سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (21) – چهارانه
بسمل عشق وحوش و جن و انسان گريه مى‏كرد گل و خار بيابان گريه مى‏كرد يقيناً گفته‏اند بر بسمل عشق تمام عرش يزدان گريه مى‏كرد

   

رستاخيز طبيعت

   بهار خرم آمد غنچه خنديد

    درخت سيب و به آلوچه خنديد

   تو گويى جشن رستاخيز برپاست

    زمين و آسمانِ كوچه خنديد

 

زليخاى نگاه

   دلم از هجر تو شد پاره پاره

    مدام از چشم مى‏بارد ستاره

   زليخاى نگاهم زعشق يوسف

    كواكب را كند تا كى شماره

 

   تعارفها كه رنگ و رو نداره

    چراغا روشن است و سو نداره

   بود گلچهره را گر آب و رنگى

    گل مصنوعى است و بو نداره

 

   رقـص فـواره را تماشا كــن

    روى مـه‏پـاره را تماشـا كـن

   همه دارنـد دلبـرى به كنـار

    مــن آواره را تمــاشــا كـن

 

 طور هويزه

   دلم شد مست و مسرور هويزه

     تجلى كرد در هور هويزه

   تجلى مى‏كند انوار رحمان

     ز برق آتش طور هويزه

جان هويزه

   چه گويم من ز طوفان هويزه

     ز رمز و راز بستان هويزه

   نبودى تا ببينى زير آتش

     تن سى پاره و جان هويزه  

  

حضرت علامه جعفرى

   فهميدن درد عشق راز بشر است

    اين راز بـزرگ امتياز بشر است

   كو اهل دلى در اين جهان بايد گفت

    «علامه جعفرى» نياز بشر است

 

از دريا به دريا

   به آفاق تمنا با تو رفتم

     به سوى عرش اعلا با تو رفتم

   شدم ماهى ميان حوض كوثر

    من از دريا به دريا با تو رفتم

 

قل هو الله احد

   علوم ظاهر و باطن بلد بود

    ازل را قصه عشق ابد بود

   تجلى خانه اسرار دل شد

    كلامش قل هو الله احد بود

 

انسان كامل

   دلـش آئينه قـرآن حق بـود

    كه او علامه ايمان حق بود

   نمى‏گويم كه شد انسان كامل

    وليكن كاملاً انسان حق بود

  

بزرگ استاد

   خداى معرفت اهل صفا بود

    بزرگ استاد بحر آشنا بود

   به دريا تا به درياى حقيقت

    براى كشتى دل ناخدا بود

بوعلى سينا

   حكيم دانش علم‏اليقين بود

    چو مولانا نگينى بر زمين بود

   به قول رهبر، آن فرزانه استاد

    يقيناً بوعلى‏سيناى دين بود

   

جواب نامه

   به مولانا بگو علامه آمد

    بگو آن جان پر هنگامه آمد

   خداوندا نوشتى نامه عشق

    به درگاهت جواب نامه آمد

 

 

فيلسوف شرق

   چه زود اى مهربان پرواز كردى

   سفـر را نـاگهـان آغـاز كردى

   ز علم و فضل و عرفان خداداد

   جهان را غرقه در اعجاز كردى

 

   كجـا رفتـى ارسطـوى زمانـه!

   كـه باشـد نام نيكـت جاودانه

    به زيـر سايـه لطـف الــهى

   بمــانـد تا ابــد از تــو نشانه  

           

   دو بيتى گوى دنياى دلم رفت

   فــروغ آسمــان محفلـم رفت

   منم سرگشته درياى عرفان

   ز دريا دور گشتم، ساحلم رفت

 

   افسوس كه آن يگانه استاد برفت

   وز قيد همه علايق آزاد برفت

    با آن همه فضل و دانش و حلم و كمال

   در پرتـو الطاف خداداد برفت

 

   سلام آقا كه مهمان دارى امشب

   گلى از باغ عرفان دارى امشب

   به سويت جعفرى آمد شتابان

   كه بر او لطف شايان دارى امشب

 

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده