سروده هایی از صاحبان سیف و قلم (13)
چهارانه ادبيات پايدارى دفاع مقدس دو بيتى‏ها تقوا خوشا آنان كه تقوا پيشه كردند ميان باغ عرفان ريشه كردند براى صيقل دل گاه و بى‏گاه تمام لحظه‏ها را تيشه كردند

 

تقوا

   خوشا آنان كه تقوا پيشه كردند

   ميان باغ عرفان ريشه كردند

   براى صيقل دل گاه و بى‏گاه

   تمام لحظه‏ها را تيشه كردند

 

انديشه سبز

   خوشا آنان كه سبز انديشه كردند

   چو گل در باغ هستى ريشه كردند

   بـــراى صيـقل آيـنـــه دل

   صفا و مهربانى پيشه كردند

   به جز لاله چراغ روشنى نيست

   به غير از شعله اينجا گلشنى نيست

   به هنگام گذر از معبر مين

   به جز تن پوش ايمان جوشنى نيست

 

سالك حماسه

دليـرى بهتر از چمـران نديدم

مريـــد خالـــص قرآن نديدم

به جبهه قهرمان‏ها ديدم امـــا

به از او در همـــه ياران نديدم

 

پند معلم ار شنوى مى‏شوى سعيد

گردد شكفته در دل تو غنچه اميد

مفتاح رمز گنج سعادت به دست اوست

دستش ببوس و بستان از او كليد

 

زنـــدگى تو بود مرهــــــون

به خــدا و معلم و به پــــدر

هرچــه بيشت دهند سرمايــــه

شــودت وام نيز افزون‏تـــــر

 

معلم است كه در تن روان ما را

به سوى هرچه بود خير مى‏برد ما را

به دست خويش ز گرداب‏هاى جهل و فساد

به سوى ساحل سالم برون كشد ما را

 

اى معلـم توئى ز بعد خـــدا

در همه عمر راهنماى مــــــا

تا نگـرديم گمـره از ره راست

در جهان‏مان ممان دمى تنــها

 

امروز روز شادى و عيد معلم است

روز ظهور بخت سعيد معلم است

نشكفت اگرچه نور ببارد از آسمان

روز طلوع فجر و اميد معلم است

 

بعد از خدا كه راهنماى بشر بود

شغل معلم از همه پر كارتر بود

از دست‏ها كه بهر بشر كار مى‏كند

دست معلم از همه پر بارتر بود

 

دنياى ما بهشت برين از معلم است

پر نور آسمان و زمين از معلم است

در بين جهل و علم نزاعى است سرمدى

اما هميشه فتح مبين از معلم است

 

سخن علىu در مقام استاد و معلم

مظهر حق على‏عليه السلام چنين فرمود

در مقــام معلــم و استــــاد

كه مرا كرده است بنده خويش

به من آن كس كه داد حرفى ياد

 

در جهانـى كه آكنده اســـــت

به بلند و پست و سخت و سست

آنكه‏ات افكند به راه درســــت

پدر و مادر و معلم توســــت

 

پند استاد

      هست برنامه سعادت تو

      آنچه آموخته به تو استاد

      تا شوى در تمام عمر سعيد

      آنچه آموختم مبر از ياد

 

 پيامبر سبز

     تفسير زلال آبشارانى تو

     تعبير نماز روزه دارانى تو

     چون آب زلال در كوير دل من

     پيغمبر سبز نو بهارانى تو

 

منبع: معبر آسمان، افشار تویسرکانی، صالح، 1388، ایران سبز، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده