دانستنیهای دفاع مقدس
11- از پناهگاههای مردمی چه میدانیم؟ وقتی حملات هوایی دشمن به شهرها شدید شد، مسئولان کشور به طور جدی به جستجوی راههایی پرداختند که مردم آسیب کمتری ببینند. پیش از این، مردم هنگام حمله هوایی دشمن، به زیرزمینهای خانههایشان پناه میبردند، نزدیک شیشهها نمینشستند، کنار ستونهای اصلی خانه قرار میگرفتند، لوازم شکستنی را از روی تاقچههای اتاقها بر میداشتند و . . . ولی این اقدامات کافی نبود. قبل از هرچیز لازم بود که مردم برای مقابله با حملات هوایی دشمن آموزش ببینند. این بود که از تاریخ 27 بهمن به مدت ده روز طرح آموزش و بسیج عمومی برای مقابله با حملات هوایی دشمن اجرا شد.

در آن روز، مردم آموختند که هنگام حملات هوائی دشمن به این موارد توجه داشته باشند:

در خیابان‌ها، به پناهگاه‌های عمومی بروند و یا در جوی آب پناه بگیرند. چراغ‌ها را خاموش کنند. همیشه رادیوی خود را روی موج اف ام نگه دارند. در خانه‌هایشان پناهگاه بسازند و . . .

به دستور نخست وزیر؛ تمام ادارات دولتی و نهادهای انقلابی موظف شدند که از همه امکانات خود برای ساختن پناهگاه استفاده کنند. تمام مدارس موظف شدند که یک پناهگاه عمومی برای دانش آموزان بسازند. هر یک از وزارت خانه‌ها بخشی از امور مربوط به ساخت پناهگاه‌ها را به عهده گرفتند.

ساختمان‌های بزرگ از سوی شهرداری برای تبدیل زیرزمین‌های آن‌ها به پناهگاه شناسائی شدند. بدین ترتیب موج جدیدی از ساخت و ساز پناهگاه در شهرهای ایران به وجود آمد و ناگهان هزاران تابلو در کوچه‌ها و خیابان‌ها جلوی چشم مردم سبز شدند که روی آن‌ها نوشته شده بود: پناهگاه عمومی

از طرفی، بعضی از مردم نیز ترجیح دادند که در شرایط خطر و روزهای جنگ شهرها برای مدتی کوتاه به خارج از شهر رفته و مدتی را در روستا، جنگل و یا شهرهائی که خطر حمله هوایی کمتر بود پناه ببرند. بعضی از این مهاجرت‌ها خصوصاً مهاجران شهرهای جنگی به شهرهای مرکزی یا شمالی حتی پس از جنگ ادامه داشت و در همان محل اسکان یافتند و دیگر به شهرهای خود باز نگشتند.

منبع : دانستنی‌های دفاع مقدس، سالمی‌نژاد، عبدالرضا، 1382، نیلوفران، تهران

انتهای مطلب


 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده