پرسش و پاسخ هفته
چرا ایران آتش­بس­های پیشنهادی با عراق را نمی­پذیرفت؟ پاسخ زیر بر اساس نظرات تعدادی از پیشکسوتان و اساتید معارف جنگ شهید صیاد شیرازی به این پرسش ارائه شده است، آیا شما بازدید کنندۀ عزیز به ویژه محققین و پژوهشگران و پیشکسوتان گرانقدر عرصۀ دفاع مقدس این پاسخ را تأیید می کنید؟ یا شاید نظر تکمیلی یا نظر دیگری دارید، در هر صورت خوشحال می شویم اگر نظر خود را در ذیل همین مطلب درج نمائید تا برای استفادۀ دیگران منتشر نمائیم

در بحث­های گذشته دلایلی ذکر شد. نکته خیلی مهم که در اینجا به آن اشاره می­شود، این است که اساساً رژیم عراق رژیم قابل اعتمادی نبود. صدام مردی نبود که از لحاظ سیاسی بشود به او و حرف­هایش اعتماد کرد. برای ما آتش­بس بدون عقب­نشینی کامل عراق از سرزمین­های اشغالی اصلاً مفهوم نداشت و قابل قبول نبود، زیرا با حضور عراق در سرزمین ما هرگونه مذاکره بعد از آتش­بس به نفع عراق تمام می­شد.

آتش­بسی که عراق مطرح می­کرد یک فریب بیشتر نبود و همیشه منافع خودش را درنظر می­گرفت، نه پایان شرافتمندانه جنگ را. این بود که آتش­بس­های پیشنهادی عراق مورد موافقت قرار نمی­گرفت و جنگ ادامه پیدا می­کرد. ایران همیشه سعی می‌کرد نسبت به عراق دست بالا را داشته باشد، زیرا کوچکترین نقطه ضعف ما مورد سوء استفاده دشمن قرار می­گرفت. اما مسئله بی­اعتمادی ما به صدام موقعی برای همه ثابت شد که بعد از پذیرش قطعنامه از طرف ایران در 27 تيرماه 1367، عراق دوباره به ما حمله کرد و سرزمین­های ما را که قبلاً گرفته بود و ما در عملیات­های مختلف آنها را پس گرفته بودیم، اشغال کرد و تعداد زیادی اسیر از ما گرفت.

این در حالی است که قطعنامه 598 را قبل از ما، عراق پذیرفته بود و خودش هم دنبال اجرای آن بود. لذا بعد از پذيرش قطعنامه بود که عراق مجدداً تا 12کیلومتری اهواز پیشروی کرد. از آن طرف تا عین­خوش و نزدیک پل کرخه نفوذ کرد و چیزی نمانده بود که دوباره خرمشهر را اشغال کند که با مجاهدت رزمندگان ما دوباره این مناطق بازپس گرفته شد.

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده