خاطرات سرتیپ دوم غلامحسین دربندی(24)
فداکاری، رزم و شهادت کارکنان بهداری برای عنوان نمونه، دشمن به بیمارستان صحرایی سومار حملۀ شیمیایی کرد؛ اما شهید دکتر «احمد هجرتی» که مشغول مداوای بیمار بود، حاضر به ترک منطقه نشد. او حتی ماسک خود را روی صورت بیمار گذاشت و خود بر اثر استنشاق عوامل سمی، به شهادت رسید. یعنی پزشک ما حاضر شد شهید شود، ولی مجروح را نجات بدهد.

هنگامی که دشمن توان مقابله رودرو با رزمندگان ما را نداشت، مراکز درمانی از جمله بیمارستان های صحرایی را بمب باران می کرد؛ بمب باران شیمیایی بیمارستان صحرایی سومار، بیمارستان حضرت فاطمۀ زهرا (س) در آبادان، بیمارستان خاتم الانبیاء در سه راهی فتح نمونه هایی از این دسته بود.

زمانی که بیمارستانی در منطقه تأسیس می شد، پد بالگرد برایش می ساختند؛ به همین دلیل ایستگاه های امداد و درمان، به طور کامل مشخص و قابل شناسایی بودند و هر لحظه امکان حمله به آن وجود داشت؛ ولی پزشکان و پرستاران ما با وجود این که می دیدند هدف اصلی دشمن هستند، با فداکاری مقاومت می کردند.

فداکاری برای رزمنده ای که در خط مقدم بود و گوشش با صدای گلوله و خمپاره آشنا، کاری طبیعی بود؛ اما برای یک پزشک تحصیل کرده که می توانست در پشت جبهه و در اتاق عمل بماند تا مجروح را برایش بیاورند، آمدن به خط مقدم و سرویس دهی در پشت خط، فداکاری بزرگی شمرده می شد؛ برای عنوان نمونه، دشمن به بیمارستان صحرایی سومار حملۀ شیمیایی کرد؛ اما شهید دکتر «احمد هجرتی» که  مشغول مداوای بیمار بود، حاضر به ترک منطقه نشد. او حتی ماسک خود را روی صورت بیمار گذاشت و خود بر اثر استنشاق عوامل سمی، به شهادت رسید. یعنی پزشک ما حاضر شد شهید شود، ولی مجروح را نجات بدهد.

یکی دیگر از آن پزشکان، آقای دکتر«سید محمود علوی» جراح چشم بود که ایشان هم شیمیایی شد، ولی با فداکاری ایستاد. شهادت دکتر رهنمون در بیمارستان حضرت خاتم الانبیاء که پیش از این، به آن اشاره شد- هم نمونۀ دیگری از این فداکاری بود.

پزشکان ما فداکارانه خود را در برابر خطر قرار می دادند. شما تصویر آن رزمنده را که خمپاره در ران او خورده و منفجر نشده بود، دیده اید. وقتی او را به عقب منتقل کردند، هیچ یک از پزشکان غیر نظامی جرأت نکردند به او نزدیک شوند. در چنین شرایطی یک پزشک نظامی به نام سرهنگ دکتر «ناصر تابش» از پزشکان پایگاه هوایی دزفول، خود را در برابر خطر حتمی قرار داد و آن رزمنده را جراحی کرد. روشن است که صورت جراح در طول عمل، روبه روی خمپاره قرار داشته است. این فداکاری پزشک ما، شبیه کار خلبانی است که از هوا به دل منطقۀ دشمن رفته و آنجا را بمب باران می کند و برمی گردد.

بعدها از این اقدام شجاعانۀ آقای دکتر تابش، فیلم سینمایی «انفجار در اتاق عمل» ساخته شد و آن مجروح نیز اکنون زنده است.

تلاش پزشکان و کادر درمانی، نقش مؤثری در پیروزی های رزمندگان داشت.

منبع : منتظر، رضا، دکتر بدو، 1393، عماد‌فردا، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده