سروده های دفاع مقدس- خواب ارغوانی
دشت شهیدان گل در بهاران می رسد، گل با بهاران می رسد باغ مرا بار دگر، خورشید و باران می رسد

دشت شهیدان

 

گل در بهاران می رسد، گل با بهاران می رسد

باغ مرا بار دگر، خورشید و باران می رسد

 

پا بفشُرای همراه من، رو بر متاب از راه من

کآنسوی این شام سفر، خورشید تابان می رسد

 

هان، همّتی، گامی دگر! آن سوی این کوه و کمر

باغ شقایق می دمد، دشت شهیدان می رسد

 

تابان فروغِ «می»شود، دورِ خماری طی می شود

وز خمّ ِاین می ساغری، با هوشیاران می رسد

 

چون لاله گر کوته بوَد دستِ تمنّای وصال

امّا بُلندای نظر، تا قلّه ساران، می رسد

 

مرغ غریب عشق ما، چندی به حسرت ناله زد

اکنون غریوِ شیر او، از بیشه زاران می رسد

 

دل گفت میر شهر کو، پیر و بزرگ دهر، کو

خورشید عالم گیر کی، از کوهساران می رسد؟

 

گفتم: نه او آیا گلی از بوستان ماسواست؟

گل در بهاران می رسد، گل با بهاران می رسد

 

                                                                                                                                 26/1/1361

 

منبع: خواب ارغوانی، موسوی گرمارودی، علی،1389،سوره مهر،تهران

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده