سروده های دفاع مقدس- خواب ارغوانی
خرمشهر بر آی از دل، ای بانگ خشم وخروش مگر بر دری پردة گوش و هوش چه میگویم،ای سینه، توفنده شو تو، ای دل، شرار فروزنده شو

برون ریز این تفته را ز اندزون     روان کن یکی آتشین جوی خون

 

تن غم به خونابة کین بشوی     به جز کین، دل از هر چه آیین بشوی

 

زمان را بگو، تا فرو ایستد     رود با ستم، روبرو ایستد

 

خزان خیزد و در بهار اوفتد     درخت و گل از رنگ و بار اوفتد

 

و گر گُل گشاید زبان در قفا     زبان از قفایش کن از وی جدا

 

فرو خوش، ای چشمة ماهتاب     فرو پاش بر چهره قیر مذاب

 

فرو میر ای برشتابنده مهر     چه تابی چنین، ای تنور سپهر

 

لب از خنده، ای گرمرو، بازبند      چنین خیره بر چهر دنیا مخند

 

تو نیز ای سخنگوی درد آشنا    برآور به شور و شهامت، صلا

 

بزن زخمه بر تار جان سخن    برو پنجه در خون دشمن بزن

 

به سوگ چمن، مویه آغاز کن    سر گیسوی بید را، باز کن

 

یکی جمله با شهر خونین بگو    به اشک از رخش خون و ماتم بشو

 

بگو ای سرافراز گلگونه تن!    بهین پارة پیکر این وطن!

 

بلند آستان، شهر خونین ما     ز تو خرّم آیین ما، دین ما

 

نگر تا برآریمت از زیر یوغ     ز چنگال کفر و فریب دروغ

 

اگر پیکرت، دشمنان خسته‌اند    پر و بال و پای تو بشکسته‌اند

 

وگر مانده‌ای دیر، سخت و دُژم    بدینسان نماند بسی بیش، هم

 

خروشنده رزمندگان در رهند    همه کفر سوز و خدای آگهند

 

اگر دشمن از مور بر بگذرد   که در قلب زیبای تو ره برد؛

 

پراکنده سازیمش از خوابگه     به آب درخشنده تیغ سپه

 

شود گلشن از خون ما، گر تنت     سگان را برانیم از گلشنت

 

یکی زشت کفتار پیر پلید    همی خواست تا نو غزالی درید

     اندکی پیش از آزاد سازی خرمشهر

 

 

منبع: خواب ارغوانی، موسوی گرمارودی، علی،1389، سوره مهر، تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده