سروده های دفاع مقدس- خواب ارغوانی
بهار خون متاب ای بلند اختر ای آفتاب میفروز ای چشمۀ ماهتاب فرو ریز، ای بر شده آسمان ممان باژگون بر بلند جهان

متاب ای بلند اختر ای آفتاب     میفروز ای چشمۀ ماهتاب

 

فرو ریز، ای بر شده آسمان     ممان باژگون بر بلند جهان

 

خمیدت قد، ای گوژپشت از شکیب      زماندن بگو، تا چه داری نصیب؟

 

زمین، از چه ماندی چنین رام، دیر     دهان باز کن، طعمۀ خود، بگیر!

 

زمان، ای شتابندۀ بی قرار      بمان دیگر از پویش بادوار

 

بهارا، سیه پوش و غمگن نشین      میارای بیهوده، چهر زمین

 

مرویان دگر سبزه بر طرف جوی      به ژاله، مشوی از گل و لاله، روی

 

مَیفشان سَرِ گیسوی بید بن       وگر می‌کنی، سوگوارانه کن

 

مپیرای بالای سرو سهی      مبادت دگر هیچ خرّمگهی

 

تو، ای تفته دل، ای دماوند کوه       چه مانی چنین، با دروغین شکوه

 

خروشان شو، ای خفته سیمسر    بر آر آنچه داری درونِ جگر

 

نباید مگر هیچت از هیچ، درد      که ماندی چنین دیر، آرام و سرد؟

 

اگر سنگ این میهنی، سالیان      چنین مانده، اندر فلاخن ممان

 

چه جای شکیب است و صبر و درنگ       ببار ای جگر تفته، بارانِ سنگ

 

بجنبان سر و دست، ای پیلتن      فرو بار بر خانه اهرمن

 

بسوزان و خاکستر و خاک کن      جهان را ز نامردمی پاک کن

 

نبینی که آن شوم شوریده هُش     همان ناهُشیوارِ آزاده کُش

 

بزد خنجر کینه ورزی ز پشت     چه بسیلر آزادگان را که کشت

 

جوانان رزمنده سرخروی      همه میهنی مرد و آزاده خوی

 

ز بیداد او، خفته اینک به خاک        تن و سینه و سر، همه چاک چاک

***

بدو گفت باید، که ای خویش بین      جهان خواره بی خداوند و دین

 

 

اگر تاکنون بود پرهیختن      کنون با تو باید در آویختن

 

بکن هر چه خواهی، وزین بیشتر     بسوزان ز آزاد مردان جگر

 

اگر از تو در دل به جز داغ نیست      وگر مانده یک گل درین باغ نیست؛

 

رسد روزِ خون تو را ریختن      رسد روزِ بر دارَت آویختن

***

دریغ تو ای خاک ایران زمین        کزین اهرمنمانده ای اینچنین

 

چنانیم اندر تو، کاندر قفس      خود آن اهرمن مانده آزاد و بس

 

کسی را نه یارای دم بر زدن     نیارد کسی هیچ، گفتن سخن

 

ازین بیشه مرگ، شیران شیر     به ناگه برآیند، سهم و دلیر

 

دریغا، کز آن شومِ شوریده سر      فرو مرد هرّای2 شیران نر

 

چنین باد تا روزگاران دور     که از نامتان زاید امّید و شور

 

دل و سینه از سوکتان سوخت سخت    که رفتید و ماندیم تاریک‌ بخت

بهار 1351

پا نوشته ها:

1: این شعر در بهار 1351 به رهنمونی روانشاد شهید رجایی سرودم و همراه وی به قزوین رفتم و در مراسم ختمی که پنهانی برای یکی از شهیدان مبارز، در خانه‌ای برگزار شده بود قرائت کردم، اما خفقان و ترس چندان بود که برخی از حاضران ، هنگامی که در اشعار به ابیات «دار آویختن شاه» رسیدم، از ترس، مجلس را ترک کردند؛ تازه؛ اهل مجلس، همه دشمن شاه و دستچین شده بودند! تو خود حدیث مفصّل بخوان ازین مجمل.

2 : هرّا (به فتح و ضمِّ‌ها) : فریادِ مهیب

 

منبع: خواب ارغوانی، موسوی گرمارودی، علی،1389، سوره مهر، تهران

 

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده