پرسش و پاسخ-آیا شروطی که ایران برای پذیرش صلح در اوایل جنگ گذاشته بود، مانند سقوط رژیم بعث، منطقی بود؟ آیا این شروط بهانه ­ای برای ادامه جنگ نبود؟
پاسخ زیر بر اساس نظرات تعدادی از پیشکسوتان و اساتید معارف جنگ شهید صیاد شیرازی به این پرسش ارائه شده است، آیا شما بازدید کنندۀ عزیز به ویژه محققین و پژوهشگران و پیشکسوتان گرانقدر عرصۀ دفاع مقدس این پاسخ را تأیید می کنید؟

یا شاید نظر تکمیلی یا نظر دیگری دارید، در هر صورت خوشحال می شویم اگر نظر خود را در ذیل همین مطلب درج نمائید تا برای استفادۀ دیگران منتشر نمائیم. 

پاسخ:

وقتی که جنگ شروع شد اولین شرط ما به طور معقول خروج متجاوز از مناطق اشغالی بود. در تمام دنیا از گذشته تا حال و در آینده همه همین ایده را دارند که ابتدا باید وجود دشمن از منطقه اشغالی پاک بشود تا شرایط یکسان شود، زیرا زمین در گرو امتیازاتی  است که دشمن می­ خواهد بگیرد؛ از امتیازات سیاسی یا اقتصادی یا ادعای ارضی و چیزهای دیگر.

بنابراین در ابتدای جنگ ما اصرار داشتیم نیروهای عراقی باید از ایران خارج بشوند تا آتش ­بس را بپذیریم و عراق هم روز ششم جنگ پیشنهاد آتش ­بس داده بود؛ ولی این در حالی بود که نزدیک به 15هزار کیلومترمربع از خاک وطن ما را در اشغال خود داشت و پذیرفتن آتش ­بس در آن شرایط یعنی واگذاری آن 15هزار کیلومتر. حال شما امروز می ­پذیرید که خرمشهر در دست عراق باشد، آبادان در محاصره، عراق در 15کیلومتری اهواز، از آن طرف هم نزدیک دزفول و اندیمشک بایستد و بعد ایران مذاکره کند که خواهش می­ کنم برو بیرون؟

اگر ایران چنین پیشنهادی را می ­پذیرفت، قطعاً ما ضرر کرده بود و امروز آن تصمیم مورد لعن و استیضاح شما بود. لذا شرط اول ما این بود که از مناطق اشغالی بیرون برود که از نظر حقوقی و منطقی شرطی است کاملاً معقول و چون عراق از مناطق اشغالی خارج نشد و تخلیه نکرده بود و ادعاهای بیشتری را مطرح می ­کرد، جنگ ادامه پیدا کرد و روز به روز صدمات و خسارات ما بیشتر شد و لذا شروط ایران نیز اضافه می­ گردید؛ برای این که کشور مورد حمله و تجاوز قرار گرفته بود و خسارات مالی و جانی بسیاری دیده بود. در هر صورت سقوط رژیم بعث در پاسخ­های رسمی و بین ­المللی ایران نبود، بلکه خواسته ما متجاوز شناخته شدن صدام، تنبیه متجاوز، تخلیه اراضی اشغال­شده و پرداخت غرامت بود و این شروط درواقع نوعی احقاق حق ایران بود که بایستی از متجاوز گرفته می­شد.

منبع:

سایه های نور، عباس تقیان پور، هیئت معارف جنگ شهیت صیاد شیرازی، 1393، صفحه 27و 28

انتهای مطلب


 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده