عملیات والفجر2
بخش سوم: وقوع نبردهای سنگین و خونین بررسی پیام بالا نشان میدهد که در روز اول عملیات پیشروی نیروهای ایران تا حدود 5/2 کیلومتری خط مرز بوده و خط سبز در غرب خط عمومی تپه کینک، روستای میوتان، دامنه غربی کوه سه کانیان قرار داشته است. ارتفاعات کینک که 2597 بلندی داشت و با شیب تندی به طرف جنوب سرازیر ميگردد و با اشغال آن تمام جاده تمرچین تا روستای زینو و ارتفاعات جنوبی آن در میدان دید نیروهای ما قرار گرفت . دیده بانان توپخانه يگانهای خودی توانستند آتش توپخانه به نقاط حساس در ارتفاعات رایات و روستای زینو در شش کیلومتری غرب خط مرز هدایت کنند و ادامه عملیات را به سمت غرب تسهیل نمایند

قرارگاه مالک اشتر خلاصه جریان نبرد در بعد از ظهر روز 30 تیرماه را چنین گزارش داد:

در ساعت 1320آتش توپخانه خودی به حوالی رایات روانه شد و یک پارک موتوری يگان‌های عراق که بیش از 50 خودرو در آن مستقر بود به آتش کشیده شد. گردان ابوذر سپاه پاسداران یک پایگاه دشمن را تصرف کرد و 8 نفر از افراد عراقی را به اسارت گرفت . در ساعت 1800 آتش توپخانه به حوالی روستای شیوه رش اجرا گردید و به مواضع دشمن خسارات سنگینی وارد شد. گردان 105 مکانیزه – از عناصر لشکر 92 زرهی که زیر امر تیپ 2 لشکر 77 پیاده بود- در احتیاط قرارگاه مالک اشتر است و طبق طرح در شب جاری وارد عمل خواهد شد. يگان‌های قرارگاه مالک اشتر  به تلاش برای تکمیل مأموريت خود ادامه می‌دهند.

 

با توجه به پیام بالا، طرح قرارگاه مالک اشتر در پایان روز 30 تیر ماه -دومین روز نبرد- آن بود که یک حمله شبانه دیگر اجرا کند و ارتفاعات شمال و جنوب مشرف به جاده اصلی را تصرف نماید. این حمله از ساعت 24 آغاز و با شروع روز 31 تیر ماه يگان‌های قرارگاه مالک اشتر  در شمال و جنوب جاده اصلی به پیشروی به سمت غرب ادامه دادند. خلاصه این عملیات را قرارگاه مالک اشتر  چنین اعلام کرد:

از ساعت 24 روز 30 تیر ماه مرحله دوم عملیات والفجر2 آغاز شد. يگان‌هایی از تیپ سیدالشهدا(ع) با موفقیت هدفهای خود را در حوالی بند رایات تصرف کردند و یک واحد تلفیقی از عناصر تیپ 2 لشکر 77 و تیپ المهدی(عج) لشکر نجف در محور عمومی کینک شیوه رش زينو حمله کردند و پایگاههای باقیمانده دشمن در این منطقه را تصرف کردند . دو یگان حمله ور شمال و جنوب جاده برای انجام عملیات الحاق با یکدیگر به تک ادامه دادند. تا ساعت 8 روز 31 تیر ماه قسمتی از جاده حاج عمران از روستای شیوه رش تا زینو در سمت شمال در کنترل نیروهای ایران قرار گرفت. ولی هنوز قسمتی از جاده بین گمرک میوتان تا شیوه رش در کنترل دشمن مي‌باشد. در این مرحله از نبرد گردان 153 پیاده لشکر 77 وارد عمل گردید. همچنین گردان 105 مکانیزه لشکر 92 زرهی پوشش جناح راست (شمال غرب ) را بر عهده گرفت. در ساعت 6 صبح با دو فروند بالگرد 214 دو قبضه خمپاره انداز با خدمه مربوط و مهمات به منطقه تیپ ویژه شهدا حمل شد و دو فروند بالگرد مسلح کبرا آنها را اسکورت کرد. آتش توپخانه خودی بر روی مواضع دشمن به نحو موثر اجرا گردید و خساراتی وارد ساخت. تلاش يگان‌های قرارگاه مالک اشتر برای تصرف هدفهای بعدی و تلاش يگان‌های نامنظم قرارگاه برای قطع محورهای مواصلاتی دشمن و وارد کردن ضربات به ستونهای تدارکاتی وی ادامه دارد.

 

 

با توجه به متن گزارش بالا در مرحله دوم عملیات، نیروهای حمله ور موفق شدند ارتفاعات طرفین جاده اصلی را در غرب روستای شیوه رش تحت کنترل خود درآورند، ولی هنوز قسمتی از نیروهای باقیمانده دشمن به مقاومت ادامه مي‌دادند.

در گزارش‌هاي ارسالی به نیروهای نامنظم اشاره شده بود كه طبق یک گزارش ارسالی از قرارگاه مالک اشتر، این واحد به نام کمبا 11 نامیده مي‌شد، مجموعا 1500 نفر عضو داشت که 400 نفر آن در اطراف محور اصلی حاج عمران ، 700 نفر در اطراف محور کهنه لاهیجان (کوه هوا برخلا) به سمت غرب و 400 نفر دیگر در منطقه آلواتان فعالیت داشتند.

تلاش رزم آوران فداکار دلیر ایران اسلامی برای وصول به اولین هدف که تصرف پادگان حاج عمران عراق بود، در نبردهای روز 30تیر ماه به نتیجه مطلوب نرسید و رزمندگان قرارگاه مالک اشتر متشکل از عناصر ارتش و سپاه پاسداران و بسیج موفق شدند، در ساعت 20 روز 31تیر ماه با یک نبرد شدید نیروهای دشمن را در حوالی پادگان حاج عمران در هم شکسته و آن را تصرف نمایند و منطقه را تا غرب ارتفاعات زینو تحت کنترل درآورند.

تصرف پادگان حاج عمران عراق از آن نظر حائز اهمیت بود که در طول مدت زمان قریب به سه سال جنگ اولین منطقه مسکونی حائز اهمیتی بود که به تصرف نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در می آمد. زیرا تا آن موقع در نبردهای مرزی و برون مرزی نیروهای ایران موفق به تصرف یک شهر و یا منطقه مسکونی مهمی در خاک عراق نشده بودند. فقط در عملیات محرم، سه پاسگاه مرزی عراق – شرهانی، زبیدات ، ابوغریب- به تصرف نیروهای ایران درآمده بود. بنابراین سقوط یک پادگان نظامی عراق به دست نیروهای ایران طبعاً انعکاس قابل ملاحظه‌ای  در ارتش عراق داشت و مي‌توانست سرآغاز تهدیدهای مهمتری علیه ارتش عراق باشد . همچنین بازتاب جهانی آن به مراتب گسترده تر بود.

در گزارشی که قرارگاه مالک اشتر درباره تصرف پادگان حاج عمران داد، اضافه کرد که جاده اصلی تا زیر ارتفاعات زینو در کنترل نیروهای ایران است و نبرد برای تصرف هدفهای دیگر همچنان ادامه دارد . در این مرحله از نبرد به گردان های 3 و 5 تیپ 91 و گردان کماندو ابوعیبده، یک گروهان از تیپ 65 نیروی مخصوص و دو گروهان از تیپ 98 پیاده عراق تلفات سنگینی وارد شد و جاده تمرچین- جنوب میوتان تا جنوب رایات از وجود نیروهای دشمن پاکسازی گردید . اطمینان خاطر از این موفقیت به قدری بود که همان شب قسمتی از عناصر تدارکاتی يگان‌های رزمنده در پادگان حاج عمران مستقر شدند و بدین طریق مشکل تدارکاتی يگان‌های خودی کاهش فوق العاده ای پیدا کرد و برای اطمینان از تأمین منطقه هدف، ارتفاعات بند رایات در غرب پادگان حاج عمران به صورت مواضع پدافندی مستحکم آرایش گردید.

لازم به یادآوری است که نبرد روز 31 تیر ماه از شدیدترین نبردهای عملیات والفجر2 بود، زیرا در این روز نیروهای هر دو طرف تلاش مي‌كردند دیگری را از صحنه نبرد خارج سازند . بر این اساس نیروهای دشمن نیز تلاش زیادی برای عقب راندن نیروهای ما از مناطق اشغالی به کار بردند و گردان 129 پیاده لشکر 77 را محاصره کردند و تلفات سنگینی به آن وارد ساختند که شامل 7 نفر شهید و 46 مجروح و 45 مفقودالاثر بود. بالگردها و هواپیماهای دشمن در این روز فعالیت شدیدی داشتند و یک فروند از بالگردهای دشمن منهدم گردید.

در نبرد این روز، مصرف مهمات سلاح سنگین يگان‌های تیپ 2 لشکر 77 شامل 1435 خمپاره از انواع مختلف ، 1050 گلوله توپ 105 میلیمتری ، 935 گلوله تفنگ 106 میلیمتری ، 400 خمپاره 81 میلیمتری بود و این مقدار مهمات مصرف شده بیانگر یک نبرد شدید مي‌باشد . لازم به یادآوری است که تیپ 2 لشکر 77 قسمتی از يگان‌های  وارد عمل شده در این منطقه نبرد بود.

با تصرف پادگان حاج عمران و متلاشی شدن خطوط دفاعی دشمن در اطراف محور تمرچین – حاج عمران، نیروهای دشمن به کلی منهدم یا مجبور به عقب‌نشینی  به سمت غرب شدند و امکان پیشروی نیروهای ایران به غرب افزایش یافت. بدین جهت در ادامه نبرد در همان شب نیروهای ایران به موفقیتهای بیشتری دست یافتند. ارتفاعات رایات و پادگان نظامی واقع در آن را تا صبح اول مرداد از وجود نیروهای دشمن پاکسازی کردند  و دشت زینو را تحت کنترل درآوردند . در نبرد روز 31 تیر ماه یک فروند هواپیمای ایران در منطقه تحت کنترل نیروهای ضدانقلاب سقوط کرد که از سرنوشت خلبآنان آن در ابتدا اطلاعی در دست نبود، بعد معلوم گردید این هواپیما در اطراف محور مهاباد – سردشت سقوط کرده و خلبآنان آن به اسامی سروان هادی و ستوانیکم غلامحسینی به دست گروهکهای ضدانقلاب اسیر شده اند. رادیو کردستان اعلام کرد ستوان غلامحسینی به شدت مجروح شده است ولی سروان هادی به شهادت رسیده بود.

گفتیم که نیروی هوایی دشمن در تمام مدت این عملیات به شدت فعالیت داشت. در یکی از حملات هوایی دشمن که به منطقه عقب میدان نبرد در حوالی پیرانشهر اجرا گردید، پست امداد پزشکی مورد اصابت بمبهای دشمن قرار گرفت که بر اثر آن دکتر کاظمیان و پزشکیار میرتقی شهید و سه پزشکیار مجروح شدند . در میدانهای نبرد نیز تلفات سنگینی به نیروهای ما وارد شد که آمار گزارش شده شامل؛ 10 شهید و 309 مجروح بود و در مقابل از نیروهای دشمن نیز علاوه بر صدها کشته و مجروح تعداد 111 نفر به اسارت درامدند که شامل 2 افسر ، 33 درجه دار ، 53 سرباز و 23 غیرنظامی بودند . روز 31 تیر ماه و سومین روز نبرد والفجر2 با حوادث خونین ولی موفقیت آمیزی به پایان رسید. خلاصه حوادث مهم این روز را فرمانده قرارگاه مالک اشتر چنین گزارش داد:

فرماندهان گروهانهای ابوذر و امیرالمومنین(ع) تیپ 33 المهدی(عج) در این روز به شهادت رسیدند . پایگاه دشمن در شمال روستای زینو به تصرف رزمندگان ما درآمد . یک گروهان از گردان 122 پیاده که روز 29 تیر ماه در ارتفاعات کینک به یک پایگاه دشمن حمله کرده و متحمل تلفات سنگینی شده بود، بازسازی گردید . همین گروهان در 30 تیر ماه با 50 درصد استعداد خود مجددا وارد عمل شد و موفقیت قابل ملاحظه‌ای  به دست آورد.

 تیپ ویژه شهدا با تلاش زیاد و تحمل تلفات، دو پایگاه دشمن را تصرف کرد. پایگاههای دشمن که در جنوب زینو بودند و پادگان حاج عمران را تامین مي‌كردند  در ساعت 21 به تصرف رزمندگان ما درآمدند و جاده فرعی از سه راهی خلان تا روستای زینو در کنترل نیروهای ما قرار گرفت. نیروهای دشمن تلاش کردند کنترل محو تمرچین – حاج عمران را مجددا به دست آورند، ولی موفقیتی به دست نیاوردند و کنترل کامل محور حاج عمران زینو در دست نیروهای ایران قرار گرفت . این امر بعد از تصرف دهانه رایات در ساعت 2014 و سقوط پادگان حاج عمران در ساعت 2030 بود. نتیجه نهایی آن که آبادی های شیوه رش و زینو و ارتفاعات رایات مشرف به حاج عمران و دربند به تصرف رزمندگان ما درآمد و اکنون نبرد در ارتفاعات مشرف به دربند، همچنان ادامه دارد.

در روز یکم مرداد ماه 1362 تلاش نیروهای خودی صرف تحکیم مناطق تصرفی گردید و رزمندگان ما تلاش کردند با تحکیم مناطق اشغالی در حوالی دربند در غربی ترین قسمت منطقه نبرد، موقعیت تمام منطقه تصرف شده در خاک عراق را مستحکم سازند. اما آمار تلفات نشان مي‌دهد که آتشهای پشتیبانی دشمن در منطقه نبرد فوق العاده شدید شد و تلفات سنگینی به بعضی از يگان‌های ما وارد ساخت. به نحوی که طبق گزارشات ارسالی فقط گروهان اعزامی از گردان 122 پیاده 27 نفر شهید و 47 زخمی داشت و یک گروهان از گردان 153 پیاده نیز 5 نفر شهید 14 زخمی و 21 نفر مفقود داشت .

 در یک آمار کلی؛ تلفات روز 31 تیر واحدهای ارتشی 23 نفر شهید و 45 مجروح و در روز اول مرداد ماه تعداد 10نفر شهید و 83 زخمی گزارش گردیده است. بعد از سقوط پادگان حاج عمران عراق و تسلط نیروهای ایران بر ارتفاعات غربی آن پادگان، نیروهای دشمن موقتاً از بازپس گرفتن آن منطقه از نیروهای ایران ناامید شدند و تلاش اصلی خود را بر شدت دادن آتشهای توپخانه و خمپاره انداز قرار دادند. نیروهای ایران نیز تلاش کردند هر چه بیشتر مواضع مستحکمی در مناطق اشغالی تهیه کنند  و آماده برای مقابله با پاتکهای دشمن باشند.

از جمله اقداماتی که در این باره صورت گرفت اعزام گردان 132 پیاده لشکر 64 به منطقه نبرد بود که در روز دوم مرداد ماه انجام شد. این گردان قسمتی از مواضع پدافندی را در منطقه دربند اشغال کرد. لازم به یادآوری است که در تمام مراحل این نبرد، یگان هوانیروز بسیار فعال بود و در این فعالیت ترابری افراد از منطقه عقب به جلو و تخلیه مجروحین از جلو به عقب از تلاشهای عمده این یگان بود، به نحوی که فقط در روز دوم مرداد ماه 41 پرواز ترابری هوایی انجام داد و مدت پرواز رزمی آن یگان نیز در این روز 10 ساعت  بود. به طور کلی در دوم مرداد ماه نبرد اصلی، بیشتر به صورت تبادل اتش بود و مقدار مصرف مهمات  تیپ 2 لشکر 77 نشان مي‌دهد که تبادل اتش بسیار شدید بود. چنانکه طبق آمار ارائه شده مصرف مهمات در آن روز: تفنگ 106 میلیمتری 245 گلوله، مینی کاتیوشا 107 میلیمتری 120 گلوله ،خمپاره  انداز 120 میلیمتری 80 گلوله ، خمپاره انداز 81 میلیمتری 275 گلوله بوده است.

توپخانه و هواپیماهای دشمن نیز متقابلا فعال بودند و هواپیماهای عراق 19 پرواز رزمی علیه نیروهای خودی اجرا کردند.

از جمله اقدامات فعال دشمن در این روز پیاده کردن افراد به وسیله بالگرد در منطقه نبرد بود. در روز سوم مرداد ماه نیز صحنه نبرد بیشتر شاهد آتش توپخانه‌ها و خمپاره‌اندازهای طرفین بود و در نبرد رویاروئی فقط نیروهای عراق تلاش مي‌كردند یک موضع نیروهای ایران را که در خط مقدم منطقه نبرد در ارتفاع 1885 بود بازپس بگیرند . ابتدا موفق به این امر شدند ولی بعداً نیروهای ایران بار دیگر نیروهای عراق را به عقب راندند و بر  منطقه مسلط شدند.

برتری هوایی در آن منطقه همچنان در دست نیروهای عراق بود و هواپیماهای دشمن تمام منطقه نبرد را تا پیرانشهر تحت کنترل خود داشتند و با بمب و راکت به نیروهای ما حمله مي‌كردند و مناطق غیر نظامی را نیز هدف قرار مي‌دادند. چنانکه تأسیسات شهری پیرانشهر و آبادی کهنه لاهیجان از جمله مناطقی بودند که بمباران شدند و 6 نفر شهید و 4 نفر زخمي‌گرديدند. گرچه در روز سوم مرداد ماه نیروهای ما تلاش آفندی نداشتند و دشمن نیز فقط در منطقه دربند تلاشی انجام داد ولی تلفات نیروهای خودی بر اثر آتش دشمن زیاد بود. به نحوی که فقط واحدهای نظامی 6 نفر شهید و 75 نفر زخمی داشتند. قطعا تعداد تلفات يگان‌های سپاه پاسداران بیش از این حد بود.

از غروب روز سوم مرداد ماه میدان نبرد حاج عمران بار دیگر شاهد فداکاری رزمندگان ما بود. در اجرای یک مأموريت آفندی که طی دستور جزء به جزء شماره 4 به تیپ امام حسین(ع) داده شده بود، عناصر این تیپ در شب سوم به چهارم مرداد ماه به مواضع نیروهای دشمن حمله کردند و سه پایگاه  دشمن را تصرف کردند. اما در روز 4 مرداد ماه نیروهای دشمن پاتک کردند و در نتیجه آن علاوه بر آن که آن سه پایگاه را از نیروهای ایران بازپس گرفتند، دو پایگاه دیگر را نیز که قبلا به تصرف نیروهای ایران درآمده بود بار دیگر اشغال کردند  و یگان ایرانی مستقر در آن پایگاه ها را به عقب راندند.

بنابراین در روز چهارم مرداد ماه موفقیت نسبی از آن نیروهای عراق بود و تلفات نیروهای ایران در این روز قریب به دو برابر روزهای قبل بود. به طوری که فقط از يگان‌های ارتشی 19 نفر شهید و 117 نفر مجروح شدند . این تعداد تلفات خود بیانگر نبرد بسیار سخت مي‌باشد. زیرا باید توجه داشت که در این نبرد نیز مانند نبردهای دیگر تلاشهای آفندی بیشتر به عهده نیروهای سپاه پاسداران و بسیج بود و اغلب تکها را آنها اجرا مي‌كردند. چنانکه در نبرد روز جاری نیز طبق مفاد دستور جزء به جزء شماره 4 تیپ امام حسین(ع) اجرا می‌کرد و اگر یگان ارتشی همراه این تیپ بوده باشد، قطعاً به صورت یگان جزء بوده، با توجه به انگيزه روح شهادت طلبی و ایثار و عشق به پیروزی قطعی که در افراد سپاه پاسداران و بسیج بود، آنها تا حدودی بی‌مهابا و بدون توجه به خطرات خود را به صفوف دشمن می زدند .

این امر سبب افزایش تلفات آنان مي‌گرديد البته منظور از بیان این مطلب آن نیست که افراد ارتشی فعال نبودند، بلکه آنها نیز در حد مأموريت و تعداد افراد خود تلاش مي‌كردند . این امر در یک گزارش آماری قرارگاه مالک اشتر كه درباره تلفات پرسنلی از اغاز عملیات والفجر2 در 28 تیر تا یایان روز 4 مرداد ماه گزارش داده است مشخص مي‌گردد. طبق این آمار جمع شهدای يگان‌های ارتشی شرکت کننده 75 نفر شهید و 489 مجروح بوده است. شهدای يگان‌های سپاه پاسداران و بسیج نامشخص بوده ولی مجروحانی که به پستهای امدادی و منطقه عقب تخلیه گردیده بودند 1257 نفر بوده است. در این نبرد به طور نسبی تعداد اسرای دشمن چندان زیاد نبود و جمعا 120 نفر: شامل 2 افسر 22 درجه دار و 95 سرباز عراقی بوده است.

 در روز 5 مرداد ماه، نیروهای دشمن آخرین تلاش خود را برای عقب راندن نیروهای ایران از منطقه غرب حاج عمران به کار بردند و برای این منظور نیروهای تقویتی تازه نفس از راه زمین وارد منطقه نبرد کردند . علاوه بر نیروهای منظم ارتش عراق، نیروهای نامنظم طرفدار حکومت عراق نیز در این منطقه نبرد فعال شدند . افراد عشایر کرد طالبانی – آن موقع مخالف ایران بودند- به طور پراکنده به نیروهای ایران حمله کردند و خساراتی وارد ساختند.

در جریان نبرد روز پنجم مرداد ماه یکی از يگان‌هایی که در خطر جدی قرار گرفت گردان 129 پیاده لشکر 77 بود که در خط مقدم منطقه نبرد قرار داشت. موضع این گردان به وسیله نیروهای عراق محاصره شد و احتمالا در این محاصره افراد کرد طالبانی مخالف ایران نیز شرکت داشتند . همچنین مواضع گردان 132 پیاده در ارتفاعات رایات مورد هجوم نیروهای عراقی قرار گرفت، ولی با آتش توپخانه حمله دشمن دفع گردید. محاصره گردان 129 پیاده مشکلاتی برای نیروهای خودی به وجود آورد و قرارگاه مالک اشتر مجبور شد تلاش عمده خود را متوجه رها کردن آن گردان سازد.

اما این امر تلاشهای پیگیر رزمندگان ما را متوقف نکرد و قرارگاه مالک اشتر طی دستور جزء به جزء شماره 5 به قسمتی از يگان‌ها دستور داد؛ به پیشروی به سمت غرب و تصرف هدفهای دیگری در عمق خاک عراق در اطراف رواندوز ادامه  دهند . بر مبنای این دستور نیروهای ایران از ساعت 2300 روز 5 مرداد ماه بار دیگر به حرکت درآمدند. شاید یک هدف از این تلاش عقب راندن دشمن یا درگیر کردن او در منطقه دیگر و شکسته شدن حلقه محاصره گردان 129 پیاده بود.

متأسفانه جزییات این نبردهای خونین در مدارک در دسترس درج نشده بود. ولی در بررسی خاطرات رزمندگان چنین نشان مي‌دهد که این برهه  از زمان عملیات والفجر2 از جمله حساس ترین مراحل این نبرد بود. زیرا یک گردان پیاده ایران که در طول این مدت هشت روز نبرد مداوم، فداکاریها و جان بازیهایی کرده و در به دست آوردن پیروزی این نبرد سهمی به خود اختصاص داده بود، اکنون در شرف انهدام کامل بود . از ساعت 1400 روز 6 /5/1362 ارتباط آن گردان با رده های بالاتر قطع شده بود، فقط یک دسته از عناصر آن گردان با تیپ ارتباط داشت.

چنین به نظر می رسد که در این لحظات ، وضعیت بحرانی برای نیروهای خودی به وجود آمده بود  . برای حل مشکلات، تعدادی از فرماندهان  و افراد مسئول قرارگاه مالک اشتر و فرمانده تیپ 2 لشکر 77 به حالت اضطراری در ساعت 22 روز 6 مرداد ماه شخصا به منطقه درگیری رفتند تا از نزدیک وضعیت را بررسی کنند و راه حلی برای دفع پاتکهای دشمن به ویژه در منطقه گردان 129 پیدا نمایند. زیرا دشمن در جریان روز 6 مرداد ماه تلاش کرد نیروهای ایران را در ارتفاعات کدو و 2519 محاصره و نابود سازد . چنانچه اقدام جدی و سریع به عمل   نمی آمد، احتمال موفقیت دشمن وجود داشت، و چنانچه يگان‌های خط مقدم منطقه نبرد شکست می خوردند و به حالت عقب‌نشینی در می آمدند امکان داشت اختلال و بی نظمی در تمام منطقه نبرد به وجود آید و نتیجه نثار خون صدها شهید و بیش از 1500 مجروح به هدر رود.

چنین به نظر می رسد که در تمام طول شب ششم به هفتم مرداد ماه برتری نسبی با دشمن بود و نیروهای دشمن با تقویت فوق العاده که مدام افزایش می یافت، تلاش مي‌كردند فشار بر نیروهای ایران را در جنوب محور اصلی افزایش دهند و آنها را به عقب‌نشینی  وادار سازند. این تلاش دشمن تا ساعت 0630 روز 7 مرداد ماه ادامه داشت. ولی نظر به این که مناسبترین نقاط پدافندی در دست نیروهای ایران بود، نیروهای دشمن موفق نشدند آنها را از مواضع خود عقب برانند، گرچه تلفات سنگینی به آنان وارد کردند.

طبق گزارشاتی که از خط مقدم می رسید؛ نیروهای ایران نیز متقابلا بر تلاش خود افزوده بودند . در جریان نبردهای روز 6 مرداد ماه تعدادی از پایگاه های دشمن را تصرف کرده و در منطقه فعال نبرد که منطقه گردان 129 در ارتفاعات کدو بود موفق شدند، تعدادی از بالگردهاي دشمن را در حال پیاده کردن نیرو منهدم سازند که این تعداد هفت فروند گزارش شده بود. نیروی هوایی دشمن نیز همچنان فعال بود و برتری هوایی را در دست داشت و ضمن تأمین پرواز بالگردها مواضع نیروهای ما را بمباران می‌کرد و حتی خبر از بمباران شیمیایی نیز گزارش شد.

در این بمبارانهای دشمن یک انبار مهمات توپخانه کاتیوشا مورد اصابت قرار گرفت و تعداد 400 موشک کاتیوشا منهدم گردید که در آن موقع برای نیروهای ما بسیار ارزش داشت ، البته متقابلاً خبر رسید که یک فروند هواپیمای دشمن به وسیله موشک زمین به هوای سهند 3 سرنگون گردید.

 

منبع: نبردهای سال های 1361 و 1362، حسینی، سید یعقوب، 1389، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده