سخنرانی امیر سرتیپ آراسته به مناسبت اربعین در جمع کارکنان هیئت معارف جنگ سپهبد شهید صیاد شیرازی، آبان 1396 (بخش دوم)
شهید صیاد چرا این جا را هیئت معارف جنگ نام نهاده؟ در جلسه قبل شورای سیاست گذاری، عزیزی صحبت کرد که معارف جنگ، هیئت هست، ولی دلیلی ندارد که ما ساختار سازمانی نداشته باشیم. اینجا، هیئت هست ولی دلیلی ندارد که وظایفمان مشخص نباشد. حرف کاملاً متینی بود. داخل همان جلسه صحبت شد که هیئت برای چی؟! عنوانی که در تاریخ نظامی و عناوین ارتشی سابقه نداشته است. فقط در ساختار جماعتهای آیینی حسینی سابقه داشته و دارد. من، آنجا یکی دو عنوان گفتم ولی برای اینکه ضبط وثبت بشود، برداشت های خودم را از کلمه هیئت برای شما می گویم. تصورم براین است که با شناختی که از شهید صیاد داشتیم که چرا شهید صیاد اسم اینجا را نگذاشت موسسه، یعنی اسم غیر نظامی بگذارد چون مستقل است دیگر. بگذارد سازمان، بنیاد، پژ.هشگاه، پژوهشکده. می توانست اسم نظامی بگذارد که عناوین نظامی زیادی داریم مثل دفتر تحقیقات ولی چرا گذاشت هیئت؟

ما می دانیم که شهید صیاد هیئتی بود؛ هیئت شب اول ماه قمری ایشان هم هست، خود گواه این مدعاست. لذا براساس شناخت از شهید صیاد تعاریفی که از هیئت داشتم را به خصوص برای عزیزان جوانی که همراه ما هستند که بدانند کجا دارند کار می کنند. برداشت های من است ولی تصورم این است که باید برداشت های شهید هم چنین بوده باشد. البته به استناد شناختی که از شهید صیاد داریم، بیان می‌دارم.

1- اولاً که هیئت یک عنوان مردمی، عمومی، حسینی و بسیجی است. آن زمان که بسیج نبود هم بازمردمی بود و مردم عاشق ولایت دور هم جمع می شدند و اسمش را می گذاشتند هیئت.

2- دوماً کار در هیئت برای خداست نه برای معاش. اینهایی که جمع می شوند در هیئت ها پول نمی گیرند. گرچه روزنامه ها و رسانه های بیگانه اعلام می کنند؛ دولتی ها و وزارت اطلاعات تک تک به منازل زنگ می زند که باید پسرت را بفرستی دفاع از حرم. اگر نفرستی فلان کاررا می کنم که اگر مراجعه کنید، هست این مطالب. یا باید حتماً نماز جمعه بروید، نماز جمعه نروید این کار را می کنیم که در رسانه هایشان هست. دروغ هایی که رسانه های بیگانه و ضد انقلاب نشر می دهند.

3 – در هیئت کسی توقع تشکر ندارد. همه شنیده اند که خدا اجرت را بدهد، امام حسین اجرت را بدهد. کسی نمی گوید رئیس هیئت اجرت را بدهد یا آخوند محل اجرت را بدهد. کسی نمی گوید رهبری اجرت را بدهد. در هیئت ها همه توصیه می کنند که اجرت را از خدا بگیر. در هیئت، مزد را صرفاً از خدا می خواهند از دنیا و اهالی هیئت مزد نمی خواهند.

4 – در هیئت همه کسی شرکت می کند. هم مرد، هم زن، هم کودک، هم جوان، هم پیر، هم لاغر، هم چاق، هم پولدار، هم فقیر، هم مسئول، هم غیر مسئول، هم کشاورز، هم استاد دانشگاه، هم دانشجو و هم طلبه و بچه مدرسه ای. یعنی هرکسی نیت حضور درهیئت کند و عزم هیئتی داشته باشد، هیئت او را به خود می پذیرد. در حالی که موسسات و سازمان ها و ادارات این گونه نیستند و یک سری مقررات استخدامی دارند، شرایطی دارند که می گویند؛ فلانی با این شرایط بیاید در موسسه یا بیاید در گردان یا در سازمان، ولی هیئت این طور نیست. آری غیر از هیئت، ورود به هر موسسه و سازمانی شرایط استخدامی و عضویت دارد، ولی هیئت حسین شرایطی ندارد.

5- بحث بعدی اینکه در هیئت هرکس کمک دیگری است؛ دربرگزاری مراسم، در امنیت، در سلامت، تغذیه و شور وحال دادن به هیئت. هرکسی کاری را برعهده می گیرد و دیگری را درهیئت کمک می‌کند.

6-در هیئت، رسیدن به هدف جمعی میسر است. شما نشنیده اید که یک نفر هیئت تشکیل بدهد. دو نفر هم هیئت تشکیل نمی دهند؛ حداقل سه نفر می شوند. بچه ها هم که می خواهند؛ هیئت تشکیل دهند، سه نفر جمع می شوند، یک پرچمی می زنند می شود هیئت. پس هیئت یک کار جمعی است و یک کار فردی نیست.

7- هیئت، یعنی همین حرکت اربعین. یعنی همه چیز در طبق اخلاص آن هم از نوع ایثار.

    هیئت یعنی زندگی حسینی داشتن به همراه حسین حسین گفتن. آنهایی که در هیئت حسین حسین می گویند شاید زمان حسینی بودنشان کم باشد، البته بعضی توفیق دارند تا سال بعدش هم حسینی باشند، تلاششان این است که حسینی هم باشند، علاوه براینکه حسین حسین می گویند.

8- هیئت، یعنی این که دنیا را در خدمت آخرت درآوردن، نه اینکه آخرت را در خدمت دنیا درآوردن؛ یعنی به دنبال دنیا نرود، بگذارد دنیا به دنبال او برود. ما زمانی که  نزدیک تجریش بودیم و عزاداری های تجریش و امام زاده صالح را می رفتم. شما که رفتید، دیدید کنار امام زاده صالح تکیه ای است و میدان بزرگی که سرپوشیده است. در ایام محرم، آنجا مغازه دارانی هستند که در این ایام مغازه هایشان را خالی می کنند و در اختیار تکیه جنب امام ‌زاده قرار می دهند. خیلی درآمد زیادی دارند ولی خالی می کنند، سیاه پوش می کنند و اگر خالی هم نکنند، درش را می بندند و این ده روز دنیایشان را در خدمت آخرت قرار می دهند.

9- هیئتی ها برای هیئتشان در طول سال پس انداز می کنند. یعنی هرچی خیرات و پس‌انداز دارند، در طول سال جمع می کنند برای ایام هیئتشان. این یکی از خصوصیات هیئت است. در همین اربعین دیدیم و تلویزیون هم پخش کرده که خانواده ای می گوید که این غذایی که دارم به مهمان های زوار اربعین می دهیم، درطول سال خودم وسعم نمی رسد، بخورم ولی در طول سال پس انداز می کنم که چلو گوشت بدهم به زائرهایی که دارند می آیند. لذا فقیر یک سال در عسر زندگی می کند تا بتواند ده روز مهمان داری زائرین را در اربعین داشته باشد.

10- هیئت یعنی توکل و کار را به خدا سپردن؛ این هم کار هیئت است. این که در هیئت پیش بینی می کنند و سپس می گویند بی خیال  منظور این نیست که بی خیال باشد، بلکه امید دارد که خدا کارش را برکت می‌دهد و مشکلاتش را برطرف می‌کند و لذا آن رئیس هیئت می گوید درست می شود. اگر برق برود چه کار کنیم؟ این موتور برق کافی نیست و جوابگوی هیئت نیست، می گوید بیش از این نداریم، توانمان همین هست، ان‌شاء الله درست می شود  و برق نمی‌رود و این دلیل بر اهمالش نیست و امکاناتش همین است و همین امکانات را می سپارد به خدا. یعنی توکل  یعنی از تو حرکت ازخدا برکت.

11- بحث دیگر این که هیئت مانع حضور شرکت هیچ داوطلبی از غیر از مذهب شیعه و از سایر ملیّت‌ها نمی شود. مسیحی هم می آید، یهود هم می آید، زرتشتی هم می آید، از آمریکا هم می آید، از انگلیس و بحرین هم می آید. هرکسی داوطلب هیئت هست می گویند بیا.

12-در هیئت شور گرفتن، حرارت دادن، تلاش، تحرک و پویایی و محکم سینه زدن مال جوان هاست. تجربه، هدایت، نام هیئت و تصمیمات با پیرها است. پیرهایی که برنامه ریزی کردند و سال ها  دارند هیئت را اداره می کنند، گوشه ای ایستادند و حال و سلامت جوانی ندارند که دودستی سینه بزنند ولی جوان ها جمع می شوند وسط هیئت شور می گیرند و تند و کند سینه می زنند و هیئت را جوانان رشد می‌دهند، هدایت با پیران است و اداره با جوانان است.

13-در هیئت ها رعایت آداب می شود واین نکته مهمی است ولی از احترام و ادب به دیگران هم کوتاه نمی آیند. آداب هیئت این است که وقتی همه شرکت می کنند با لباس سیاه می آیند، گاهی سربند سیاه می زنند ولی اگر کسی این وسط با لباس سفید آمد کسی بهش نمی گوید که بابا روز عاشورا است چرا لباس سفید پوشیدی؟ و برعکسش یعنی هم هست در روزهای شادی در هیئت لباس روشن و زیبا می پوشند، مثل ولادت ها، عید قربان، عید فطر یا میلاد امام زمان؛ حالا آن وسط کسی لباس مشکی پوشید همه ادبش را نگه می دارند و کسی نمی آید بگوید چرا لباس مشکی پوشیدی؟ خودش باید آداب را رعایت کند ولی دیگران هم ادب او را رعایت می کنند و سوال نمی پرسند چرا این رنگی پوشیدی، چرا ریشت و موهات این مدلیه؟ که اینها نکات مهمی است که آدم در هیئت ها می بیند. هیئت یعنی ادب و احترام به نوکر و رعایت و فرصت دادن به کوچکتر و جوانتر.

14- در هیئت کار اول، کار هیئت است نه کار دوم. یعنی این طور نیست که آدم از زمان هیئتش بزند برود دنبال کارش؛ از کارش می زند می رود برای هیئت. اینکه ما در هیئت باشیم و کار اول و دوم بیرون  ما باشد و استراحتمان در هیئت یا بگوییم که دو ساعت در هیئتیم که جان و توانی بگیریم، برویم پول در بیاوریم، این طور نیست که کار هیئت را لنگ بگذارد برود پول در بیاورد. مهم این است که در هیئت نگرش کارمندی دولتی نیست. اینکه من چه کار بکنم، چه نکنم، پایان ماه حقوقی دستم می آید و می توانم دو ساعت ازین کارم بزنم و بروم سراغ کار دوم و سومم که درآمدم بیشتر شود. در هیئت ها که حقوقی نیست اینجا هم حقوقی وجود ندارد، لذا طرف همه وقتش در هیئت را برای هیئت می گذارد.

15-هیئت در حقیقت عشق است نه قانون. هرچند که خودش قانون هم دارد.

16-در هیئت اینطور نیست که چون اینکار را دوست دارم، انجام می دهم. در هیئت کاری را که انجام می دهد دوست دارد. این نکته مهمی است. گاهی ما دنبال کاری که دوست داریم می رویم؛ گاهی کاری که انجام می دهیم را دوست داریم. در هیئت ممکن است به طرف بگویند؛ آقا برو چای بیاور. شاید دوست نداشته باشد ولی وقتی چای می آورد، این کار را دوست دارد؛ برای امام حسین چای بیاورد. یا اینکه کسی دوست دارد؛ علم بلند کند ولی گاهی می گویند یک نفر برای هدایت دسته پرچم را دست بگیرد که همه بدانند کدام طرفی دارد می رود و کسی که علم دستش تا حالا نگرفته می بیند که کار روی زمین است، علم دستش می گیرد. پس در هیئت انسان کاری را که می کند، دوست دارد و در جاهای دیگر ممکن است برود دنبال کاری که دوست دارد تا انجام دهد.

17-در هیئت ها کف کارها قانون است و مقررات. میانه اش اخلاق است و انصاف و مساعدت ولی سقفش ایثار است و قربة الی الله. فراموش نکنیم اگر در هیئت معارف جنگ هستیم کف معارف جنگ، سازمان است و  سلسله مراتب و شرح وظایف. وسطش باید مساعدت و اخلاق باشد، اگر در هیئت ها اخلاق نباشد، هیئت ها پابرجا نمی مانند. اخلاق، نکته مهمی است که در هیئت معارف جنگ باید بیش از سایر جاها باشد. البته سقفش هم ایثار باید باشدو قربة الی الله. الگوی هیئت ها شده است اربعین با محوریت حسین، خاندان و اصحابش. الگوی معارف جنگم هم باید اربعین باشد. که از مسیر اخلاق و انصاف و ایثار و قرب الی الله عبور کنیم  و از آنها عدول نکنیم. کف آن  که عالمانه و آگاهانه اقدام کنیم همراه با تجربه. پس بدون علم، تجربه، اخلاق و ایثار و قصد قربت هیئت نیستیم.

18 – یکی از خصوصیات هیئت ها قابلیت انعطاف است که در هیئت معارف جنگ هست. شما ببینید ما اینجا آموزش دانشگاهایمان بر عهده آقای ذاکرحسینی و آقای مبارکی است. منتها سه تا از وظیفه ها هم شما را کمک می کنند. حالا در اردوگاه  این دو عزیز با وظیفه هایشان که نمی توانند آموزش میدانی را اداره کنند. دو سه هزارنفر، با قطار و هواپیما در 15هزار کیلومتر مربع سه اردوگاه بزنند و27 کلاس برگزار کنند. 81 پیشکسوت هم در کلاس ها حضور پیدا کنند. اداره آن کار 1، 2و 3 نفر نیست. یگان تامین می خواهد، لجستیک و آماد و ترابری می خواهد. استاد و پیش بینی کلاس می خواهد. پلاکارد و راهنما در فرودگاه می خواهد و پیش بینی بلیط قطار و خیلی چیزها می خواهد. حالا می بینیم آقای شکیبا از مرکز اسناد می آید کمک. آقای تقیان پور از معاونت ارزیابی می آید؛ آقای نصیری از کرمان، آقای زندی و دیگران می‌آیند کمک. بقیه هم به همین ترتیب. آنهایی هم که اینجا می مانند خیلی جالب است چون بار بقیه را که رفته‌اند به دوش می‌کشند، مثلاً می گوییم آقای قربانی، آقای آرام، آقای معینی، امیر حسینی و دیگران  شما نیایید و کلاس‌های وظیفه را اداره کنید. لذا فرقی نمی کند و همه دارند با کمک همدیگر کار را اداره می کنند. این می شود قابلیت انعطاف در هیئت.

 نگاه نمی کنیم که ما تعدادمان 20نفر است نمی توانیم 3هزار نفر را اداره کنیم. شما بیبینید در دبستان و دبیرستان می خواهند 100تا 200تا دانش آموز را اردو ببرند، مدیر و ناظم و امور تربیتی و دو سه تا معلم هم همراهشان می روند تا بتوانند آنها را اداره کنند. آنهم برفرض می خواهند ببرند تا باغ وحش  و بیایند نه اینکه بروند در منطقه جنگی با گلوله و توپ و تانک و هواپیما و موشک و بالگردتیراندازی کنند. اگر این قابلیت انعطاف نباشد، نمی توانند اردو را اداره بکنند.

19-یکی از خاصیت های دیگر هیئت‌ها، مساعدت اعضا به یکدیگر است. یعنی این است که حتماً  با قابلیت انعطاف سازمانی و شرح وظایف همدیگر را کمک کنند و اگر همدیگر را کمک نکنیم کار هیئت روی زمین می ماند. در هیئت مساعدت به یکدیگر راه رسیدن به هدف است.

20 -خصوصیت دیگر هیئت‌ها، برتری نداشتن اعضا به یکدیگر است. هیئت ها در بیرون میان دار و نوحه خوان دارند. نظافت چی و واعظ دارند، اسپند دود کن دارند. هیچکدام بر دیگری برتری ندارند، بلکه هرکسی مسئولیتی دارد که مورد پذیرش دیگران است. اینجا هم همین طور است. هیچ کس بر کسی برتری ندارد ولی هرکسی مسئولیتی دارد. یعنی کسی که میان داراست، توقع دارد که وقتی نوحه را می خوانند، میان دار متناسب با نوحه آن وسط شور می گیرد تا دیگران هم سینه بزنند و آن کسی که نظم هیئت را برعهده دارد، می گوید کوچه باز کنید.

هرکس مسئولیتی دارد و اگر  مسئولیتش را رها بکند کارها از هم می پاشد. اینجا هم به همین ترتیب است و اگر مسئولیتمان را شل بگیریم، کارها از هم می پاشد.

21-در هیئت، عشق به وظیفه است نه حب به جاه و مقام. عشق حسین محرک هیئت است. هیئتی عمل کنیم تا حسینی باشیم. ولی حسینی زندگی بکنیم و حسین حسین بگوییم.

22-هیئت یعنی آتش به اختیار عمل کردن که حضرت آقا می‌فرمایند. یعنی برای انجام تکلیف به نحو مطلوب منتظر صدور دستور، آیین‌نامه و بخشنامه نمی‌مانیم. تکلیف را که شناختیم با امکانات موجود به انجام آن می پردازیم و این یعنی کار هیئتی.

این‌ها تعاریفی بود که من حس کردم اگر شهید صیاد بود، قطعاً بیشتر از این‌ها مباحث را می‌شکافت که این‌ها خارج از خلق و خوی شهید صیاد نبوده که اسم اینجا را گذاشته‌اند هیئت. من توصیه‌ام به عزیزان این است که این موارد رارعایت کنیم. باز توصیه می‌کنم که اگر اخلاق در ما نباشد، هیئت نیستیم. امکان دارد؛ موسسه باشیم و یا یک سازمانی باشیم یا معادل یک لشگر باشیم، اما ظاهرمان این‌گونه است و باطن ماهیتی نخواهد بود و اگر اخلاق نداشته باشیم، خیلی چیزها را از ست می‌دهیم. هشیار باشیم که نیت قربۀ الی اللّه معارف را از دست ندهیم و همه امورمان را با صداقت و ایثار انجام دهیم.

"اللهّم وفقنا لما تحّب و ترضی"

 جهت علو درجات شهدا، شادی روح حضرت امام، طول عمر با عزّت و سلامت برای رهبر انقلاب امام خامنه‌ای، عزّت و اقتدار جمهوری اسلامی و سلامتی خودتان و خانواده‌تان صلوات.

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده