انفجار در افق
طرح مشترکی بین نیروی دریایی ارتش و سپاه به نام عملیات (تکسا2) تهیه و فرماندهان این عملیات را برای اجرا توجیه کردند، اما ما که در رده بندی اجرای این طرح بودیم از کم و کفیت قضایا اطلاعاتی نداشتیم. مأموریت اصلی این عملیات، انهدام سکوهای نفتی البکر و الامیه بود که بعد از عملیات غرور آفرین مروارید-هفتم آذر ماه1359- تا اندازه ای بازسازی شده بود. سه فروند ناوچۀ موشک انداز و تعداد زیادی از قایق های تندروی عملیات ویژه به سوی منطقۀ عملیات حرکت کردند.

ناخدایکم جانباز بیژن محمدی

بخش سوم: نجات معجزه آسا

علاوه بر مأموریت های دریانوردی که با شناور های جنگی انجام می شد به دلیل جوان بودن؛ من و همکارانم ناچار به پذیرش مأموریت های جانبی هم بودیم. از جملۀ این مأموریت ها پرواز با بالگرد برای گشت و شناسایی هدف های سطحی بود.

در یکی از این مأموریت ها در حوالی حوزه نفتی درود با اعلام وضعیت قرمز و دریافت اطلاعات مربوط به وجود بالگرد سوپر فرلون و جنگندۀ میراژ در منطقه به اجبار بایستی از ناوهای خودی فاصله می گرفتیم تا مانع اجرای آتش دشمن به سوی مان باشیم که ناگهان در این فاصله گرفتن، بالگرد به دلیل نقص فنی در آب سقوط کرد که در بین سرنشینان مدتی قریب به 10 دقیقه در بالگرد باقی ماندم  و با امداد از درگاه حق تعالی توانستم راهی را برای نجات پیدا کنم و به سطح آب بیایم.

در این مأموریت بود که یکی از کارکنان مؤمن و متعهد هوادریا دعوت حق را لبیک گفت و با شهادت خود، برگ زرین دیگری بر تاریخ سرخ شهادت افزود. زنده یاد شهید ناوبانیار تنگستانی با شهادت قهرمانانه اش عزم ما را در پیمودن راه پر افتخارش راسخ تر کرد.

در همین عملیات من نیز در آستانۀ شهادت قرار گرفتم، اما این افتخار نصیبم نشد و یا مصلحت این بود که پیام آور شهدا باشم و در ردیف جانبازان ایران اسلامی قرار گیرم. علی رغم صدمات شدید روحی و جسمی در مقابل امثال تنگستانی ها احساس حقارت می کردم.

تجهیز دوبارۀ نیروی دریایی عراق

تابستان1365 بعد از گذشت شش سال از دفاع مقدس؛ نیروی دریایی عراق با دریافت تجهیزات پیشرفته می رفت تا بار دیگر  خود را در آب های خلیج فارس مطرح کند و عوامل تقویت روحیۀ سربازان شکست خورده اش را فراهم نماید. در همین زمان فرماندهان نیروی دریایی در اندیشۀ یک طرح عملیاتی افتادند تا مانع اجرای ترفند نیروی دریایی عراق شوند.

طرح مشترکی بین نیروی دریایی ارتش و سپاه به نام عملیات (تکسا2) تهیه و فرماندهان این عملیات را برای اجرا توجیه کردند، اما ما که در رده بندی اجرای این طرح بودیم از کم و کفیت قضایا اطلاعاتی نداشتیم.

مأموریت اصلی این عملیات، انهدام سکوهای نفتی البکر و الامیه بود که بعد از عملیات غرور آفرین مروارید-هفتم آذر ماه1359- تا اندازه ای بازسازی شده بود. سه فروند ناوچۀ موشک انداز و تعداد زیادی از قایق های تندروی عملیات ویژه به سوی منطقۀ عملیات حرکت کردند. به منظور جلوگیری از افشای اطلاعات در مورد جابه جایی و تحرک نیروها به همۀ یگان های شناور دستور العمل سکوت رادیویی و خاموش کردن رادار و سایر دستگاه ها صادر شد.

 در زمان پیش بینی شده به چهار مایلی سکوها رسیدیم. سکوها زیر گلوله باران نیروهای خودی می لرزید. عراقی ها روی سکوها به وحشت افتاده بودند در رزمایش ها و تمرینات آموزشی قبلی شلیک بیش از20تیر از یک توپ با اشکال مواجه می شد، ولی در این عملیات بیش از یکصد گلوله از یک توپ شلیک شد و هیچ گونه اشکالی به وجود نیامد.

بعد از گلوله باران سکوها، نیروهای عملیات ویژه تکاوران، سکوی نفتی البکر و نیروی دریایی سپاه سکوی الامیه را تصرف و اقدام به تخلیۀ اسرای عراقی کردند.

عدم امکانات کافی و عدم پشتیبانی به موقع آمادگی و پوشش هوایی، نیروهای خودی را وادار به ترک سکوها و مراجعت به پالیگاه مادر کرد. در همین راستا و به منظور پدافند آبراه خور موسی و منابع راهبردی سه فروند ناوچۀ کلاس پیکان به مدت چهار روز در بندر امام مستقر و پس از برقراری آرامش نسبی، سالم به پایگاه خود باز گشتند.

منبع: آب و آتش، موسوی، سید جلال،1388، ادارۀ عقیدتی سیاسی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، نشرآجا

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده