سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (17)
چهارانه ادبيات پايدارى دفاع مقدس دو بيتى‏ها ماه من اگر بر ديده من پا گـذارى به من اى ماه منظر دل سپارى شود روشن ز رويت سنگر دل ندارم بهتر از اين افتخـارى

 

 زبان گريه

  وحوش و جن و انسان گريه مى‏كرد

    گل و خار بيابان گريه مى‏كرد

  يقيناً گفته‏اند بر بسمل عشق

    تمام عرش يزدان گريه مى‏كرد

 

خورشيد نيزه

  شرف شرمنده خوى حسين است

  گلستان گلشن از روى حسين است

  زميـن كربـلا شـد شـهره دهـــر

  كه خاكش خاك گلبوى حسين است

 

 

آشيانه عشق

   هوا اينجـا هميشـه آفتابـــه

    بلنــد آشيـان انقلابـــه

   فضاى با شكوهى دارد و امن

    كه گويى عرصه چرخ عقابه

 

   دلم كابين و چشمم آشيانـه

    رواقش آسمان بى‏كرانه

   قدم بگذار و خوش باش و سلامت

    كه اينجا بيمه صاحب زمانه

 

معصومه

   اى اديب زمانـه معصومـه

    بر لبانت تـرانه معصومـه

   هر كجا غنچه‏اى شكوفه دهد

    از تو دارد نشانه معصومه

 

 

چهار رباعى

كس را نتوان يافت كه جوياى تو نيست

لال است هر آن زبان كه گوياى تو نيست

ذرات جهان همه تو را مى‏گوينـد

در هيچ سرى نيست كه سوداى تو نيست

 

«فريـاد انـاالحق ره منصـور بـــود»

منصـور در ايـن دايـره منظور بــود

اين راه بـود يك قدم از سر تـا دار

نزديـك مشـو به راه مـا، دور بــود

 

«اى پير هواى خانقاهم هوس است»

تا روى تو چندين مژه آهم هوس است

هر لشكر فاتحى شكسته است در او

با دست تهى چنين سپاهم هوس است

 

«ياران همه سوى كعبه كردند رحيل»

اين خانه براى حق پرستى است دليل

گر نيست كسى براى اين كار كفيل

شايسته بود صاحب آن رب جليل

 

 

مولا

   يكـى با عشق مـولا جار مى‏زد

   ميـان كوچـه و بازار مـى‏زد

   پى بوسيدن خـاك شهيــدان

   نــداى كربـلا بسيار مــى‏زد

 

   آن لحظه كه آتش از هوا مى‏باريد

   خمپاره و تركش جفا مى‏باريد

   اى كاش نظاره حال ما مى‏كرديد

   تا بر سر خصم دون چها مى‏باريد

 

   شبى در كوى دل سنگر گرفتم

   نشان جبهه را از سر گرفتم

   به ياد آن شهيدان ره عشق

   ز اشك ديدگان ساغر گرفتم

 

 

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده