نماز در آیینه خاطرات رزمندگان(22)
تنبيه پس از نماز سرتيپ 2 عباسعلي حاج سلطاني هاشمي باخونسردي و با آرامش خاصي بدون اعتنا به دستور سرگروهبان نماز مي خواند. امّا به علت تأخير ورود به محل تجمع گروهان به عنوان بي توجهي به دستور مقام ارشدتر به مدت نيم ساعت تنبيه ( به اصطلاح مانور) شد.

با شهيد سيّد علي اكبر هاشمي از مرداد ماه 1345 در دانشكده افسري  آشنا شدم . از همان روزهاي اوّل آشنايي اورا فردي مؤمن و نمازخوان ديدم ، حتي درسخت ترين روزهاي خدمت دانشجويي كه بسيار طاقت فرسا بود ، هرگز نمازش را ترك نمي كرد.

          روزي درحال نماز خواندن بود كه درهمان هنگام سرگروهبان گروهان ( كه از دانشجويان سال سوم  دانشكده بود )  فرمان داد كه دانشجويان درمنطقه  تجمع گروهان به خط شوند. هاشمي باخونسردي و با آرامش خاصي بدون اعتنا به دستور سرگروهبان نماز مي خواند. امّا به علت تأخير ورود به محل تجمع گروهان به عنوان بي توجهي به دستور مقام ارشدتر به مدت نيم ساعت تنبيه  ( به اصطلاح مانور) شد.  اين مانورها از قبيل سينه خيز در روي زمين هرچند كه براي مقاومت جسماني دانشجويان مفيد بود، امّا گاهي تبديل به تنبيهاتي مي شد كه ديگر جنبه فوايد آن درنظرگرفته نمي شد.

          تنبيه هاشمي درآن روز از جمله اذيتهايي بود كه بيشتر جنبه انتقام جويي شخصي داشت . با اين وجود پس از تنبيه ، هاشمي را باچهره متبسم ديدم ، او از چنان ايماني بهره مند بود كه اين گونه آزار و تنبيهات را به خاطر نمازتحمل مي كرد و ارزش آن نماز را بيشتر از نماز درشرايط عادي مي دانست .

          صحبتها و تذكرات دوستانه او به همدوره ها جنبه اعتقادي و مذهبي داشت و هميشه ديگران را به فرايض و اقامه نماز اوّل وقت توصيه مي كرد. او ضمن آنكه از دانشجويان فعّال و با انضباط بود، به شركت درمجالس و محافل مذهبي نيز رغبت فراواني داشت . شهيد هاشمي از خاطرات آن دوران در دانشكده افسري  علي رغم سختي هايي كه مي كشيد از نظم و انضباطش به خوبي ياد مي‌كرد.

 

منبع: زمزمه ای در تنهایی، حسینیا، احمد، 1383، انتشارات عرفان، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده