سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (19)
چهارانه ادبيات پايدارى دفاع مقدس دو بيتى‏ها ما غرك... يارب به الله و به رحمان رحيم نه در پى خُلدم و نه در فكر جحيم من شاعرم و جنونم از گمرهى است؟! ماغر به رب چون كه خدا هست كريم

گل چِكمه

    نگاهــت بود روز و روزگارم

    كلامـــت بود ياد و يادگارم

    به ياد پايمرديهايت اى مرد

    گلى در چكمه‏هايت مى‏گذارم

 

  

فضاى جبهه…

   دلم امروز لبريز جنون شد

   دل آيينه‏ام از غصه خون شد

   فضاى جبهه بعد ازرفتن تو

   پـــر از انااليه راجـعون شد

 

       

بادبادك

   گرفتى دستهايم را به دستت

   چه عشقى داشتم بابا به دستت؟!

   ســوادنـامـه دادن را نـدارم

   رسيـده بـادبـادكها به دستت

 

 

عشق

   لباس عاشقيش را به تن كرد

   و هرچه كرد از بهر وطن كرد

   شهيد عشق است عشقى جاودانه

   چگونه عشق را بايد كفن كرد

 

   

جهان آرا

      زمانه آدم شيدا ندارد

      زمين زشت ما زيبا ندارد

      نميدانم چرا اما دريغا

      جهان ما جهان آرا ندارد

 

 

زخم

   دلاور خون پاكى داشت زخمت

   دل همواره چاكى داشت زخمت

   دهـان وا كرد تا چيـزى بگـويد

   سكوت سوزناكى داشت زخمت

 

 

نه

   به قلب خسته من لانه مى‏كرد

    وزلف آسمان را شانه مى‏كرد

   كُلــه بـرسـرنهادو بست روبان

    نظر بر پشت پايش نه نمى‏كرد

 

 

«ن»

   چـرا تخريبچى گردان نيامد

      گـروه گشتى ميدان نيامد

   درون «نون» معبر بالشان سوخت

      بغير از خونشان باران نيامد

 

   

سخن حماسه

   در هر بال شوق پروازى هست

    آواز پرخروش جانبازى هست

   بشنو سخن حماسه از قصه عشق 

    بى شك خبر كبوتر رازى هست

 

   بيــا از بند خـود آزاد باشيم

    به فكــر خـانه‏اى آباد باشيم

   بــراى جنـگ با جهل زمـانه

    بيــا در سنگــر صياد باشيم

 

 

 

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده