آتش دل(2)
شاهدان شب شكن توسن احساس من رم ميكند شكوهها از درد مبهم ميكند ميرمد از كف دل بي تاب من سوز و ساز آشفته كرده خواب من

روزي اين قد خميده راست بود  

 

دوره آن طوري كه دل مي‌خواست بود  

باز هم ياد محرم مي‌كنم  

 

شكوه‌ها از سوز مبرم مي‌كنم  

ياد مي‌آرم سعادت را زنو  

 

سفره پهن شهادت را زنو  

لاله زاري پر طراوت، عشق بود  

 

كربلايي پر حرارت، عشق بود  

دستها در دست، اوج همدلي  

 

فكه و ماووت، هور و مندلي  

فوج‌ها مجنون به مجنون غرق خون  

 

عشق ليلا و نهايت در جنون  

كيست كز آنروزها يادي كند  

 

ميل و الفجري و مرصادي كند  

ياد آرد كربلاي پنج را  

 

روزهاي التهاب و رنج را  

خاك و خون بود و شهادت بود و بس  

 

آرزوي دل شهادت بود و بس  

باز مي‌خواهم غزلخواني كنم  

 

صحبت از اسرار پنهاني كنم  

راستي يادي زياران مي‌كنيد ؟  

 

يا دعايي بهر باران مي‌كنيد ؟  

حيفمان از جبهه يادي مانده است  

 

شكر ، رنگ اعتقادي مانده است  

اي چكاوك‌هاي با گل آشنا  

 

قمريان عشق بلبل آشنا   

پهنه‌ي پروازمان اينجا نبود  

 

راستي نامحرمي با ما نبود   

هر كه پا در ره ، سري پر شور داشت  

 

از امام عاشقان دستور داشت   

يك قبيله هاني و حر و حبيب  

 

شمع و گل ، پروانه ، شوق عندليب  

گويي آن ايام خوابي بود ، خواب  

 

جلوة اسلام نابي بود ، ناب   

باز هم بايد زشور جنگ گفت  

 

از تهاجم ، از فساد و ننگ گفت   

پستمان حال و هواي شهر كرد  

 

سجده با پيشاني ما قهر كرد   

نسل حاضر راز ما را بشنويد  

 

قصة پرواز ما را بشنويد   

يك نظر بر سينه‌هاي تنگمان  

 

بشنويد از خاطرات جنگمان   

كربلا بود و حضوري داشتيم  

 

 در سر آنجا شوق و شوري داشتيم   

مي‌شد آنجا تا خدا تعميم يافت  

 

عزت و جنت به يك تصميم يافت   

مي‌شد آنجا پاك‌تر ازآب بود  

 

مست و بي دل از شرابي ناب بود   

مي‌شد آنجا با قناري راز گفت  

 

 با پرستو حاجت پرواز گفت   

گاه، چو امواج جاري مي‌شديم  

 

سمبلي از بيقراري  مي‌شديم   

اشكمان جاري تر از اروند بود  

 

پيش تر هر كس كه حاجتمند بود   

هر درون سوزي جبين بر خاك داشت  

 

مي‌شد آنجا روح خود را پاك داشت  

مي‌شد آنجا آسمان را صاف ديد  

 

پر گشا سيمرغ بود و قاف ديد  

ادعيه بويي خدايي داشتند  

 

سجده‌ها هم ماجرايي داشتند  

مي‌شد آنجا عشق را هجي نمود  

 

عزم و ايمان بسيجي را ستود  

مي‌شد آنجا با شقايق دوست شد 

 

با چكاوكهاي عاشق دوست شد 

مي‌شد آنجا طعم خوبي را چشيد  

 

چون پرستويي مهاجر پر كشيد  

كاروان مي‌رفت و ره پويان به راه  

 

دشتها بر خون مه رويان گواه  

مي‌شد آنجا ماسه‌ها را بو كشيد  

 

خالي از قناسه بر ابرو كشيد  

مي‌شد آنجا لاله‌ها را بوسه زد  

 

دست سيزده ساله‌ها را بوسه زد  

در شرر بر سينة صحرا زدن 

 

 هر نفس فرياد يا زهرا(س) زدن  

زير آتش معبري از خون زدن  

 

طعنه‌هايي سرخ بر مجنون زدن  

دستها با سينه بيعت داشتند  

 

اشكها با ديده الفت داشتند  

مي‌شد آنجا از دل پروانه گفت  

 

مثنوي در حالتي مستانه گفت 

مي‌شد آنجا در سكوت نيمه شب  

 

زخمه‌ها بر تار دل زد از طلب  

كاش مي‌شد جنگ را تفسير كرد 

 

حال آن ايام را تصوير كرد  

كاش مي‌شد شرح آن ايام گفت 

 

مثنوي عريان و بي ابهام گفت  

مي‌شود رويي بهاري داشتن ؟  

 

ميل پرواز قناري داشتن؟  

مي‌شود با لاله از نو باز شد ؟  

 

با حقيقت پيشگان دمساز شد ؟  

مي‌توان با معرفت اعجاز كرد ؟  

 

بالهاي بسته از نو باز كرد ؟  

خار در حلقوم جا خوش مي‌كند  

 

خون دلهايم تراوش مي‌كند 

استخواني در گلويم مانده است  

 

پايمالم رنگ و بويم مانده است  

بي دلم اما بسيجي مانده‌ام  

 

گرمسيري ديده ، شرجي مانده‌ام  

اين منم ، من شاهد فصل خروش  

 

از خم اخلاص بودم جرعه نوش  

سنگري بود و مناجاتي مرا  

 

وز عبادتها مهماتي مرا  

ياد آن ايام همدردي بخير  

 

در بيابان ياد شبگردي بخير  

چون كلاف در همي ، انديشه‌ام  

 

همچو فرهادم ، ولي كو تيشه‌ام ؟  

آه ، اي همسنگران خسته‌ام  

 

همرهان خامش و پر بسته‌ام   

ساقي ما زهر غم نوشيد ، رفت  

 

يادگارش هم كفن پوشيد ، رفت  

خيل گمنامان  ،كجا شد ناممان ؟  

 

ساقي ما رفت و خالي جاممان  

آسمان شب منورها چه شد ؟  

 

سرزمين صاف ، سنگرها چه شد ؟  

سر سراغ سجده مي‌گيرد زمن  

 

از صلاه اليل گوئيدم سخن  

كو تفنگم ؟ تا ببيني شور را  

 

تا زحلقومش فشانم نور را  

كو كلاه آهني تا سر كنم ؟  

 

قبضه بر پاكرده، هم محور كنم  

ني بما اين مرگ تدريجي رواست  

 

كوله پشتي ، خرج آرپيچي كجاست ؟ 

دو شكابا پنجة ما آشناست  

 

جاي پاي هر بسيجي كربلاست  

ياد مهران و قلاويزان بخير  

 

يا  فكه ياد ماووت و جفير  

پهنة اروند غواصت كجاست ؟  

 

علقمه دستان عباست (ع) كجاست ؟  

خود فراموشان جدا از ما شدند  

 

سينه سرخان در سفر تنها شدند  

آه ، همراهان دل خونين من  

 

مبتلايان بر غم سنگين من  

آشنايان ملال و رنج من  

 

همرهان كربلاي پنج من  

اي قرين اشك و سوز و زجر من  

 

همنفسهاي تب والفجر من  

خفتگان دور از ميدان جنگ  

 

اين زمان بر سينه مي‌كوبند سنگ  

ادعا گوش فلك را كر كند  

 

كيست تا كذاب را باور كند 

هر كجا تشييع ياس و لاله بود  

 

بر لب اينان زرندي ناله بود  

بانگ هل من ناصر ، اينان خامشي  

 

با تباكي پشت جبهه دلخوشي  

با شمايانم ، شما بيدردها  

 

اي شرارات پيشگان ، نامردها  

شاهد ميدان مين‌ها زنده‌اند  

 

ياوه گويان ، بهترين‌ها زنده‌اند  

ما همان رزمنگان سنگريم  

 

پيروان با وفاي رهبريم  

زير هر خمپاره ما سنگر زديم  

 

هر كجا مين بود ، ما معبر زديم 

در شرر بر سينه‌ها گل مي‌زديم  

 

روي هر كانال ، ما پل مي‌زديم  

رزم ما بشكست هر جا حصر را  

 

خشم ما كوبيده ام‌القصر را  

معجز مرصادمان شد ضرب شصت  

 

پشت اعوان نفاق از ما شكست  

لاله‌ها روئيده در دامان دشت  

 

صحنة ايثارمان والفجر هشت  

فاتح فاو و …دو عيجي بوده‌ايم  

 

آري ، آري ما بسيجي بوده‌ايم  

منصفان ، پرونده‌ها را رو كنيد 

 

 جامة خونين ما را بو كنيد  

جامه‌هامان عطر باروتش بجاست  

 

هان شهيد زنده ، يارانت كجاست ؟  

مدعي از جبهه دم مي‌زند  

 

حال ما را جمله بر هم مي‌زند  

فربه گان نازپرور را چه كار ؟  

 

با جهاد و خون و جنگ  و كارزار  

گو كه خوني از دماغت آمده ؟  

 

خوشه‌اي ، آيا سراغت آمده؟  

تاولي از شيميايي ديده‌اي ؟  

 

تا كنون قطع نخاعي ديده‌اي ؟ 

مقتل مفقودها داني كجاست ؟  

 

مسلخ كربوبلاي چار ماست  

آه ، اي همسنگران خط شكن  

 

اي سحاب بغض خاموش از سخن  

قمريان خستة بي بال و پر  

 

شب شكاران غريب و ديده تر  

تندران بي هما ورد خروش  

 

اي سيه پوشان پير مي فروش  

آه دل ، دارد هواي ديگري  

 

ديده جويد كربلاي ديگري  

كرخه و كارون ، بهمنشير من  

 

موجتان از گرية شبگير من  

كو چفيه ، پرده پوش اشك من ؟  

 

شاهد جوش و خروش و رشك من  

نيست بازوبند من در دست كيست ؟  

 

عكس من در ديدگان مست كيست ؟  

آن نوار سبز پيشاني كجاست ؟  

 

راه ميمك ، راه شرهاني كجاست ؟  

من زعشق و معرفت دم مي‌زنم  

 

سينه‌ها در اين محرم مي‌زنم  

حال دل چون غنچه‌هاي نور ست  

 

 در هواي قبل از اين آتش بس ست  

روزن وصل و لقا مسدود نيست  

 

عشق در چنگ زمان محدود نيست  

باب وصلت بسته من در مي‌زنم  

 

زآنكه اينجا مانده بر سر مي‌زنم 

اي خلايق ، خفتگان خواب ناز  

 

حاصلان استحاله در نياز  

باز هم كوفه و تنها علي (ع)؟  

 

باز هم محنت كش غمها ، ولي ؟ 

يا علي در دل چه‌ها انباشتي ؟  

 

كي سپيد اينسان محاسن داشتي ؟  

اي بسيجي رهبر درد آشنا  

 

شب شكن ، مولاي شبگرد آشنا

در شدائد زنده با ياد توأم 

 

صابر از اندرز و ارشاد توام

من بسيجي مانده ، مي‌مانم ، ولي  

 

نيك مي‌دانم كه دل خون شد علي (ع)

كوفيان، قلب علي(ع) را نشكنيد  

 

حرمت امر ولي را مشكنيد

غافلان لبريز گشته صبر ما  

 

پير شد آخر ولي امر ما

حجم پرسشها مرا سوزد مدام  

 

اين غريبي تا كجا يابد داوم ؟

اي مورخها قلم‌هاتان شكست  

 

ناقه‌هاي عقلتان در گل نشست

نكته پردازان تأمل را چه شد ؟ 

 

شاعران پس سوژة گل را چه شد

اي قلم‌داران قلم انداختيد ؟  

 

جنگ فرهنگ و علم انداختيد ؟

مدعي‌هاي هنر ، چون شد هنر ؟  

 

تيغتان كو اي يلان بي سپر ؟

اي اديبان عشق و عرفان را چه شد ؟  

 

قصة خون شهيدان را چه شد ؟

پرده برچينيد اي نقال‌ها  

 

حال مستولي نشد از قال‌ها

عشق را چون لال هجي مي‌كنيد  

 

وصف فرهنگ بسيجي مي‌كنيد

اي بدل‌پردازها ، اصليم‌ها  

 

يادگار سبز آن فصليم ما

ساقه‌هاي سبز ما را مشكنيد  

 

بي جهت آئينه‌ها را نشكنيد  

هر كه مجنون غم سرايي مي‌كند  

 

بيستون هم خودنمايي مي‌كند  

صحنه‌سازان را نديدن عيب نيست ؟  

 

شاخةتر را بريدن عيب نيست ؟  

خاطراتي سرخ دارد فصل سبز  

 

بر جبين زردي چرا، اي نسل سبز ؟  

ياد آن ياس و شقايقها بخير  

 

ياد مجنون ، ياد قايقها بخير  

ياد باد آن ساحل  اورندمان  

 

ياد آن سجاده و سربندمان  

بچه‌هاي كربلاي چار كو ؟  

 

خيل گردانهاي پاي كار كو ؟  

اي شلمچه ، عشق من مأواي من  

 

مدفن جاويد دست و پاي من  

همرهان رفتند و دل در قيد ماند  

 

قلب من در پاسگاه زيد ماند  

بدر و خيبر بوي مجنون داشتند  

 

 كربلاها ماية خون داشتند  

سرزمينها غرق بوي ياس بود  

 

تشنگان را مقتدا ، عباس (ع) بود  

با حسين (ع) آنان بيعت داشتند  

 

بينهايت ، معنويت داشتند  

باغبان لاله‌ها يادش بخير  

 

همنواي ناله‌ها يادش بخير  

آنكه دلها در عزايش سوختند  

 

مشت از او دستها آموختند  

پير ما  از زهر ساغر نوش شد  

 

رفت و فرزندش علم بر دوش شد  

رنج جانكاهي كه روح‌ا… ديد   

 

قامت سيد علي را هم خميد  

انفجار نور عالمگير شد  

 

سيد ما هم در اين ره پير شد  

كاش هرگز كوفه بازاري نبود  

 

يا نفوس حيدر آزاري نبود  

ترسم اين گل هم بچيند روزگار  

 

بارلاها  طي نگردد اين بهار  

اين بهار باغ را از ما نگير  

 

تا نبيند ديده ، پرچم دار ، پير  

باغ ما را از خزان فرما بري  

 

عزت افزا بر مقام رهبري  

تا خمينيت ، نشان نهضت ست  

 

نام و فرهنگ بسيجي عزت ست  

 

منبع: آتش دل، بیطرف(محزون)، فرزاد،1386، تهران ایران سبز

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده