آتش دل(4)
امير عشق صياد دشمن كوب ما كوچيد ، ياران ميبارد از چشمم ، در اين اندوه باران مردان حقجودار بر دوشند ، آري با خون و آتشها هم آغوشند ، آري اوج ولايت دوستي اعجاز كرده يك مرغ عشق شيفته ، پرواز كرده با بال زخمي سوي عرش نور پر زد اما غمش بر قلب همرزمان شرر زد دشمن شكار صحنههاي جنگ ، صياد سوي خدا باشد با رخي خونرنگ ، صياد

اي پرتوان ، فرماندة نستوه ارتش   

 

اي قطره‌اي از عزت انبوه ارتش   

با پاي دل تا كعبة مقصود رفتي   

 

اما جوانمرد بسيجي ، زود رفتي   

اي نور سيماي تو برهان صداقت   

 

رفتي و مي‌سوزد دل از سوز فراقت   

 

فيض شهادت ماية آسايش تو   

 

اي لحظه‌ها در حسرت آرامش تو  

 

رفت از ميان خيل گمنامان ، اميري   

 

آزاده‌اي بي ادعا ، روشن ضميري   

 

ارتش اگر زين سوگ عُظمي ، داغدار است   

 

اما سرافراز و قرين افتخار است   

 

صياد ما صياد دلهاي غمين بود   

 

سجاده بر آتش ، (علي) سنگرنشين بود   

 

يكپارچه عشق و حرارت ، شور و غيرت   

 

خوا ب از دو چشم باز و بيدارش به حيرت   

 

فقدان شيرازي غم ناباوري بود   

 

او اشتر پا در ركاب رهبري بود   

       
 

 

منبع: آتش دل، بیطرف(محزون)، فرزاد،1386، تهران ایران سبز

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده