، را پيش مي­گيريم. «ما خَلَقَتَ الجِنِّ وَ الانِسِ اِلاّ لِيَعبُدون»[5].

من فكر مي­كنم براي ما نظاميان آيات پیرامون شهادت بيش از هركس ديگر شيرين باشد. ولي نكته حساس براي ما و شما عزيزان در نظر گرفتن هدف اصلی­مان، یعنی رسیدن به قرب الهی است و شهادت هم وسيله­اي­ست براي رسيدن به جوار حق و البته بهترين وسيله است.

لازمه طي این راه ايمان و بصيرت مذهبي است كه لزوم آنها در جنگ­ها، شكست­‌ها و پيروزي‌­ها محك زده شده ‌است.

ايمان، آگاهي و بصيرت مذهبي بنيان اعمال ما و آموخته­هاي علمي، تخصصي و جسمي سالم و ورزيده ابزار عمل ما قرار می­گیرند.

من به شما عزيزان تذكر مي­دهم كه هیچ­یک از این سه مورد هرگز نباید فراموش شود، حتي داشتن جسم ورزيده که ما و هم­رزمان­مان دیدیم که در این زمینه دچار ضعف­هایی بودیم. براي ما نظاميان ايمان و عبادت و علم و تخصص لازم است، ولي كافي نيست. سرباز نظامي واقعي بايد ورزش را هم با نيت قرب الي الله انجام دهد تا عبادت باشد و جسم قوي را با روح قوي قرين نمايد تا بتواند به وظايفش عمل كند و منتظر انجام عهدي باشد كه با پروردگارش بسته است، یعنی یا رسیدن به شهادت و يا ادامه راه شهيدان با بندگي و عبادت خداوند تبارك و تعالي.

إن­شاءالله خداوند به همه ما توفيق بدهد كه پوينده راه شهيدان باشيم و عاقبت ما را هم­چون شهيد بزرگوار صيادشيرازي ختم به خير كند. آمين.

پس از آيات فوق چنين نتيجه مي­گيريم:

  1. اگر عبادت نكنيم، یعنی بندگی خداوند را بجا نیاوریم و اطاعت از خداوند ننماییم، زنده عبادي نيستيم.
  2. اگر به دعوت خدا و رسولش پاسخ دهيم، زنده خواهيم بود. خدا و پيامبر به دين و شهادت در راه دين دعوت نموده­اند.
  3. لبیک به دعوت رسول به شهادت، باعث مي­شود نزد خداوند جاودانه و روزي­خوار باشيم.
  4. تا به فيض شهادت نايل نشده­ايم، بايستي در وعده خود با خدا تخلف نكنيم و راه شهدا را با آرزوي شهادت طي كنيم و تا لحظه شهادت یا فرا رسیدن مرگ­، عبد مطیع پروردگار باشيم.

اینجا که شما هستید منطقه عملیاتی جنوب، مشهد شهدا و دانشگاه عبودیت انسان­هایی است که در وعده­شان تخلف نکردند و نمی­کنند.

این مناطق جنگی مشهد شهدا و دارالعباده رزمندگان است. 

در اینجا با وضو باشید، چون در حال عبادت و مشغول به زیارتید.

 ما را هم دعا کنید!

منبع: این زمین در آن زمانه، نادره بهشتی، 1390، ایران سبز، تهران

 


[1]. ذاریات: 56.

[2]. انفال: 24.

[3]. آل­عمران: 169.

[4]. احزاب: 23.

[5]. ذاریات: 56.

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده