سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (52)
«ادبيات پايدارى دفاع مقدس» مفردات مو به مو خواندم من از آيات قرآن كريم من نديدم قبل بسم اللَّه شيطان رجيم *** زيباترين سروده من در شب نبرد داغ گلوله است به دل‏هاى دشمنان *** آغاز هر سخن پايان حرف جان داغ گلوله است بر قلب دشمنان

 

***

 

رگبار مسلسل مفاهيم نبرد

بر قلب دشمنان ما آرد درد

 

***

 

در آستان سنگر از پشت خاكريزى

بى‏سجده مى‏گزارم سر بر نماز جبهه

 

***

 

جايى كه خون و تركش بر آستان جان است

عاشق چه سان تواند خود را به گلرخان زد

 

***

 

كوله پشتى دلم خالى است از شور و نشاط

گوئيا از خاطرم رفته است ياد جبهه‏ها

 

***

 

آواز آب غم از دل برد ولى

امواج خشم به ساحل نمى‏رسد

 

***

 

لبيك بگفتيم و قدم پيش نهاديم

صد فتنه به پيش آمد و از راه نگشتيم

 

***

 

در شب جبهه كه آتش نقل ميدان مى‏شود

مين خورشيدى چراغ راه ياران مى‏شود

 

***

 

پاى بر مين مى‏نهيم و فكر از سر مى‏رود

هر كه از راهى به سوى كوى دلبر مى‏رود

 

***

 

در هويزه عشق معنا شد به خون

تا بخوانى خط به خط درس جنون

 

***

 

دوكوهه قدمگاه شيران روز

درى از بهشت است گويى هنوز

 

***

 

چه آبى چه خاكى چه روى هوا

به نيروى هستى بوند همنوا

 

***

 

كشيده چتر عنايت به سر دفاع مقدس

بود نجات بشر از خطر دفاع مقدس

 

***

 

هرگز مباد در سر عالم هواى جنگ

تا خون بيگناه نباشد بهاى جنگ

 

***

 

راه معراج شهادت بين حق و باطل است

حُر توانى شد اگر يك دم نظر بر حق كنى

 

***

 

شرح حال كهنه سربا زان نه خوا ندن ديدنى است

بايد آمد خط اول سوت تركش را شنيد

 

***

 

ذبح بسمل گشته را معراج جز فتراك نيست

حيرتى دارم كه نقش پاى او بر خاك چيست؟!

 

***

 

پل شدم تا بگذرى از خاكريز جان من

در خميدن‏هاى ما معراج رفتن را ببين

 

***

 

چون سبوى تشنه مى‏گردم پى آب حيات

بحرم و حسرت براى آب كوثر مى‏برم

 

***

 

از غفلتى كز هبوط آغاز مى‏كشم

عمرى است كه حسرت پرواز مى‏كشم

 

***

 

مكن شكوه از هستى لاجورد

براى خودت آفتابى بگرد

 

 

 

 

 

       
 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده