سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (22)
چهارانه - ادبيات پايدارى دفاع مقدس دو بيتى‏ها بيدلى‏ها... دلم از عشق «بيدل» بيدلى شد عبيـرآميـز با ذكـر على شد بگير از حيرت بيدل چراغى كه چون آيينه، جانم صیقلی شد چه گويم حيرت آهنگ دل من شرر پرداز و شبرنگ دل من بيــا بشنـو تـو از آيينـه آواز كه از غلفت دلم تنگ دل من دل مـن حسـرت پـرواز دارد چو بيدل حيرت اعجاز دارد

      پــر آيينــه طاووس شـوقم

      مـژه بـر بـال هند راز دارد 

 

   چو شعله سوختم در پيچ و تابت

   كويـــرم تشنـه‏اى هستم سرابت

   به قـــول بيـدل حيـرت چشيده

   به جانــم ريـز نيـمى از حبابت

 

   بيدل، سخننت چراغ راهم گشته

   آيينــه راز صبـحــگاهم گشته

   مانند حباب كز وسط نيمه شود

   چون يوسفى در ميان چاهم گشته

 

   نه خانه نه انديشه ديوارى نيست

   آيينه پر است و چشم بیداری نيست

   از شاهـد نانمـوده رخسار بپرس

    جز چشم غرلخوان رخش يارى نيست

 

   در بحر غزل زورق اندشه تويى تو

   آيينه تحقيق جنون پيشه تويى تو

   فيـضى و كريــم خبـر، راز معانى

   فطرت به محيط و نفس شيشه تويى تو

 

 

 

حضرت دو بيتى

   به نام هستى باب دو بيتى

   سرود حضرت ناب دو بيتى

   بيا تا چشمهاى خود بشوييم

   براى ديدن خواب دو بيتى

 

مرگ و حيات

   دلم از غصه پائيز و حزين است

   تو گويى رسم دنيا اينچنين است

   كه تا جا گرم كردى گويدت خيز؟!

   اگر چه جاى تو چرخ برين است

 

   

كهن سرباز

   من از زاگرس نشينان زمينم

   همــانند عقـابى تيـز بينم

   به دريـا و زميـن و آسمـانها

   كهن سربازى از فتح المبينم

 

 

حُر زاگرس

   دلامون صاف و ساده لُرلُره

   دلير و با وقار و حُر حُره

   ابوالفضلى نداريم بخل و كينه

   خدايى كر زاگرس كُركُره

 

   پرستوى دلم تا ناكجا رفت

   ز فرش خاك تا عرش خدا رفت

   به اوج قله قاف شهادت

   چنان منصور تا دار فنا رفت

 

 

خط پرواز

   دل هاشم دل جانباز عشق است

   شهيد و شاهد دمساز عشق است

   اگر چه بال و پرهايش شكستند

   خـط پرواز او اعجـاز عشق است

 

   

فصل شقايق

   رازى ز گذشتن دقايق دارى

   داغى ز چشيدن حقايق دارى

   هاشم دمى از شهيد جانباز بگو

   زان قصه كه از فصل شقايق دارى

 

 

 

 

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده