دیدار فرماندهان و کارکنان نیروی هوائی ارتش با فرماندهی کل قوا به مناسبت 19 بهمن روز نیروی هوائی
ﺑﺴﻢﷲﺍﻟﺮّﺣﻤﻦﺍﻟﺮّﺣیﻢ)١( ﻭ ﺍﻟﺤﻤﺪلله ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤیﻦ ﻭ ﺻﻠّﯽ ﷲ ﻋﻠﯽ ﺳیّﺪﻧﺎ ﻣﺤﻤّﺪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄّﺎﻫﺮﯾﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻋﺰﯾﺰ! ﺧیﻠﯽ ﺧﻮﺵﺁﻣﺪﯾﺪ، ﻭ ﺧﺮﺳﻨﺪﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺑﻬﻤﻦ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ، ﯾﮏ ﻭﺳیﻠﻪﺍی ﺍﺳﺖ، ﯾﮏ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍی ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍی ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﯽ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺍﺭﺗﺶ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﮐﻨیﻢ. ﺑﺤﻤﺪﷲ ﺩﺳﺘﻪﮔﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪی ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺵﺁﺏﻭﺭﻧﮓ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺍﺭﺗﺶ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭘیﺪﺍ ﻣیﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﭘیﺪﺍ ﻣیﮑﻨیﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨیﻢ.

ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻣﻬﻤّﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺑﻬﻤﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺁﻥ ﺍﺭﺗﺶ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪی ﺑﺮ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ -ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍی ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﯾﮏ ﻣﺸﺘﯽ ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺍﺭ، ﯾﮏ ﺩﺳﺘﻪﮔﻠﯽ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ- ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﺎﺩﻻﺕ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺗﻐییﺮ ﭘیﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻻﺕ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺷﺪ؛ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺍﺭﺗﺶ ﻋﻠیﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻣیﺎﻥ ﺍﺭﺷﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪی ﺑﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﭘﺸﺘیﺒﺎﻧﺎﻥ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﺷﺎﻥ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣیﮑﺮﺩﻧﺪ، ﯾﮏ ﺗﻮﻫّﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺍﻗﻌیّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﯾﺪﻡ ﺍﻧﮕیﺰﻩﻫﺎ ﺭﺍ، ﺷﻮﻗﻬﺎ ﺭﺍ، ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺭﺍ؛ ﭘﺪﯾﺪﻩﺍی ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﯾﺪﻩی ﻋﺠیﺒﯽ ﺑﻮﺩ.ﺍﯾﻦ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺷﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺮﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻣﺎ ﺯﺩﻭﺩﻩ ﺑﺸﻮﺩ. ﺣﻮﺍﺩﺙ ﻣﻬﻢّ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺻﺮﻓﺎً ﯾﮏ ﺧﺎﻁﺮﻩ ﻧیﺴﺖ؛ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ، ﯾﮏ ﺳﺘﺎﺭﻩی ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ، ﯾﮏ ﺳﺘﺎﺭﻩی ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍی ﮐﻞّ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻂّ ﻣﺴﺘﻘیﻢ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣیﮑﻨﺪ؛ ﺣﻘّﺎً ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎً ﺍﯾﻦﺟﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻁﻮﻝ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻣﺘﻤﺎﺩیﺍی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺶ، ﺑﺎ ﻧیﺮﻭﻫﺎی ﻣﺴﻠّﺢ ﻭ ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺍﻫﯽ ﺭﺍ ﻗﺎﻁﻌﺎً ﻣیﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎی ﺣﻘیﻘﯽ ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻮﺏ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻠیّﺎﺕ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﭘﺸﺘیﺒﺎﻧﯽﻫﺎ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﺩﺭﻭﻧﯽ، ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺪﺍﺭک ﻭﺳﺎﯾﻞ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭﻫﺎ. ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻣﺘﻤﺎﺩی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼیﺰی ﻧﻔﺮﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ﯾﺎ ﺑﻪﻗﺪﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻬﯽ ﻧﻔﺮﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ]ﺍﻣّﺎ[ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺍﻥﺷﺎءﷲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﻗﻮیﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﯾﮏ ﻧﮑﺘﻪی ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺯﺩﻫﻢ ﺑﻬﻤﻦ ﺳﺎﻝ ٧۵ ﺍﺯ ﺳﻮی ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ، ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﻮی ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ. ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺐ ﺑیﺴﺖﻭﯾﮑﻢ ﻭ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ، ﻭﻗﺘﯽﮐﻪ ﻣﻘﺮّ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﻁﺮﻑ ﻟﺸﮑﺮ ﮔﺎﺭﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ-ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﻗﺼﺪﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽِ ﺑﻪ ﺗﻌﺒیﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﺒیﻪ ﮐﻨﻨﺪ- ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺒیﻨیﺪ، ﻓﻮﺭﺍً ﻋﮑﺲﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻣیﺸﻮﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ، ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ، ﭘیﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﯾﮏ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪی ﻧﻈﺎﻣﯽ، ﻓﻮﺭﺍً ﺟﻮﺍﺏ ﻣیﺪﻫﺪ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺘیﺒﺎﻥ ﻣیﺸﻮﻧﺪ. ﺧیﻠﯽ ﻓﺮﻕ ﻣیﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪی ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻣﺘّﮑﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﺧیﻠﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺘیﺠﻪی ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻦ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤیﺮﻭﺩ ﻧیﻤﻪﻫﺎی ﺁﻥ ﺷﺐ -ﮐﻪ ﺷﺐ ﺑیﺴﺖﻭﯾﮑﻢ ﯾﺎ ﺷﺐ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﻨﺰﻟﯽ ﺷﺒﻬﺎ ﻣیﺮﻓﺘیﻢ ﻭ ﻣﺘﻔﺮّﻗﺎً ﺑیﺘﻮﺗﻪ ﻣیﮑﺮﺩﯾﻢ- ﺷﻨیﺪﻡ ﺻﺪﺍی ﺍﻓﺮﺍﺩی ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻣیﻄﻠﺒیﺪﻧﺪ ﺑﺮﺍی ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﭘیﺮﻭﺯی ﮐﻪ ﺑیﺎﯾیﺪ ﺁﻧﺠﺎ، ﻟﺸﮑﺮ ﮔﺎﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ؛ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ. ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﻋﺪّﻩﺍی ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺮﺍی ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ؛ ﯾﮏ ﻋﺪّﻩﺍی ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﺮ -ﺁﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ، ﺑﻘیّﻪی ﺟﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﺘﻤﺎً ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ- ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻣیﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻁﻠﺐ ﻣیﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑیﺎﯾیﺪ ﺑﻪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﮐﻤﮏ ﮐﻨیﺪ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﻣﯽﺷﺘﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻣیﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﻤﮏ ﻣیﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣیﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺭﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫیﭻ ﺩﻏﺪﻏﻪﺍی ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪی ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺤﻤﺪﷲ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ]ﻓﻌﻠﯽ[ ﺑﺎ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﺍﺯ ﺯﻣیﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﻫﻮﺍﭘیﻤﺎﻫﺎی ﻧﻮ ﻭ ﺳﺎﺧﺖِ ﮐﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘیﺎﺭ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺑﻮﺩ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻥﺟﻮﺭ ﻫﻮﺍﭘیﻤﺎﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ. ﺑﻠﻪ، ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺯﺭﻕﻭﺑﺮﻕ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣّﺎ ﭘﻮک ﺑﻮﺩ؛ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻥ ﺯﺭﻕﻭﺑﺮﻕ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣّﺎ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺍﺳﺖ، ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺟﻮﺷیﺪﻩ؛ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﺘّﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻫﺴﺘیﺪ. ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧیﺮﻭ ﺷﻨﻔﺘیﺪ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﻣیﺴﺎﺯﯾﺪ، ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﻣیﺴﺎﺯﯾﺪ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﻣیﺴﺎﺯﯾﺪ، ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺗﺪﺑیﺮ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣیﺪﻫیﺪ؛ ﺁﻥﺭﻭﺯ ﺍﯾﻦﺟﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﻪ، ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭘﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﯽﺣﺴﺎﺏﻭﮐﺘﺎﺏ ﻣیﮕﺮﻓﺘﻨﺪ-ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﯽﺣﺴﺎﺏﻭﮐﺘﺎﺑﯽِ ﺁﻥ ﭘﻮﻟﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻣیﮕﺮﻓﺘﻨﺪ- ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗیﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻣیﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘیﺎﺭ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﻣیﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻋﺪّﻩﺍی ﻣیﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻑﭼﻬﺎﺭﺩﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﻮﻝﻭﻗﻮّﻩی ﺍﻟﻬﯽ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘیﻢ؛ ﻣیﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻤیﻦ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺩﺍﺭﺍی ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﺩﺍﺭﺍی ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽﺍﺵ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪی ﺑﺎ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻧیﺴﺖ؛ ﻭ ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮیﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﯽﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﻠّﺘﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻅیﻔﻪی ﺣﺎﮐﻤیّﺖ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪی ﺍﻭّﻝ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨیّﺖ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭّﻟیﻦ ﻭﻅیﻔﻪی ﺣﺎﮐﻤیّﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻨیّﺖ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ، ﺍﻣﻨیّﺖ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﺍﻣﻨیّﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺣﻔﻆ ﻣیﺸﻮﺩ؛ ﯾﮑﯽﺍﺵ ﺍﺯ ﻁﺮﯾﻖ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻭ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﺍﺑﺰﺍﺭی ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﻨیّﺖ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻀﻤیﻦﺷﺪﻩ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺩﺭ ﺍﺧﺘیﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷیﺪ؛ ﺑﻌﻀﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﻣیﺴﺎﺯﯾﻢ، ﺑﻌﻀﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﻣیﺨﺮﯾﻢ، ﺑﻌﻀﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭی ﻣیﮑﻨیﺪ. ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﺑﺎﯾﺪ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﭘیﺶ ﺑﺮﻭﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﻫیﭻ ﺣﺪّی ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺘﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺳیﻞ ﻋﻈیﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ -ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣیﮑﻨیﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ٧٣ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣیﮑﻨﻨﺪ- ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢﺗﺮ ﮐﻨیﺪ. ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻟﮕﺮﻡ ﻣیﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺒیﻨﻨﺪ ﻧیﺮﻭﻫﺎی ﻣﺴﻠّﺢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ، ﭘیﺸﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ، ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧیﺮﻭﻫﺎی ﻣﺴﻠّﺢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻟﮕﺮﻡ ﻣیﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣیﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺟﺎﻧﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ ]ﺩﺭﺑﺎﺭﻩی ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ[.
ﻣﺎ ﺩﻭ ﻋیﺪ ﺩﺭ ﭘیﺶ ﺩﺍﺭﯾﻢ؛ ﯾﮏ ﻋیﺪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﮏ ﻋیﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ؛ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋیﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻋیﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺑﺪﺍﺭﯾﻢ. ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻋیﺪ ﺩﻭ ﻋیﺪ ﭘﺮﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﭘﺮﻣﻀﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍی ﻣﺎ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋیﺪ ﺍﻭّﻝ ﮐﻪ ﻋیﺪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﺖ-ﺭﻭﺯ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ- ﺣﻘیﻘﺘﺎً ﻣﻠّﺖ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻁﻮﻝ ﺍﯾﻦ ٧٣ ﺳﺎﻝ، ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎی ﯾﮏ ﻋیﺪ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻋیﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣیﺸﻮﺩ؛ ﺭﯾﺸﻪی »ﻋیﺪ« ﺍﺯ »ﻋﻮﺩ« ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﯾﮏ ﺭﻭﺯی ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﯽ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣیﮑﻨیﻢ، ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ؛ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﭘیﺮﻭﺯی ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺗﻌییﻦ ﺷﺪﻩ، ﻫﺮ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻗﻮّﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﺍﯾﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪی ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯽﻧﻈیﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ]ﺍﻣّﺎ[ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﻋﻈیﻢ ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻫیﭻ ﺟﺎی ﺩﻧیﺎ ﻧیﺴﺖ. ﺍﯾﻦ ﭼیﺰی ﮐﻪ ﻋﺮﺽ ﻣیﮑﻨﻢ، ﯾﮏ ﻭﺍﻗﻌیّﺘﯽ ﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺍﻁّﻼﻉ ﺍﺳﺖ؛ ﺣﺪﺱ ﻭ ﺗﺤﻠیﻞ ﻧیﺴﺖ؛ ﻭﺍﻗﻌیّﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎی ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ، ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﺍ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﻣیﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﯾﮏ ﻋﺪّﻩﺍی ﺁﻧﺠﺎ ﺭﻭی ﺁﻥ ﺍﯾﻮﺍﻥ ﻣﯽﺍﯾﺴﺘﻨﺪ، ﯾﮏ ﻋﺪّﻩ ﻫﻢ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﺟﻠﻮﯾﺸﺎﻥ ﺭژﻩ ﻣیﺮﻭﻧﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﻣیﺸﻮﺩ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺍﻧﻘﻼﺏ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺳﺎﻟﮕﺮﺩ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻪﻭﺳیﻠﻪی ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺎﺳﺎً ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﻣیﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺷﺖ ﻣیﺸﻮﺩ، ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣیﺸﻮﺩ. ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﺩﺭ ﻫﻮﺍی ﺳﺮﺩ، ﻣﺸﮑﻼﺕ، ﯾﺦﺑﻨﺪﺍﻥ، ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﺑﺮﻑ، ﻫﻤﻪﺟﻮﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﻣیﺪﺍﻥ ﻣیﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣیﺪﻫﻨﺪ؛ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺩﻣﯽ. ﺍﯾﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﻤﺎﻡﻧﺸﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﻧیﻤﯽ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺴﺎﻝ ﺩﺭ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ ]٧۵ [ ﺭﺍ ﺍﺻﻼً ﻧﺪﯾﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺳﻦّ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻗﺘﻀﺎ ﻧﻤیﮑﻨﺪ؛ ﻣﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ ]٧۵[ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣّﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻣیﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﺁﻓﺮﯾﻨﯽ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗیﺮ ﻭ ﺗﻔﻨﮓ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭼیﺰﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻦِ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣیﻠﺸﺎﻥ، ﻧﻪ ]ﻓﻘﻂ[ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺷﺎﻥ، ﻧﻪ ]ﻓﻘﻂ[ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﻋﺎﻁﻔﻪﺷﺎﻥ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺟﺴﻤﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺳﺨﺖ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ؛ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺗیﺮﺍﻧﺪﺍﺯی ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺧﻄﺮﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩی ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﻭ ﭘﻮﻻﺩﯾﻦ، ﻧﻈﺎﻡ ﺑﯽﭘﺎﯾﻪ ﻭ ﺭژﯾﻢ ﭘﻮﺳیﺪﻩ ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪی ﭘﻬﻠﻮی ﺭﺍ ﺭﯾﺸﻪﮐﻦ ﮐﺮﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﺟﺴﻤﯽ ﻣﺮﺩﻡ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺰﻡ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﭘﺸﺘیﺒﺎﻧﯽ، ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ؛ ]ﺍﯾﻨﻬﺎ[ ﻧﺸﺎﻧﻪی ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ٧٣ ﺳﺎﻝ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺴﺎﻝ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫیﺪ ﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﻓیﻖ ﻭ ﻓﻀﻞ ﺍﻟﻬﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭼﺸﻤﮕیﺮ ﻭ ﺩﺷﻤﻦﺷﮑﻨﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻁﺮﻩ ﮐﻬﻨﻪ ﺑﺸﻮﺩ؛ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﻋﻈیﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﺸﻮﺩ؛ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧیﻤﻪﺭﺍﻩ ﺍﻧﻘﻼﺑیﻢ. ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﻣﻦ! ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﯾﮏ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﺩﻓﻌﯽ ﻧیﺴﺖ؛ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﯾﮏ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ﺑﺘﺪﺭﯾﺞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣیﮕیﺮﺩ. ﺑﻠﻪ، ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺩﺭ ﺍﻭّﻝ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺸﮑیﻞ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﻣّﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﯾﻪﻫﺎی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺒﺨﺸﺪ، ﺗﺪﺭﯾﺞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻻﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺁﻥ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺭﻓﺖ، ﺁﻥ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ، ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺁﻥﺟﻮﺭی ﻣیﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧیﻠﯽ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎی ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺩﯾﺪﻩ ﺷﺪ؛ ﺑﻌﻀﯽ ﺍﻧﻘﻼﺑﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ ﺷﺪ -ﻣﺜﻞ ﻫﻤیﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ، ﻫﻤیﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺧیﺮ، ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻔﻪ ﺷﺪ- ﺑﻌﻀﯽ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻪ ﺩﻧیﺎ ﺁﻣﺪﻥ ﺟﻮﺍﻥﻣﺮگ ﺷﺪﻧﺪ. ﻋﻠّﺘﺶ ﻫﻤیﻦ ﺑﻮﺩ؛ ﻋﻠّﺘﺶ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺁﻥ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ؛ ﻫﺪﻑِ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﻫﺪﻑِ ﺗﺤﻘّﻖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﻪﻣﻌﻨﺎی ﻭﺍﻗﻌﯽ -ﮐﻪ ﻋﺰّﺕ ﺩﻧیﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﺳﺖ- ﻫﺪﻑِ ﺗﺸﮑیﻞ ﯾﮏ ﺟﺎﻣﻌﻪی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻫﻢ ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ، ﻫﻢ ﻋﺪﻝ ﻫﺴﺖ، ﻫﻢ ﺍﺧﻼﻕ ﻫﺴﺖ، ﻫﻢ ﻋﺰّﺕ ﻫﺴﺖ، ﻫﻢ ﭘیﺸﺮﻓﺖ ﻫﺴﺖ. ﻫﺪﻑ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺮﺳیﺪﻩﺍﯾﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻧیﻤﻪﺭﺍﻩ ﺍﯾﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻫﺴﺘیﻢ.
ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻭ ﺣﻘیﻘﺖ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎً، ﺭﻭی ﻫﻤیﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﮑیﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻣﯽﺑیﻨیﺪ ﮐﻪ ﻓﻼﻥ ﺳیﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺍ ﺗﻐییﺮ ﺭژﯾﻢ ﻧﻤیﺨﻮﺍﻫیﻢ ﺑﺪﻫیﻢ ]ﺑﻠﮑﻪ[ ﺗﻐییﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣیﺨﻮﺍﻫیﻢ ﺑﺪﻫیﻢ -ﻣیﮕﻮﯾﻨﺪ ﺩﯾﮕﺮ؛ ﺷﻨﻔﺘﻪﺍﯾﺪ- ﺗﻐییﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤیﻦ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻮﺩ، ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻮﺩ، ﻣیﺨﻮﺍﻫیﻢ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺗﻐییﺮ ﺑﺪﻫیﻢ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﯾﭙﻠﻤﺎﺕﻫﺎی ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺘﻢ)٢( ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺧیﻠﯽ ﺑﺎﮐﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﺣﺘّﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺎﻣﻪﺑﻪﺳﺮی ﺩﺭ ﺭﺃﺱ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻢ ]ﺑﺎﮐﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ[؛ ﺍﮔﺮﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻣﺤﺘﻮﺍی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﻭ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﺍی ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ؛ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺍﯾﻦﺟﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪی ﺗﻼﺵ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎی ﺍﻟﻬﯽ ﻭ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﻫﺪﻓﻬﺎی ﻋﺰّﺕﺁﻓﺮﯾﻦ ﻭ ﻗﺪﺭﺕﺁﻓﺮﯾﻦ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ؛ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻄﻪی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻣﺘﻤﺎﺩی ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻮﺩﯾﻢ؛ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩﺍی ﯾﮏ ﺟﻮﺭ؛ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩی ﻗﺎﺟﺎﺭ ﯾﮏ ﺟﻮﺭ، ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩی ﭘﻬﻠﻮی ﯾﮏ ﺟﻮﺭ. ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩی ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻄﻪی ﺩﻭ ﺭﻗیﺐ ﺑﻮﺩﯾﻢ: ﺍﻧﮕﻠیﺲ ﻭ ﺭﻭﺱ ﺁﻥﺭﻭﺯ؛ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻮﺭﻭی ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺍﻣﺘیﺎﺯ ﻣیﮕﺮﻓﺖ، ﺍﻭ ﻣﯽﺁﻣﺪ ﻣیﮕﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺘیﺎﺯ ﺩﺍﺩﻩﺍﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺪﻫیﺪ؛ ﺍﻭ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺍﻣﺘیﺎﺯ ]ﻣیﮕﺮﻓﺖ[. ﺑیﻦ ﺩﻭ ﻗﺪﺭﺕ، ﯾﮏ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪی ﺍﻣﺘیﺎﺯﮔیﺮی ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﯾﻦ ﺑﯽﻋﺮﺿﻪﻫﺎی ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﻫﻢ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺑیﺴﺖ ﻣیﻠیﻮﻥ ﻫﻢ ﺑیﺸﺘﺮ ﺟﻤﻌیّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ؛ ﻫﻤﻪ ﭼیﺰ ﺍﯾﻦ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﯾﻦﺟﻮﺭ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮی ﯾﮏ ﺷﮑﻞ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﺪﺗﺮی ﺑﻮﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎی ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ]ﭼﻮﻥ[ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻣیﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ، ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ ﺗﻐییﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺁﻥ ﺭﻭﺣیّﻪﺍی ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻀیّﻪی ﺗﻨﺒﺎﮐﻮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻮ ﺩﻫﻦ ﮐﻤﭙﺎﻧﯽ ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺑﺰﻧﺪ، ﺁﻥ ﺍﻧﮕیﺰﻩﺍی ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻀیّﻪی ﻣﺸﺮﻭﻁﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﮑﻨﺪ، ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﻬﻠﻮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺣیّﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻧﮕیﺰﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ؛ ﺗﻼﺷﺸﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ. ﺭﺿﺎﺧﺎﻥ ﻭ ﻣﺤﻤّﺪﺭﺿﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮐﺎﺭی ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﯽﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣّﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻁﻮﻝ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻣﺘﻤﺎﺩی، ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻊ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪﺧﺎﻁﺮ ﺟﻮﻫﺮ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺑﻪﺧﺎﻁﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺑﻪﺧﺎﻁﺮ ﺍﻣﺘیﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪی ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧیﻠﯽ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻭ ﺧیﻠﯽ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺩﻧیﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻁﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺎﺕ ﻭ ﺑﻪﺧﺎﻁﺮ ﻅﻬﻮﺭ ﯾﮏ ﺭﻫﺒﺮ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﺋﯽ ﻣﺜﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﯾﻦﻫﻤﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ، ﺳﺮﭘﺎ ﺑِﺎﯾﺴﺘﺪ، ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ، ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ، ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻣیﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ؛ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫیﺎﻫﻮی ﺟﻨﮓ ﺳﺨﺖِ ﺩﺭ ﺩﻫﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ -ﻣﻤﮑﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ؛ ﻣﺎ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌیﺪ ﻣیﺪﺍﻧیﻢ ﺍﻣّﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﻧﻤیﺪﺍﻧیﻢ-ﺍﻣّﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻌﻼً ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺟﻨﮓ ﻧﺮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻑ ﺟﻨﮓ ﻧﺮﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺆﻟّﻔﻪﻫﺎی ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭی ﺑﮕیﺮﺩ ﻭ ﺳﻠﺐ ﮐﻨﺪ؛ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ ﻣﻠّﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺆﻟّﻔﻪﻫﺎی ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﮕیﺮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠّﺖ ﺿﻌیﻒ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠّﺖ ﺯﺑﻮﻥ، ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠّﺖ ﺗﺴﻠیﻢﭘﺬﯾﺮ؛ ﻫﺪﻑ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﻠّﺖ ﺗﺴﻠیﻢﭘﺬﯾﺮ ﺷﺪ، ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺻﻼً ﺍﺣﺘیﺎﺟﯽ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺳﺨﺖ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﯽﺁﯾﺪ؛ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﯾﮏﻭﻗﺘﯽ ﻻﺯﻡ ﺷﺪ، ﺑﯽﺩﻏﺪﻏﻪ ﻣیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﻤیﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍی ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻠّﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﺿﻌﻒ ﺑﺸﻮﺩ، ﻣﺆﻟّﻔﻪﻫﺎی ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﺧیﻠﯽ ﺁﺳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺣیﺎء ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻬﺎ، ﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﺮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﻭ ﺟﻬﺖﮔیﺮی ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ، ﺩﺭ ﺑیﺎﻥ، ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﺩﺭ ﺗﺼﻤیﻢﮔیﺮیﻫﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺮّﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﻮﺍﻧیﻦ؛ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣیﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﺁﻥ ﻭﺿﻌیّﺖ ﺩﻫﺸﺘﻨﺎک ﺭﺍ ﺑﮕیﺮﺩ؛ ﻣیﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤیﻦ ﺟﺎﺩّﻩی ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭی ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﭘیﺶ ﺑﺒﺮﺩ. ﺧﺐ، ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋیﺪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﮐﻪ ﺍﻥﺷﺎءﷲ ﺩﺭ ﺑیﺴﺖﻭﺩﻭّﻡ ﺑﻬﻤﻦ، ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ، ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺍﻟﻬﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺄﯾﻮﺱﮐﻨﻨﺪﻩی ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻋیﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ؛ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻫﻢ ﻋیﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﺪﻩ ﻗﺒﻼً ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻗﺪﺭی ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ؛)٣( ﺣﺮﻑ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺯﯾﺎﺩ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺗﺰﺭﯾﻖ ﺧﻮﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺒﺪ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻗﻮﺍ ﻭ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻧیﺮﻭ ﺑﺮﺍی ﻣﻠّﺖ ﺍﺳﺖ. ﯾﮏ ﻋﺪّﻩﺍی ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟیّﺘﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﻣیﮕیﺮﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣیﺪﻫﻨﺪ؛ ﻣﻘﺪﺍﺭی ﻣیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﻣﻘﺪﺍﺭی ﻧﻤیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻌﻀﯽ ﻣیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻌﻀﯽ ﻧﻤیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ؛ ﺑﺮﺍی ﻣﻠّﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﻘﻄﻊ ﻣﻌیّﻨﯽ -ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﻠﺲ ﯾﺎ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﻭ ﻏیﺮﻩ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻟﻪ، ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺒﺮﮔﺎﻥ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻓﺎﺻﻠﻪی ﺑیﺸﺘﺮ- ﺑیﺎﯾﻨﺪ ﻭﺳﻂ ﻣیﺪﺍﻥ ﻭ ﺗﺼﻤیﻢﮔیﺮی ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻦ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﺭﻭﺡ ﺟﺪﯾﺪ، ﯾﮏ ﺧﻮﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﯾﮏ ﻧﻔَﺲ ﻧﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻠّﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺩﻥ؛ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣیﮑﻨﻢ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺍی ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻤﮕﺎﻧﯽ ﺷﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﺸﻮﺭ ﻋﺰّﺕ ﭘیﺪﺍ ﻣیﮑﻨﺪ، ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻋﺰّﺕ ﭘیﺪﺍ ﻣیﮑﻨﺪ، ﮐﺸﻮﺭ ﺑیﻤﻪ ﻣیﺸﻮﺩ، ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑیﻤﻪ ﻣیﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﺑیﻌﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍی ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﺪﻓﻬﺎی ﻋﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎی ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍی ﻫﻤﻪی ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﯾﻀﻪ ﻣیﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﺑﺰﺭگ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎی ﺩﺍﺋﻤﯽ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ -ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺃﺳﺶ ﻫﻢ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺍﺳﺖ- ﺍﺯ ﺍﻭّﻝ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﻭﻗﻄﺒﯽِ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑیﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﺑیﺎﻭﺭﺩ؛ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﮑﺲ ﺁﻥ ﭼیﺰی ﮐﻪ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥ ﺑﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻣیﺨﺘﮕﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ. ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﺎﻑ ﺭﺍ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﺑیﺎﻭﺭﻧﺪ؛ ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﻣﻮﻓّﻖ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪی ﻣﻮﺍﺭﺩی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ ﻣﺄﯾﻮﺱ ﻣیﮑﻨﺪ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺸﺎﻥﺩﻫﻨﺪﻩی ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺩﻭﻗﻄﺒﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﯽ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﻣیﺒﺮﺩ. ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻣﺼﺪﺍﻕ »ﺍِﻥ ﺗَﻨﺼُﺮُﻭﺍ ﷲ« ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻣیﮕﻮﯾﺪ: ﺍِﻥ ﺗَﻨﺼُﺮُﻭﺍ ﷲَ ﯾَﻨﺼُﺮﮐُﻢ؛)۴( ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﺧﺪﺍی ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻫﻢ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻧﺼﺮﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﭼیﺴﺖ؟ ﭼﻪﺟﻮﺭی ﺍﺳﺖ؟ ﻧﺼﺮﺕ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻌﯽ ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖِ ﺍﺭﺍﺩﻩی ﺗﺸﺮﯾﻌﯽِ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﺭ ﺭﻭی ﺯﻣیﻦ. ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﺰﺭگﺗﺮﯾﻦ ﻣﺼﺪﺍﻗﺶ ﺍﺳﺖ؛ ﻫﺮﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻠﯽ ﻧﺼﺮﺕ ﮐﻨﺪ، »ﺍِﻥ ﺗَﻨﺼُﺮُﻭﺍ ﷲ« ﺍﺳﺖ؛ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺟﻮﺍﺑﺶ ﭼیﺴﺖ؟ ﯾَﻨﺼُﺮﮐُﻢ؛ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻣیﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﯾﻦﺟﻮﺭی؟ ﻣﮕﺮ ﻫﻤیﻦ ﺍﺯ ﺍﻭّﻝ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺩﻩ؟ ﻣﮕﺮ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻧﺸﺪﻩ؟ ﺍﺯ ﺍﻭّﻝ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ؟ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﻗیﻘﯽ ﻫﻤﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ؛ ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺍﻫﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﻣیﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ ﺍﻭّﻝ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی ﻣﺎﺩّیِ ﺩﺭﺟﻪی ﯾﮏ ﺩﻧیﺎ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭی ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﺎﺭی ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭی ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺸﻮﺩ، ﻁﺒیﻌﺖ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺁﺷﻔﺘﮕﯽ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎی ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﯽ ﺍﻭّﻝ، ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﯾﻪ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻮﺩﺗﺎ ﮐﻨﻨﺪ، ﻧﺸﺪ؛ ﺟﻨﮓ ﺗﺤﻤیﻠﯽ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻝ ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺗﺤﻤیﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎی ﺍﻭّﻝ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ؛ ﺍﯾﻦ ﺗﺤﺮﯾﻤﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺑیﻨیﺪ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪی ﺗﺤﺮﯾﻤﻬﺎی ﺍﻭّﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺭﻭﺯﺑﻪﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺧﺐ، ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺸﻮﺭ ﻣیﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﮔﯽ ﮐﻨﺪ؟ ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺸﻮﺭ ﻣیﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦﻫﻤﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ؟ ﺍﻣّﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﺮﺩ؛ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎی ﺍﻭّﻝ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻧیﺴﺖ؛ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍی، ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﻮﺍﺭﺩی ﯾﮏ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﯽ؛ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﺩﺭ ﻋِﺪﺍﺩ)۵( ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺭﺃﯾﺶ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺭﺃی ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی ﺩﺭﺟﻪی ﯾﮏ ﺩﻧیﺎ ﻣﺆﺛّﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦﺟﻮﺭی ﺍﺳﺖ؛ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﯾﮏ ﭼﻨیﻦ ﭼیﺰی. ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻟﻬﯽ ﺁﻣﺪ، »ﺍِﻥ ﺗَﻨﺼُﺮُﻭﺍ ﷲ«ﺍی ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ »ﯾَﻨﺼُﺮﮐُﻢ« ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ، ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭی ﮐﺮﺩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ؛ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭی ﻧﻤیﮑﺮﺩ ﻧﻤیﺸﺪ. ﺍﯾﻦ »ﺍِﻥ ﺗَﻨﺼُﺮُﻭﺍ ﷲ« ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺍﺩ. ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤیﻦ ﭼیﺰﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻦ ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﺯﯾﺎﺩ ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﻡ. ﭼیﺰﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﻣیﮕﻮﯾﻨﺪ، ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺯﺩﻩ ﻣیﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻤیﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻪی ﺗﺸﻮﯾﺶ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﺎﯾﻪی ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺩﻟﻬﺎی ﻣﺮﺩﻡ ﻣیﺸﻮﻧﺪ؛ ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻏﻠﻂ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺳیﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ، ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ؛ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺷﻨیﺪﻩ ﻣیﺸﻮﺩ. ﻣﻦ ﻧﻤیﺨﻮﺍﻫﻢ ﻓﻌﻼً ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭼیﺰﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ؛ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻦ ﻣیﺨﻮﺍﻫﻢ ﻋﺮﺽ ﺑﮑﻨﻢ، ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠّﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻋﺰّﺕ ﺍﻭ، ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭ، ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺍﻭ، ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﮔﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ، ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﻅﺎﯾﻒ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦﻫﺎﯾﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﻠّﺖ. ﯾﮏ ﺧﻄﺎﺏ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ. ﺧﺐ، ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ، ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﺣﻘّﺎً ﺯﺣﻤﺖ ﻣیﮑﺸﻨﺪ، ﺗﻼﺵ ﻣیﮑﻨﻨﺪ؛ ﻫﻢ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﮔﺰﺍﺭی ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﻫﻢ ﺑﺮﺍی ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻼﺷﻨﺪ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻣیﮑﺸﻨﺪ. ﻣﻦ ﻣیﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﺒﻠیﻐﺎﺗﯽ ﻭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍی ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺴﺘﻤﺮ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺩﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺧیﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ؛ ﻫﻤیﻦﻁﻮﺭ ﮐﻪ ﮔﻔﺘیﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﻫیﻢ ﮔﻔﺖ، ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖِ ﺍﻫﻤّیّﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣّﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﻣﻘﻄﻌﯽ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻝ ﯾﮏ ﻣﻘﻄﻊ ﺧﺎﺹ ﺍﺳﺖ، ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﺗﻤﺎﻡ ﻣیﺸﻮﺩ، ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣیﻤﺎﻧﺪ، ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ، ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﻘﺎﻭﻡﺳﺎﺯی ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ، ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪی ﮐﺎﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻁﺮﯾﻖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪی ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩی ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺗﺤﻤیﻞ ﮐﻨﺪ. ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪی ﺑﻪ ﻧﻔﺖ ﻧﺒﺎﺷیﻢ، ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟیﺪ ﺩﺍﺧﻠﯽﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺑﮑﻨیﻢ، ﺁﻥ ﺭﻭﺯی ﮐﻪ ﻧﻔﺖ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺩﻻﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﺑﻪ ﺑیﺴﺖﻭﭼﻨﺪ ﺩﻻﺭ، ﺩﯾﮕﺮ ﺗﻨﻤﺎﻥ ﻧﻤیﻠﺮﺯﺩ. ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧیﻢ ﺗﻮﻟیﺪ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺭﺍ ﺭﻭﻧﻖ ﺑﺪﻫیﻢ، ﺭﮐﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﺑﺒﺮﯾﻢ، ﺁﻥﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻓﻼﻥ ﮐﺎﻻ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣیﮑﻨﺪ، ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻣیﮑﻨﺪ، ﻣﺎ ﺧﻢ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻭ ﻧﻤﯽﺁﻭﺭﯾﻢ. ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭﻭﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﺸﻮﺭ، ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺎ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺰﺭگ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻓﺼﻞ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﮐﺸﻮﺭی ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧیﺮﻭی ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ؛ ﻧیﺮﻭی ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﮐﺎﺭﺁﻣﺪ، ﺟﻮﺍﻥ، ﭘُﺮﺍﻧﮕیﺰﻩ. ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑیﺸﺘﺮﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﺗﺤﺼیﻞﮐﺮﺩﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎی ﺩﻧیﺎ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ؛ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑیﺸﺘﺮﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﻣﻬﻨﺪﺳیﻦ ﺩﻧیﺎ ﺭﺍ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﯾﻢ؛ ﺩﺭ ﺑﺴیﺎﺭی ﺍﺯ ﺭﺷﺘﻪﻫﺎی ﻋﻠﻤﯽ ﺟﺰﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﺶ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻭّﻝ ﺩﻧیﺎ ﻫﺴﺘیﻢ. ﺍﯾﻦ ﻧیﺮﻭی ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﭼیﺰ ﮐﻤﯽ ﻧیﺴﺖ؛ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﭘیﺸﺮﻓﺖ ﺑﺮﺍی ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣیﻦ ﻭﺳیﻊ، ﺍﯾﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﺍﻗﻠیﻤﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺸﻮﺭ، ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻋﻈیﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻣیﺒﺨﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻣﻘﺎﻭﻡ ﮐﻨیﻢ. ﻭﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻘﺎﻭﻡ ﮐﺮﺩﯾﺪ، ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﻨﻨﺪ، ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﻣﻨّﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣیﮑﺸﻨﺪ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی، ﺍﺯ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﺧﻢ ﺑﻪ ﺍﺑﺮﻭ ﻧﻤﯽﺁﻭﺭﯾﺪ، ﻋﻘﺐﻧﺸیﻨﯽ ﻧﻤیﮑﻨیﺪ، ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﮑﺴﺖ ﻧﻤیﺸﻮﯾﺪ، ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻏﻠﻂ ﻣیﮑﻨﻨﺪ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﻣیﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﯽﻓﺎﯾﺪﻩﺍی ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣیﮕﻮﯾﻢ »ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﯽ« ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣیﮑﻨﻢ، ﺑﻪﺧﺎﻁﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﭘیﺶ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﺪﺍی ﺑﻠﻨﺪ ﻣیﺰﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻘﺎﻭﻡﺳﺎﺯی ﺑﮑﻨیﻢ، ﻋﻤﺪﻩی ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺑیﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺍی ﺍﺷﺘﻐﺎﻟﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍی ﺟﻮﺍﻧﻬﺎﯾﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍی ﺭﻓﻊ ﺧیﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﺳیﺐﻫﺎی ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺑیﮑﺎﺭی ﻭ ﺭﮐﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍﻩﺣﻞﻫﺎی ﺭﻭﺷﻨﯽ ﭘیﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺗﻮﺻیﻪی ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎی ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍیِ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﺳﺮ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻡ ﻧﮑﻨﺪ، ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﮑﻨﺪ؛ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺎﺷیﺪ. ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨیﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻮﻟیﺪ؛ ﭼﻪ ﺗﻮﻟیﺪ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯی، ﭼﻪ ﺗﻮﻟیﺪ ﺻﻨﻌﺘﯽ. ﮐﺸﻮﺭِ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻋﻈﻤﺖ، ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺰﺭﮔﯽ، ﺑﺎ ﺍﯾﻦﻫﻤﻪ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻣﺘﻨﻮّﻉ، ﺁﺩﻡ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣیﮑﺸﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﻣیﺒیﻨﺪ -ﺣﺎﻻ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻣیﺒیﻨﻢ، ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽﺑیﻨیﺪ- ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺍﻗﺴﺎﻡ ﻣیﻮﻩی ﺧﺎﺭﺟﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧیﺎﺑﺎﻥ! ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ ﻣﺎ، ﺳیﺐ ﻣﺎ ﺭﻭی ﺩﺭﺧﺖ ﻣیﻤﺎﻧﺪ، ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺑﺮﻭﯾﻢ ﻣیﻮﻩی ﺧﺎﺭﺟﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨیﻢ؟ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ. ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﮐﺸﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻮﻟیﺪ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑیﺸﺘﺮ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ. ﺁﻥﻭﻗﺖ ﻣﺴﺌﻠﻪﺍی ﻣﺜﻞ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﻭﻗﺘﯽ ﭘیﺶ ﻣﯽﺁﯾﺪ، ﻫﻤﻪی ﺣﻮﺍﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﺕ ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﻪ ]ﺑﻪ ﺁﻥ[ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ؛ ﺧﺐ ﻧﻪ، ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﮔﺬﺭﺍ ﺍﺳﺖ؛ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﻣیﮑﻨﻨﺪ؛ ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺫﻫﻨﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭼیﺰﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﭼیﺰی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ، ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ ﻋﺮﺽ ﻣیﮑﻨﻢ، ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻋﺮﺽ ﻣیﮑﻨﻢ: ﻫﻤﻪی ﺳیﺎﺳﺘﻬﺎی ﻣﺎ، ﻫﻤﻪی ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎی ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﯾﮏ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦِ ﻭﺳیﻊ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪی ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫیﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺭﺍ، ﻫیﭻ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍی ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻧﻤیﮑﻨﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺷﻤﻦ ﻏﻔﻠﺖ ﮐﻨﺪ؛ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﻤیﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﺧﺐ ﺑﻠﻪ، ﺍﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣیﺰﻧﺪ، ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣیﺰﻧﯽ ﺍﻣّﺎ ﻣﻮﺍﻅﺐ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼیﺴﺖ! ﺩﺷﻤﻨﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ، ﺩﺷﻤﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﯾﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺑﺮﺩ. ﯾﮏ ﺟﺒﻬﻪی ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺍﻣﻨیّﺘﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﻌیﺸﺘﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻤﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺟﻮﺍﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺁﺳیﺐﻫﺎی ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨیﻢ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﭼیﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻪی ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﺳیﺎﺳﺖﮔﺬﺍﺭی ﮐﻨیﻢ، ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥﮔﺬﺍﺭی ﮐﻨیﻢ، ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨیﻢ، ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧیﻢ. ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﺑﺪﺍﻧیﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺴﺖ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻣیﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻗﺎ، ﺷﻤﺎ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﻣیﮕﻮﯾیﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺷﻤﻦ؛ ﺧﺐ ]ﺍﮔﺮ[ ﻧﮕﻮﯾیﻢ، ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻣیﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻣﺎ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻟﺶ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣیﮑﻨﺪ.
ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻨﯽﻫﺎی ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ، ﻫﻢ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺳﻌﺪی ﮐﻪ ﻣیﮕﻮﯾﺪ -ﺷﺒیﻪ ﺍﯾﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ- ﺩﺷﻤﻦ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻭ ﻣﺎﻧﺪ، ﺳﻠﺴﻠﻪی ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺑﺠﻨﺒﺎﻧﺪ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﺳﻠﺴﻠﻪی ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺟﻨﺒﺎﻧﺪ، ﺁﻥﻭﻗﺖ ﮐﺎﺭی ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫیﭻ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺩ؛)۶( ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺿﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪی ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮﺍﺳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭼیﺰﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺐ، ﺑﺤﻤﺪﷲ ﻓﻌّﺎﻟیّﺘﻬﺎی ﻣﺴﺌﻮﻟیﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﺣﻘّﺎً ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻓﺎً ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﻌّﺎﻟیّﺖ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﺗﻼﺵ ﻣیﮑﻨﻨﺪ؛ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﻧﺎﺑﮑﺎﺭی ﺍﺳﺖ، ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻗیﺢ ﻭ ﺑﯽﺣیﺎﺋﯽ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﯾﻦ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎی ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺩﻧیﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤیﺪﻫﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺩﻧیﺎ ﺍﺯ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ ﻣیﭙﺮﺳﻨﺪ ﺁﯾﺎ ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭی ﺩﺍﺭﺩ ﯾﻤﻦ ﺭﺍ ﺩﻩ ﻣﺎﻩ، ﯾﺎﺯﺩﻩ ﻣﺎﻩ ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ ﻣیﮑﻨﺪ، ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣیﮑﻨﺪ؟ ﺍﻁّﻼﻉ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﯾﺎ ﺍﻁّﻼﻉ ﻧﺪﺍﺭﯾﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺍﻁّﻼﻉ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﭼﺮﺍ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣیﮑﻨیﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺍﻁّﻼﻉ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﭼﺮﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻧﻤیﮑﻨیﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺍﻁّﻼﻉ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻣیﺪﺍﻧیﺪ، ﭼﺮﺍ ﻫﻮﺍﭘیﻤﺎﻫﺎی ﺳﻮﺧﺖﺭﺳﺎﻥﺗﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﻣیﮑﻨﻨﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﮐﻤﮏ ﻣیﮑﻨیﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣیﮑﻨیﺪ؟ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﻣیﺰﻧیﺪ، ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻫیﺪ. ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩک، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ، ﻏیﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ، ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ، ﺩﺭ ﺑیﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥﻫﺎ، ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪﻫﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻫیﭻ ﺩﻓﺎﻋﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ﻧیﺴﺖ؟ ﺍﯾﻦ ﻭﻗیﺢﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﺑﯽﺭﺣﻤﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺗﺮﻭﺭﯾﺴﻢ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﻧیﺴﺖ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣیﮑﻨیﺪ؟ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤیﺪﻫﻨﺪ؛ ﺻﺎﻑﺻﺎﻑ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧیﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺩّﻋﺎی ﻁﺮﻑﺩﺍﺭی ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﻫﻢ ﻣیﮑﻨﻨﺪ! ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻻ ﯾﻤﻦ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﺴﺌﻠﻪ، ﻣﺴﺌﻠﻪی ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﺍﺧیﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻥ ﻁﺮﻑ ﻓﻠﺴﻄیﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ٠۶ ﺳﺎﻝ، ۵۶ ﺳﺎﻝ ﺳﺎﺑﻘﻪ. ﻣﯽﺑیﻨیﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻠﺴﻄیﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪﮐﺎﺭ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﻣﯽﺑیﻨیﺪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﻣﯽﺑیﻨیﺪ ﻣﺰﺭﻋﻪﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﻣﯽﺑیﻨیﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﺳﺎﺯی ﻣیﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺻﻬیﻮﻧیﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻔﻨﮓ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﺴﻠّﺢ ﻧﮕﻬﺸﺎﻥ ﻣیﺪﺍﺭﻧﺪ؛ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺑیﻨیﺪ، ]ﭘﺲ[ ﭼﺮﺍ ﺩﻓﺎﻉ ﻣیﮑﻨیﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﭘﻮﻝ ﻣیﺪﻫیﺪ؟ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻻﺑﯽ ﺻﻬیﻮﻧیﺴﺘﯽِ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﯽﺁﯾیﺪ ﻭ ﺩﺍﺋﻤﺎً ﺗﻤﻠّﻖ ﻣیﮕﻮﯾیﺪ؟ ﭼﺮﺍ؟ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺳﺆﺍﻻﺕ ﺳﺎﺩﻩی ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻤیﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻥﻭﻗﺖ ﺍﺩّﻋﺎی ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺩّﻋﺎی ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪی ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﻣیﮑﻨﻨﺪ، ﺍﺩّﻋﺎی ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﻣیﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻢﭘیﻤﺎﻥ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪی ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺳﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﻤیﺸﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ، ﺍﺻﻼً ﺑﺎ ﭘﺪﯾﺪﻩﺍی ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﺻﻼً ﻧﻤیﻔﻬﻤﻨﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﭼیﺴﺖ، ]ﺍﻣّﺎ[ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎی ﻁﺮﻑﺩﺍﺭ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻋﻘﺪ ﺍﺧﻮّﺕ ﺑﺴﺘﻪ؛ ]ﺁﻥﻫﻢ[ ﭼﻪﺟﻮﺭ! ﻫﻤﻪﺟﻮﺭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻓﺎﻉ ﻣیﮑﻨﺪ. ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﯾﮏﭼﻨیﻦ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﯾﮏﭼﻨیﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩی ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘّﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ، ﻫیﺌﺖ ﺣﺎﮐﻤﻪی ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﺍﺳﺖ؛ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ -ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﺎ ﮐﺎﺭی ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ- ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﯾﮏ ﭼﻨیﻦ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗیﺤﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎی ﺧﻼﻑ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣیﺪﻫﻨﺪ، ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺭﻭی ﺁﺩﻡ ﻣیﺨﻨﺪﻧﺪ، ﻭ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺆﺍﻻﺕ ﻧﻤیﺪﻫﻨﺪ! ﺧﺐ، ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﺟﻮﺍﺑﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻋﺎﻟﻢ. ﻭﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭی ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏﭼﻨیﻦ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮﺍﺳﺶ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻣﻠّﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮﺍﺳﺶ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺍﻟﻬﯽ، ﺣﻮﺍﺱ ﻣﻠّﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻈیﻢ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺪﺑیﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺣیﻠﻪﮔﺮ ﻭ ﻏﺪّﺍﺭ ﻭ ﻧﺎﺑﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺧﻨﺜﯽ ﺑﮑﻨﺪ؛ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺍﻟﻬﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻋﺰﯾﺰﺍﻥ ﻣﻦ! ﻣﺴﺌﻮﻟیّﺖ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧیﺪ، ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧیﺪ؛ ﺷﻤﺎ ﺟﻮﺍﻧیﺪ، ﺑﺎﺍﻧﮕیﺰﻩﺍﯾﺪ، ﻣﺴﺌﻮﻟیّﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﯾﺪ، ﻣیﺘﻮﺍﻧیﺪ ﮐﺎﺭ ﮐﻨیﺪ؛ ﺩﺭ ﯾﮏﭼﻨیﻦ ﻓﻀﺎﺋﯽ، ﺩﺭ ﯾﮏﭼﻨیﻦ ﻣﺤیﻄﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻧیّﺖ ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺮﺍی ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍی ﭘیﺸﺒﺮﺩ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ ﺍﺭﺗﺶ ﻭ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺍﯾﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﮐﻨیﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑیﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭ ﮐﻨیﺪ، ﺧﺪﺍی ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻼﺵ ﺷﻤﺎ ﺑیﺸﺘﺮ ﺑﺮﮐﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻣیﺪﻭﺍﺭﯾﻢ ﺍﻥﺷﺎءﷲ ﺭﻭﺡ ﻣﻄﻬّﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻄﻬّﺮ ﺷﻬﺪﺍ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﺪﺍی ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺍﺭﺗﺶ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﻪی ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪی ﻣﺎ ﺭﺍﺿﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
واسلام علیکم ورحمه الله و برکاته.
١( ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍی ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺍﻣیﺮ ﺳﺮﺗیﭗ ﺧﻠﺒﺎﻥ ﺣﺴﻦ ﺷﺎﻩﺻﻔﯽ )ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧیﺮﻭی ﻫﻮﺍﯾﯽ ﺍﺭﺗﺶ ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ( ﮔﺰﺍﺭﺷﯽ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺮﺩ.
2) ﺑیﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﻭﺯﯾﺮ، ﻣﺴﺌﻮﻻﻥ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻪ ﻭ ﺭﺅﺳﺎی ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽﻫﺎی ﺟﻤﻬﻮﺭی ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ )٠١/٨/۴٩٣١(
3) ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ، ﺑیﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺍﺋﻤّﻪی ﺟﻤﻌﻪی ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ )۴١/٠١/۴٩٣١(
4) ﺳﻮﺭﻩی ﻣﺤﻤّﺪ، ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﯾﻪی ٧
 ۵( ﺷﻤﺎﺭ
6) ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ، (ﺑﺎﺏ ﻫﺸﺘﻢ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺗﻔﺎﻭﺕ(
منبع:
ﭘﺎیﮕﺎﻩ ﺍﻁﻼﻉﺭﺳﺎﻧﯽ ﺩﻓﺘﺮ ﺣﻔﻆ ﻭ ﻧﺸﺮ ﺁﺛﺎﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺁیﺖﷲﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺳیﺪﻋﻠﯽ ﺧﺎﻣﻨﻪﺍی ﻣﺪﻅﻠﻪﺍﻟﻌﺎﻟﯽ( – ﻣﺆﺳﺴﻪ ﭘﮋﻭﻫﺸﯽ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ)

 

انتهای مطلب


 

0 دیدگاه کاراکتر باقی مانده