قصۀ آزادی
تشریح صحنه نبرد از محاصره تا شکست حصر سوسنگرد از روز 22 آبان 1359، سطح فعالیت دشمن در اطراف سوسنگرد افزایش یافت. بالگردهای عراقی از ساعت 07:00 برفراز محور حمیدیه - سوسنگرد به پرواز درآمده، مبادرت به شناسایی کردند و مواضع پدافندی سپاه پاسداران را که در این محور مستقر بود، زیر گلوله باران قرار دادند.

هواپیماهای دشمن، در ساعت 08:45 شهر سوسنگرد را بمباران کردند؛ توپخانۀ دشمن نیز از ساعت 04:00 تا ساعت 07:00 آتش خود را روی شهر سوسنگرد فرو ریخت.

نیروی هوایی، هوانیروز و توپخانۀ ارتش جمهوری اسلامی ایران نیز متقابلاً بر فعالیت خود در منطقۀ سوسنگرد افزودند؛ به ویژه هواپیماهای نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در محور طلائیه – هویزه – سوسنگرد و در اطراف بستان واحد های دشمن را بمباران کردند.

عملیات تهاجمی نیروهای دشمن به منطقۀ سوسنگرد از ساعت 21:30 روز 22 آبان با اجرای آتش شدید توپخانه آغاز شد. از ساعت 04:30 روز 23 آبان، سوسنگرد از تمام جهات زیر باران گلوله های توپخانه قرار گرفت و بالگردهای دشمن نیز محور حمیدیه – سوسنگرد را تحت تاخت و تاز قرار داده، در پوشش این آتش سنگین واحدهای زرهی دشمن از سمت غرب و جنوب به طرف سوسنگرد به حرکت درآمدند.

مدافعان غرب سوسنگرد که رزمندگان سپاه پاسداران بودند، موفق شدند پیشروی دشمن را در روستای «دهلاویه» سد کنند. به دستور شهید سرلشکر فلاحی یک گروهان تقویت شده از گروه رزمی148 پیاده به محور حمیدیه -سوسنگرد اعزام شد تا نیروهای دشمن را از حمیدیه- به سمت جنوب، عقب براند.

به تیپ2 زرهی نیز دستور داده شد از منطقۀ تجمع خود واقع در کارخانه تصفیۀ شکر اهواز به تپه های فولی آباد، واقع در غرب اهواز تغییر مکان دهد و آماده تغییر مکان به حمیدیه هم باشد تا در محور حمیدیه – سوسنگرد پاتک کند. تغییر مکان تیپ2 زرهی از ساعت 08:00 روز 23 آبان آغاز شد. عناصر سپاه پاسداران و گروه جنگ های نامنظم شهید چمران نیز در حمیدیه متمرکز شدند.

در 24 آبان، نیروهای دشمن به پیشروی خود به طرف سوسنگرد ادامه دادند؛ هر چند در مقابل نیروهای عراقی که به استعداد سه تیپ زرهی بودند، نیروی قابل ملاحظه ای در شرق، غرب و جنوب سوسنگرد وجود نداشت، ولی نیروهای دشمن به مجرد رو به رو شدن با کوچک ترین عکس العمل از سوی نیروهای ایرانی، متوقف می شدند و گاهی حتّی عق بنشینی می کردند!

عناصر دشمن در روز اول، در شرق سوسنگرد تا ابوحمیظه پیشروی و جاده را قطع کردند، ولی تیپ35 زرهی دشمن که مأموریت داشت در غرب حمیدیه جاده را قطع کند، نتوانست این مأموریت را انجام دهد و درجادة بین حمیدیه تا ابوحمیظه باز ماند. تانک های تیپ3 زرهی لشکر92 نیز از شمال رودخانه کرخه، روی جاده آتش گشوده، پیشروی دشمن از جنوب به شمال را سد کردند.

در آغاز روز 24 آبان، گروه رزمی148 پیاده در منطقه تحت مسئولیت تیپ3 زرهی و در شمال کرخه و در حوالی آبادی «شاکریه» مستقر شدند. یک تیم گروهانی از این مجموعه روی محور حمیدیه-سوسنگرد حرکت کرد و در جنوب رودخانه؛ یعنی پنج کیلومتری شرق ابوحمیظه موضع گرفت.

فرمانده لشکر92 زرهی تصمیم گرفت روی رودخانه کرخه پل شناوری احداث کند تا امکان ارتباط شمال و جنوب این رودخانه فراهم شود و عناصر تیپ3 بتوانند وارد عمل شوند. به گردان414 پل مستقر در اهواز ابلاغ شد تا با نظر فرمانده تیپ3، پل شناوری روی کرخه احداث کند.

نظر لشکر این بود که گروه رزمی148 پیاده پاتک کند. از این جهت به تیپ3 زرهی نیز ابلاغ شد که بعد از راه اندازی پل، تمام عناصر گروه رزمی148 پیاده را به جنوب رودخانه کرخه اعزام کند. نیروهای دشمن نیز در حوالی آبادی سبحانی، واقع در شمال سوسنگرد برای برقراری پل روی کرخه تلاش می کردند تا ارتباط بین یگان های خود را در شمال و جنوب کرخه برقرار کنند. لشکر92 زرهی به منظور ممانعت از فعالیت دشمن، به تیپ3 دستور داد با اجرای آتش، مانع احداث پل به وسیلۀ دشمن شود.

سرانجام، عناصری از دشمن به 10 کیلومتری غرب سوسنگرد؛ یعنی به حوالی آبادی «بردیه» رسیدند. دشمن در شرق سوسنگرد، جاده را قطع کرده، در طرفین جاده به سمت شهر سوسنگرد شروع به پیشروی کرد. در نتیجه، شمال سوسنگرد، آبادی سبحانی را در اختیار خود گرفتند. بدین ترتیب، سوسنگرد از هر سو تهدید می شد و توپخانه دشمن نیز شهر را به شدت گلوله باران می کرد.

 

منبع: مجله صف، شماره426، آبان1395

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده