سروده هایی از صاحبان سیف و قلم
چهارانه ادبيات پايدارى دفاع مقدس دو بيتى‏ها گلم گلم...، جز شعر پائيزى ندارم كه من حرف دل‏انگيزى ندارم زبانم دست خالى آمد اينجا؟! ببخشيدم اگر چيزى ندارم

 

گلم

   گلم…، جز شعر پائيزى ندارم

   كه من حرف دل‏انگيزى ندارم

   زبانم دست خالى آمد اينجا؟!

   ببخشيدم اگر چيزى ندارم

 

 

پرواز

   زمين مقبول طبع شاعرم نيست

   اميدى هم به عصر حاضرم نيست

   پرى افتاده بر خاكـم كبوتـــر

   به جز پرواز چيزى خاطرم نيست

پله پله

    بيا دست از سر اين نام بــردار

    ز بزم بى‏نشانى جام بردار

    خودت را كشف كن زان پس خدا را

    عزيزم پله پله گام بردار

 

    

عاطل و باطل

    بيا از زندگى غافل نباشيم

    چو كشتى بر لب ساحل نباشيم

    براى زندگى بايد بكوشيم

    بيا تا عاطل و باطل نباشيم

 

 

آه

    اگر دل‏ها به دل‏ها راه دارد

    چرا از من دلت اكراه دارد

    دل بى‏رحم تو خالى ز مهر است

    دل من از غم تو آه دارد

 

 

شور آفرينى

    تو چون بيدل همه شور آفرينى

    خراسانى‏ترين سبك زمينى

    مجيدى تو به صحراى دل من

    به روى پايه شعرم نگينى

 

باغ روشن

   تو باغ روشن فصل اميدى

   پر از گلواژه شعر سپيدى

   تو را من دوست دارم بهتر از جان

   زبانم لال قرآن مجيدى

 

 

آزاده

   اگر من روستايى زاده هستم

   اگر در زندگانى ساده هستم

   ولى خشنود از آن باشم به گيتى

   كه چون سرو سهى آزاده هستم

 

سوگ يار

   دريغا نازنينـى از بـرم رفـت

   شدم خاك ره و تاج سرم رفت

   كه من آتش گرفتم از فراغش

   به دست باده‏ها خاكسترم رفت

 

    

قضا و قدر

   قضا مست و قدر مست و چنين است

      فلك مست و زمين مست و زمان مست

  خداوندا عجـب تقـدير مستــى؟!

    رود هـر روز يارى ديگر از دست

 

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده