سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (29)
غزل‏ها غزل‏ها «ادبيات پايدارى دفاع مقدس» تپه 120 لشگر هفتاد و هفت يادش بخير يــاد آبـادن و ارونـد و جفير از حسن بايد كنم يادى دگر آن غـــلام عاشــق بى‏پا و سر او كه بد همسنگرم در صد و بيست نقطه شير داغ تركش ياد كيست؟

  توى معبر ماند تن آن نازنين

   بعـد آن تـك و هجـوم آتشين

  باز بايد راز خود افشاء كنم

   عقـده سـربستـه دل واكنم

  خاطــري تا بـازگويم از نبرد

    در ميان خاك و خون باروت و گرد

  نيـز يـار ديگـري دارم بياد

   آن دليـر عاشـق و مرد جهاد

   ديدم او را پخته فهم و خوش مرام

   ساعـي و دانـا دل و اهـل كرام

   هيچ كم و كاستـي در وي نبود

   جـرأت او عـزم جزمـم را فزود

   ناگهان تيري به فرق او نشست

     همچو" اسماعيل" "سعيد" عشق گشت

  بازگوى اى فرمنش حداد كو

   آن رســول عالـم استاد كو؟

   دارخوين با خون او رنگين شده

   خاك آرى دشت عطر آگين شده

   شرح چون بنمايم از اخلاق او

   جـرأت و ايثـار و از اشفاق او

   كى زبان را يارى تعريف اوست

   اين قلم را عاجز از توصيف اوست

   مجتهـد عــارف دليـر و باصفا

   چون رياحى عارى از ريب و ريا

   فاتــح ديــگر كه آذرفـر بود

   شيـر شـرزه مالـك اشتر بود

   حيدرى كه طرح او جانانه بود

   يا اسدالله به عزمش مى‏فزود

   الفرض اين قصه‏ها دافوس نيست

   شعله ره نيست، بى‏فانوس نيست؟!

   زورق دل مانده در گرداب راه

   ساحل وصلى نما اى خضر راه

   عاصيم استغفرالله بر لسان

   ذكر حق گويم تو در قربم رسان

دو بال كوچ من از شانه روي خاك افتاد       شهيد پر زد و برخاك ره پلاك افتاد

منم كه ماندم و منزل رسيد بي‌ترديد؟!       كسي كه در سفر عشق سينه‌چاك افتاد

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده