اهداف تهاجم پیش دستانۀ نیروی هوایی عراق در آغاز جنگ تحمیلی(2)
این ژنرال نیروی هوایی ارتش بعثی عراق در رابطه با "عملیات تلافی جویانه انتقام"، روند آ ماده سازی باندها و انواع هواپیماها برای پرواز با اظهار تعجب چنین می گوید: "اقدامات مهندسی ایرانیان و فرایند آماده نمودن هواپیماهای شکاری برای انجام عملیات علیه ما بسیار عالی بود. آنها کارشان را تا شروع یورش مجدد و حمله هوایی دوم ما در همان روز و روز بعدتکمیل کرده و تعداد زیادی هواپیمای آماده برای انجام مأموریت داشتند. عصر همان روزی که ما به ایران حمله کردیم، آنها نیز به پایگاه های هوایی الشعبیه و الکوت حمله کردند"!

برابر اعلامیه شماره1 سرفرماندهی نیروهای مسلّح عراق، نیروی هوایی این کشور با حمله به هشت پایگاه هوایی: مهرآباد، تبریز، همدان، دزفول، امیدیه، بوشهر، شیراز و اصفهان، یک پایگاه هوانیروز در کرمانشاه و فرودگاه چندمنظوره اهواز و انجام192 پرانه (سورتی پروازی) بدون اینکه با تهدیدی جدّی از سوی شبکه پدافندی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مواجه گردد، عملیات خود را با حداقل تلفات (سقوط یک فروند هواپیما) و کسب یک موفقیت نسبی انجام داد. در خصوص عملیات پیشدستانه و غافل گیرانه نیروی هوایی عراق دو رویکرد متفاوت وجود دارد:

نخست این که، سامانه پدافند نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به رغم آگاهی از تحوّلات مرزی و دریافت گزارش های متقن از یک تجاوز هوایی و قریب الوقوع، ظاهراً غافلگیر شده و اقدام مؤثری علیه هواپیماهای متجاوز انجام نداد. به گفته "سرلشکر عبوسی" و اخبار جراید رسمی عراق، "خلبانان قهرمان ما همگی سالم (به جز یک مورد) به پایگاه های خود مراجعه نمودند". به علاوه در این اعلامیه فقط به سقوط یک فروند جنگنده و آسیب دیدن یک فروند دیگر اشاره شده است.

البته در این یورش، ترفند های مختلف و مخفی کاری نیروی هوایی ارتش بعثی را در حمله به ایران که شرح آن گذشت، نباید نادیده گرفت.

دوم، نیروی هوایی ارتش ج.ا.ایران اگرچه نتوانست اقدامی جدّی علیه هواپیماهای متجاوز اعمال نماید، ولی با توجه به تدابیری که به ویژه در ابعاد پدافند غیر عامل اندیشیده بود، موجب کاهش چشمگیر تلفات و صدمات به نیروها وتجهیزات خودی گردید. به گفته "سرلشکر عبوسی"، خلبانان عراقی در آن روز حتی یک فروند هواپیمای شکاری نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را در محوطه باز و جایگاه های پارک هواپیما در محل های بدون آشیانه بتونی (شیلتر) نیافتند!!

سوم، اقدامات مهندسی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در ترمیم باندهای پروازی و معابر خزش به همراه آماده نمودن هواپیماها برای دشمن غیر منتظره بود. آنها تصور نمی کردند که دسته های پروازی انتقام (البرز و آلفا-رد) با آن وضعیت آشفته بتوانند؛ حدود دو ساعت پس از یورش سراسری، به خاک عراق حمله کنند.

"سرلشکر عبوسی" در خصوص مخفی کاری نیروهای مسلّح رژیم بعثی، فرایند آماده سازی هواپیماها و باندهای پروازی و روند واکنش سریع نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران می گوید: "من و دیگر مسئولین پایگاه، 48ساعت قبل از یورش هوایی و حتی روز اجرای عملیات رزمی واقعی، از انجام قطعی مأموریت خود آگاهی نداشتیم. بنابراین در آن روز به خلبانان تحت امر خود گفتیم: گرچه مأموریت شما به ظاهر عملیاتی علیه ایران است، ولی نوعی آموزش در قالب برنامه های تعلیماتی است که ماه ها روی آن کار کرده ایم.

البته روز عملیات با خود فکر می کردم که این ممکن است مأموریتی واقعی باشد، چرا که در تمرین ها معمولاً همچون رانندگان تاکسی عمل می کردیم. به این ترتیب که موتور را روشن می کردیم، شتاب موتور را به 150 دور در دقیقه می رساند، دور موتور را کاهش می دادیم، موتور را خاموش می کردیم و بر می گشتیم و پارک می کردیم. ولی این بار به ما نگفتند؛ موتورها خاموش کنیم و به محل پارک برگردیم. به این ترتیب وقتی با دیگر خلبانان روی باند پرواز قرار گرفتیم و کسی دستور توقف عملیات را به ما نداد، فهمیدم که وارد جنگ واقعی شده ایم. وی ادامه میدهد که در پروازهای اوّل جنگ، وقتی بر فراز پایگاه های ایران رسیدیم (بر خلاف گزارش غربی ها) اثری از هواپیماهای ایران را روی زمین نیافتیم!!

این ژنرال نیروی هوایی ارتش بعثی عراق در رابطه با "عملیات تلافی جویانه انتقام"، روند آ ماده سازی باندها و انواع هواپیماها برای پرواز با اظهار تعجب چنین می گوید: "اقدامات مهندسی ایرانیان و فرایند آماده نمودن هواپیماهای شکاری برای انجام عملیات علیه ما بسیار عالی بود. آنها کارشان را تا شروع یورش مجدد و حمله هوایی دوم ما در همان روز و روز بعدتکمیل کرده و تعداد زیادی هواپیمای آماده برای انجام مأموریت داشتند. عصر همان روزی که ما به ایران حمله کردیم، آنها نیز به پایگاه های هوایی الشعبیه و الکوت حمله کردند"! این اعترافات نشان می دهد که از یک سو ارتش عراق به اهداف تعیین شده خود نائل نگشت و از سوی دیگر سامانه فرماندهی، خلبانان و سایر کارکنان غیور نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به رغم غافلگیری اوّلیه، پس از مواجهه با یورش هوایی دشمن، چنان درخشیده اند که کلیه محاسبات قبلی ارتش بعثی عراق و صدامیان را بر هم زده اند.

بنابراین در یک جمع بندی باید اذعان داشت که با وجود سوابق تجاوزهای آشکار و پنهان ارتش عراق، تقریباً کلیه پایگاه های مرزی غرب و جنوبی کشور و منطقه هوایی مهرآباد، مورد تهاجم هواپیماهای شکاری و حتی بمب افکن های دشمن قرار می گیرند و اقدام های قابل ملاحظه ای به هنگام تهاجم اولیه از سوی سامانه پدافند هوایی کشور انجام نمی گیرد. بنابراین به ظاهر، بر اساس اسناد و مدارک روی کاغذ ما از هوشیاری و آمادگی نسبی برخوردار بودیم، اما در عمل چنین نشد، به گونه ای که در تهاجم اولیه (ساعت1400 روز31 شهریور) دشمن همان طور که انتظار داشت با غافل گیری و کمترین واکنش از سوی پدافند هوایی نیروهای خودی مواجه گشت.

در این خصوص برابر اطلاعات منتشر شده، عدنان خیر الله، وزیر دفاع وقت رژیم بعثی عراق20دقیقه پس از برخاستن و یورش جنگنده های نیروی هوایی این کشور به مرزها،  پایگاه ها و برخی از شهرهای مرزی کشورمان به صدام حسین رهبر نابخرد رژیم بعثی، در حالی که چفیه قرمز رنگ بر سر داشت و نوار فشنگ به دور کمر بسته بود و وارد اتاق عملیات جنگ می شد، چنین گزارش می دهد: "سرور من جوان ها (خلبانان همگی برابر طرح قادسیه) 20دقیقه قبل پرواز کردند."

صدام پاسخ می دهد: "نیم ساعت بعد کمر ایران خواهد شکست". زهی خیال باطل!!

در این راستا اهداف "راهبرد پیروزی برق آسای" ارتش عراق به لطف الهی، رهبری پیامبر گونۀ امام راحل و پشتیبانی ملت و نیروهای مسلح ج.ا.ایران تحقق نیافت که دربخش بعدی این موضوع به تفصیل مرور و بررسی می شود. البته این غافلگیری و مظلومیت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران موجب ایجاد انگیزه و روحیه مضاعف نیروی انسانی، به ویژه در مورد خلبانان این سازمان گردید؛ و موجب شد تا فصل جدیدی در تاریخ نبردهای هوایی ایران و جهان گشوده شود. با این وجود باید اذعان داشت چنانچه در ساعت1400 روز31 شهریور ماه1359 نیروی هوایی ارتش رژیم عراق یک نیروی مسلح حرفه ای به تمام معنی بود، بی تردید دست کم می بایست پایگاه های هوایی مهرآباد، تبریز، همدان، دزفول و بوشهر را برای مدت48 ساعت از حالت عملیاتی خارج نموده و فلج می کرد. (نمکی عراقی، 121:1389)

منبع: الماس ایران، بهار1396، شماره4، سازمان حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده