یادداشت های ویژه شهید صیاد شیرازی
يادداشت ويژه شماره 19 بسم الله الرحمن الرحيم تحليلي بر يادداشت يكي از برادران به خداي متعال پناه مي برم از شر هواي نفس، نفسي كه مرا به بدي مي كشاند، برادرم با نيش قلم، نيش بر قلب هاي آن هايي مي زند كه مي خواهند بهتر از اين به اسلام دلسوزي كنند ولي ممكن است ندانند چگونه و يا نتواند اگر هم بدانند.

ساعت08:00 مورخه 6/6/67

راجع به وقت شناسي:

اين درست كه شما چندين ساعت رانندگي كرده اي و در اين جلسه حاضر شدي من نيز متأسفم ولي چه كنم كه اين نقص عمومي همه ماست  به اين زودي ها از بين نمي رود.

راجع به خود اينجانب من همواره با ياري خدا سعي كرده ام حداكثر نتيجه را از انتقاد بگيرم ولي در اين چند جلسه كه با برادران داشتيم اولين باري بود كه يك ربع تأخير انجاميد. ولي انتقاد با اغراق نه تنها خطر اين دارد كه سازنده نباشد بلكه ممكن است اندك ارزش ها را نيز از بين ببرد به طور مثال اشاره كرده اي كه معمولاً بنده به وعده عمل نمي كنم خدا عاقبت بنده را به خير بگرداند كه عمل نكردن به وعده براي اينجانب معمول شده باشد. من اين را يك اغراق مي دانم و افسوس كه مي‌نويسي مي روي و نيستي كه حضوراً برايت ثابت كنم. چه اشكالي دارد وقتي راننده و محافظي كه فقط در 24ساعت مسئوليت حفاظت رانندگي دارد با آگاهي قبلي 5 دقيقه يا 10 دقيقه با تأخير به مأموريت برود ؟

اين گونه تلفن هاي ما در تأخير نوعي احترام است.

راجع به نظريات در جلسه:

آيا در جلسه اي كه اعضاي آن دير به جلسه مي آيند (حتي تلفن هم نمي زنند)، در بيرون از جلسه فكر نمي كنند و تحقيق به عمل نمي آورند و بالاخره حالتي دارد كه اهميت و ارزش جلسه را در حدي  مي دانند كه حاشيه كار و زندگي خودشان مي شود نه اين كه " اصل و اساس" تلاش و مجاهدت. انتظار داريد كه بحث درستي انجام گيرد ؟

– آيا اينجانب كه شما خودتان يا مي دانيد و يا واقعاً ممكن است غافل باشيد، فكر مي كنم و طراحي مي كنم و روي كاغذ مي آورم نبايستي متناسب با زحمتي كه فكر مي كنم انشاءالله براي خدا كشيده ام از تحقيقاتم  تا موقعي كه خلاف آن را بدانم دفاع كنم؟

آيا منطقي است كه نسبت به بحثي جمع بندي بعمل آيد و رأي‌گيري شود كه هيچ عمق و پايه اي ندارد و هر كس بصورت في البداهه در جلسه به آن رسيده است؟

آيا فتوكپي كردن از نظريات خود و توزيع آن بين برادران به درخواست آنها بوده و براساس زحمت هاي فردي ما،انجام نگرفته است؟

براي اصلاح اين جلسه و انشاءالله نتيجه گيري كه به عمل آيد بايستي:

1- اعضاي جلسه تثبيت گردند. ( تغيير نكنند)

2- همگي وقت شناس بوده و به موقع حاضر شوند.

3- اهميت و ارزش جلسه و بحث در آن را بالاترين وظيفه زمان بشناسند و عملاً ثابت كنند كه براي بها دادن به آن حاضرند از بسياري موانع بگذرند.

4- به ازاي هر فرصتي كه پيش مي آيد هر يك از اعضاي جلسه خود را ملزم به كار و تحقيق فردي و تعمق روي محور بحث نموده و به هنگام ورود به جلسه آماده ارايه زحمات خود باشد. حال برادر عزيزم ما عمق نارسايي هاي اين گونه اقدامات را مي دانيم و تحمل مي كنيم زيرا در غير اين صورت حتي همين جزيي مجاهدت نيز برايمان مقدور نمي باشد.

5- و اما نكته ديگر:

انشاءالله اگر توفيقي بود و دگر بار حضوري نشستيم و صحبت كرديم حتماً بايستي علاوه بر موارد فوق اين مطلب را براي چندمين بار تذكر دهم، كه بين كسي كه اعتقاد دارد و دلسوزي مي كند و خود را در جهت اعتقاد خود به آب و آتش مي زند و در جامعه مسئوليت پذير است، با كسي كه اعتقاد و دلسوزي راستين دارد ليكن مسئوليت پذير نيست و تجربه عملي در صحنه كار براي اصلاحات ندارد و هر گونه مسئوليتي را باشرايط خاص ( لقمه آماده براي ميل كردن ) پذيرا مي باشد فرق و اختلاف هست.

6- جنابعالي از اول انقلاب چه مدت را مسئوليت اجرايي پذيرفته ايد تا بدانيد بين تئوري و عمل چقدر فاصله است ؟ ما در جامعه اي هستيم كه به جز رهبر كبير انقلاب بقيه مسئولين در معرض انتقاد و بدگوئي از آنان قرار دارند و در حالي كه روحيه انتقادپذيري در مسئولين ضعيف بوده آنهايي كه انتقاد مي كنند نيز براي خدا انتقاد نمي كنند و فقط نيت اصلاحي ندارند و متاسفانه   مي خواهند بكوبند دست اندركاران را ….

لذا ما كه مدعي در خط امام بودن هستيم بايستي از امام الهام بگيريم كه:

1- همواره در زندگي فردي خود برنامه خودسازي را فراموش نكنيم ولي خودسازي متعادل نه افراطي!! بدين معني همان طوري كه امام به خودش مي پردازد ولي جامعه را تنها نمي گذارد ما نيز فكر نكنيم كه خودسازي آنست كه فقط به خومان بپردازيم و كاري به كار ديگران نداشته باشيم.

2- حضرت امام در تحمل يارانش، فرزندانش و… صبور است و هر كس را متناسب با ظرفي كه دارد برخورد مي كند و به ندرت از آنان قطع اميد مي كند آنها را با مقياس معرفتي و شخصيتي خود قرار نمي دهد، ما نيز فكر  كنيم با همين دوستان و برادران بايستي اسلام را ياري كنيم و آنها را با همين ارزش كه هستند احترام قائل باشيم و البته در سازندگي همديگر بكوشيم.

3- براي ياري اسلام فكر نكنيم كه در چه شرايطي و در چه سنگري مي شود كار كرد بلكه 10000

پا نوشته ها:

 1 – با ملاحظه صفحه بعد مشاهده گرديد كه شهيد، اين يادداشت را تا همين جا قطع كرده و ادامه نداده است.

منبع: یادداشت های ویژه، شهید صیاد شیرازی، علی، 1392، ایران سبز، تهران، چاپ دوم

 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده